<#KEYWORDS:[WORDS:<Nie dręczyć królika! >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Nie dręczyć królika!
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Nie dręczyć królika!>][AUTOSCROLL:1]#>

	  <#PICTURE:[FILENAME:<pics/clip2.gif>][SIZEX:200][SIZEY:200]#>

















Zachęcony przez szanownego edytora Beasta machnę parę linijek tekstu. Będzie właśnie o artykułach i <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'zachęcaniu'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> albo raczej <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'zanęcaniu' i 'wyduszaniu'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Otóż za każdym razem, gdy mam coś <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'machnąć'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> cierpię na straszne traumy egzystencjalne i sam nie wiem o czym pisać. Więcej, heh, podejrzewam sprytnie, że ma tak wiele osób, stąd też i możliwe braki artykli w magazynach. A przecież można inaczej :)

Zobaczmy - edytor magazynu po pierwsze może pomyśleć jakich artykli mu brakuje. Jakie tematy by widział chętnie w swoim produkcie. Czego jest za mało, czego za dużo <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(no, ta druga sytuacja to się chyba nie zdarza od czasu ustania tematów 'cheatowanie znaczków')<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Zaplanowanie treści to podstawa, a potem dopiero rzucamy się na neta/snail wyduszać z kumpli artykuły. Tak jest zdecydowanie prościej pisać. Zamiast skopania kota, jęczenia i zwijania się przy monitorze by urodzić temat tekstu - sytuacja jest prosta i klarowna. Felieton ma być np. o trendach w demach. Albo o sytuacji na <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'rynku'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> slideshowów <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(Mantra, robisz!?)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Albo o nowej płycie Opeth. Człowiek zamiast się biedzić dniami i nocami nad zdechłą dawno inwencją siada i pisze. I każdy jest zadowolony. 

Dla mnie osobiście nieco peszące, hehe, jest też nieostre <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'deadlinowanie'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, czyli brak konkretnego dnia zamykania numeru. Jak to zaplanować cokolwiek, jak nie ma terminu? A brak terminu kończy się też tak, że edytor męczy o artykuły co dzień i non stop. 

I weź tu biedna duszo coś w takiej sytuacji coś z siebie wyduś?! No bo jak. Po pierwsze brak tematu, człowiek się więc zwija w rozpaczy i wyje. Ale to jeszcze nic. Przecież też brak konkretnego deadlinu. Nie dość że człowiek się zwija w rozpaczy i wyje bo nie ma tematu, to jeszcze zaczynają go zimne poty oblewać, że nie zdąży!!! No bo przecież nie ma deadlinu, a jak nie ma - to może to już? Może jednak ten artykuł ma być na wieczór?! Włazi taki delikwent na irc, a edytor go przydusza i o artikle ZALEGŁE woła. No i jak w takiej sytuacji coś napisać? Otóż jest to praktycznie niemożliwe, heh. Fakt powstawania od kilkunastu lat magazynów organizowanych tymi zasadami jest wielką radosną aberracją ;). Gdyby opowiedzieć i opublikować te zasady, ludzie piszący w paper-magazynach by się zawiesili z podziwu i my dostalibyśmy dożywotnią rentę =)  

Oczywiście problem dotyczy osób bez <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'lekkiego'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> pióra. Szacowny <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Lenin/Freezers<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> stukał dziesiątki kilobajtów tekstu bez zająknięcia i to na dowolne tematy. A już na jabolowo-imprezowe to wręcz litanie pisał i to od ręki. Przyznam, że zwijałem się w niemym podziwie, gdy czytałem te arty na Amidze. Ale ile osób ma to szczęście i taki dar? ;)

<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>pozdrawiam,<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Akira<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>