<#KEYWORDS:[WORDS:<SYNTIA - dziecko szalonych bogów >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>SYNTIA - dziecko szalonych bogów
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<SYNTIA - dziecko szalonych bogów>][AUTOSCROLL:1]#>

Przedstawiam wam drodzy czytelnicy książkę nad którą pracuję już od kilku miesięcy. Wprawdzie mam więcej przerw niż pisania, ale coś niecoś już powstało. Jak ktoś ma ochotę niech sobie poczyta. Fakt jest taki, że mam straszną frajdę budując <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"swój"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> świat i swoich bohaterów. Polecam wam lekturę serdecznie - chętnie również poznam wasze szczere opinie na jej temat, te pozytywne, jak i negatywne. Wszelkie komentarze słać na mój adres e-mailowy -  Lub na snail.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 1
Ucieczka<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Stanęła na szczycie wzgórza. Rozejrzała się wokoło. W prawej dłoni trzymała  miecz, zakończony łukowato do góry. Na wschodzie, słońca już nie było, znajdowało się dokładnie po drugiej stronie,  dzień więc się kończył. Była już zmęczona, jednak mimo olbrzymiego wysiłku wyprzedzała swoje współtowarzyszki o kilka cennych chwil. Zorientowała się w sytuacji. Wozy znajdowały się od nich o jakieś dwie, może trzy godziny. Do tego jednak czasu zapadnie zmrok. Kontynuowanie dalszego marszu więc nie miało sensu. Mogłyby natknąć się na szakale i inne zwierzęta które w nocy stanowiły dla nich wielkie zagrożenie. Może udałoby się im przejść, lecz nie mogła sobie pozwolić na stratę żadnej z wojowniczek jakie wyruszyły z nią w tą szaloną wędrówkę. 
Stała teraz taka piękna na szczycie tego przepięknie jeszcze zielonego pagórka. Złote słońce na zachodzie było coraz niżej. Droga na horyzoncie zdawała się znikać gdzieś w jakimś odległym punkcie. Podobno gdzieś w jednym z południowych krajów posiadano urządzenie ze szkła którym można było zobaczyć co jest za horyzontem, lecz mało kto w to wierzył. Brednie. 
Włosy miała śliczne, opadające jak welon aż po sam dół. Gdyby ktoś przyglądał jej się z daleka, zobaczyłby piękną młodą, czternastoletnią kobietę, piękną jak nimfa wabiąca w celtyckich opowiadaniach. Nie zdawałby sobie sprawy jednak jak zabójczy jest to widok. Ta dziewczyna kryła w sobie odwieczne tajemnice. Tajemnice i to śmiertelne.  
- Pani, co robimy? Gonimy? Dzień się kończy...
- Wiem... - przerwała na moment jakby chciała powiedzieć że to nic nie znaczy - rozbijamy obóz.
- Czy tu będzie bezpiecznie? Zadała pytanie, wojowniczka która stała teraz obok Syntii. Było to pytanie nieostrożne i nieodpowiednie, niegodne wojowniczki która walczy u boku Syntii. Na szczęście przywódczyni nie zwróciła na to pytanie uwagi. Dalej stała wpatrzona w teraz jeszcze ciemniejszy i znikający horyzont. W międzyczasie na szczyt weszło pozostałe osiem wojowniczek, które obładowane były tobołami. 
- Jutro - odezwała się wreszcie Syntia - napadniemy na wioskę, która znajduje się o półtorej godziny stąd. Wprawdzie zbacza to trochę z naszego kursu, lecz dzięki temu zdobędziemy konie. 
- Skąd wiesz że tam jest wioska? Zapytała Elan, najstarsza z całej gromady. 
- Po prostu wiem.
Na tym rozmowa się urwała. Wszyscy wiedzieli że Syntia jest zła. Zła za to że tak dały sobie skraść konie. One wojowniczki. Wojowniczki Syntii, postrachu całego Sowroboru. Jak wieść się rozejdzie...
Poszły szybko spać. Rano czekała ich praca.


- Nie zabijaj! Krzyknęła starsza kobieta. Kobieta chciała jeszcze coś dodać, lecz miecz zakończony łukiem już przeciął gardło małej kilkuletniej dziewczynki. Głowa poturlała się w stronę matki. Ta przewróciła się z przerażenia. Ojciec rzucił się w stronę Syntii, lecz dosięgła go strzała Gilder. Gilder była łuczniczką. Nim zdążył zrobić krok, założyła strzałę na łuk i wystrzeliła prosto w serce. Słyszeć dał się tylko jęk. Zapadła cisza. Nikt nie chciał być następny. Miał jednak na to wielkie szanse, wojowniczki Syntii nie znały litości. Lubiły zabijać. Traktowały ludzi jak kaczki na polowaniu. Cóż znaczy jedno ludzkie istnienie.  Gilder należała do osób które nie lubiły marnotrawić  strzał. Podeszła do leżących jeszcze bezwładnie zwłok i sprawnym szarpnięciem wyjęła a właściwie wydarła  strzałę z klatki mężczyzny. Pospólstwo, zgromadzone już w całości na placu wydało z siebie tylko wyraźnie dający się słyszeć jęk. Syntia osiągnęła zamierzony na wstępie cel. Przestraszyć. Zasiać w sercach nienawiść. Nic tak nie cieszyło jej oczu, jak widok wpatrujących się nią nienawidzących, pałających zemsty ludzi.
- Każdy następny który będzie chciał przeszkodzić, narazić się Syntii, jedynej i prawowitej właścicielce Sowroboru - skończy tak samo. Nie musiała nawet tego mówić, wszyscy o tym dobrze wiedzieli. Dostrzegła coś, jeszcze nie zdawała sobie sprawy z tego co...
- A cóż to za brednie waść panienka opowiada. Przeciem to ja, khm... Mój pan jest prawowitym i jedynym panem Sowrboru - Jan, Jan Keszelis, pan nad pany. Jedyny i sprawiedliwy. Za kruczoczarnym mężczyzną stojącym w dumnej postawie, stało jeszcze pięciu zbrojnych i dziesięciu łuczników. Nie trudno się domyślić że wszyscy łucznicy mieli naciągnięte cięciwy a na nich strzały. Zatrute strzały. Strzała taka powodowała że nawet najdrobniejsza rana stawała się raną śmiertelną. Sytuacja teraz była dosyć dziwna. Wieśniacy nie wiedzieli co począć. Z jednej strony Syntia, z drugiej kruczoczarny wojownik. Po środku oni. 
- Poleje się krew. - powiedział jeden z wieśniaków. 
- Oby nie nasza. - dodał ktoś z boku. 
Nie zdążył dokończyć gdy w górę uderzyło pierwsze zaklęcie. Zaklęcie było oślepiające. Wojowniczki Syntii doskonale zdawały sobie sprawę z tego co robić. Padły jak długie na ziemię. W tym samym momencie łuczniczy wystrzelili. Większość strzał chybiła, niektóre trafiły w chaty a niektóre w rozbiegających się teraz we wszystkich kierunkach wieśniaków. Jeden z nich, kołodziej trzymał  strzałę która przeszyła jego gardło, a druga znajdowała się w udzie. Nie miał chłopina szczęścia. Chorowity był od dzieciństwa. Nie raz ratowała go elfka z lasu - Galasta. Niestety tym razem mu nie pomoże. A nowy kołodziej drogi będzie, wieś będzie musiała sporo wydać. 
Syntia stała teraz na środku placu, jej wojowniczki stały za nią. Przed nią stał kruczoczarny wojownik. Stał w identycznej pozycji. Oboje złożyli ręce w identyczny sposób. Byli szybcy. 
- Dargh yeh - powiedzieli jednocześnie. Czar poszybował przed nich.  W tym momencie stało się to co, ani jej, ani jemu nie przyszło na myśl. Ich zaklęcie, ich pocisk ogniowy zderzył się w powietrzu. Zamarł na chwilę. Wyglądało to tak jakby dwie ogniste kule siłowały się w powietrzu.
- W nogi! - wrzasnęła Syntia - w nogi dziewczyny! Nie musiała powtarzać, dziewczyn już nie było. Dobrze były wyszkolone. Ani kruczoczarny mężczyzna, ani jego wojownicy nie czekali na to co się stanie za chwilę, a stać się musiało.
- Niechybnie dupnie. Stwierdził Marian syn Arekuzy i Margila - Dupnie i to fest.  A że do rozgarniętych nie należał został na środku pustego placu.
I dupnęło. Tak wprawnie rzucony czar, jak z jednej tak i z drugiej strony nie miał szans przeważyć tej drugiej. Atomy jednego i drugiego czaru rozczepiły się, uwalniając kilkakrotnie większą energię. Na placu pojawił się ogromy grzyb. Zmiotło okoliczne domy, zapłonął las wokoło. Po Marianie zostały buty jeno. Na szczęście miał brata, więc się nie zmarnują. Tym bardziej że szewca zjedli wilcy dwa księżyce temu. 

Po chwili wieśniacy zbliżali się na teren wioski, a raczej gruntu jaki po niej został.
- Skurwysyny czarowniki, gady pieprzone. Trzeba to będzie wszystko odbudować. Nie zdawali sobie jednak sprawy z tego iż ich trud wkrótce na marne pójdzie. 


<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 2
Oblężenie<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Wojsko liczyło 300 konnych, czterystu piechurów. Dobrze wyszkolonych. Oprócz tego było ich jeszcze 200 osób  różnej maści wojowników, hochsztaplerów, rozmaitych bandziorów i innych im podobnych, których jedynym celem było zdobycie jakichś łupów na tej wyprawie. Na czele całej wyprawy stała Olga. Potężna władczyni. Postrach okolicznych państw. Trząsł się przed nią potężny władca Korbachu, Stalmadyk. Władca południowych rubieży Rugii Daltakot, składał jej daniny. Nawet nie próbował walczyć. Wolał grać na zwłokę, w tym czasie umacniać granice i zaciągać armię, która była rozbita po ostatniej wojnie z państwem Połabasów. Małe państewka nie miały szans. I tak już większość z nich uzależniona była od Farlatugaty - potężnego państwa Olgi. Była ona chytrą i przebiegłą władczynią. Ojciec krnąbrnej córeczki dał jej małą krainkę we władanie. Nigdy nie przypuszczał że na swoją zgubę. Olga zbudowała armię. Armię potworów, degeneratów, nie cofających się przed niczym żołnierzy. Ojciec nawet nie spodziewał się, że stanie się pierwszym celem, pierwszą wyprawą Olgi. Nie wierzył kiedy wojsko donosiło o ciągle rosnącej potędze Farlatugaty. Nie bał się. Przecież to córka. Jego zamek zdołał bronić się trzy dni. Rankiem obudziło go - cześć tato - jednak do gardła przyłożony miecz świadczył dobitnie o zamiarach. Ten sam miecz który podarowała jej matka. To co zobaczył w jej oczach, to było coś co przerażało, ten wzrok, to zachowanie...jak matka, szalona, żądna władzy i mstliwa, nie wybaczała nigdy. Dlatego ją zgładził. Teraz to samo zrobi z nim córka, własne ziarno, własna krew. Krew rozlana w imieniu boga, najstraszliwszego boga. Boga chciwości i władzy Za tym bogiem ciągnie się śmierć. Zawsze. Od zawsze, odkąd pamiętają prorocy, trutnie i Wygibary - tajemniczy lud Burtgundesq - pół ludzie, pół byki. Z tej przestrasznej plątaniny genów  wyłaniał się szybki, mocny i niebezpieczny przeciwnik. Budził strach. Strach, i nienawiść, nienawiść do wszystkiego co inne. 

Olga jechała w lektyce. Była zmęczona po ostatnim starciu z hordami tego dziwnego ludu. Który nie był państwem, lecz miał niezwykle  rozbudowany system grodów. Były praktycznie nie do zdobycie. Nikt z współczesnych nie pamiętał, aby komuś udała się ta sztuka. Wysokie wały, usypywane sztucznie. Do tego naturalne fortyfikacje, rzeki. Przy dobrych zapasach można było się bronić nawet rok, dwa. Co było nie do zniesienia dla łupieżcy. 
- Pani, zbliżamy się. Spojrzała na niego, przekręciła głowę  i spojrzała w przód.
- Czy podjazd już wrócił?
- Tak pani, zaraz tu będą. 
Sługa oddalił się. Kłaniając się cały czas nisko. W tym samym niemal momencie do jej lektyki szybkim kłusem zbliżyło się dwóch jeźdźców. Z ich twarzy można było wyczytać wszystko. Morderstwa, gwałty, bitki, hulanki i swawole. Jeden z nich był niższy. Nosił imię Jagoderyt a jego wyższy kolega Statoteryt. Pochodzili z jednej wioski. Od dziecka wiedzieli że za długo na roli nie zabawią. Byli zawsze chętni do bójek. Po jednej z nich kiedy wymordowali połowę wsi, mieli zawisnąć. Uratowała ich właśnie Olga. Która zawsze liczyła i wiedziała że może liczyć, na ludzi zdolnych i pomysłowych. 
- Przed nami najpotężniejszy z ich grodów - Iskarostan - nie do zdobycia. Brama jest zamknięta. Zdążyli się przygotować. Zebrali żywność. Okoliczni wieśniacy schronili się z dobytkiem kurna w środku. Splunął siarczyście i ciągnął dalej. Teraz widać wiele ognisk ze środka grodu. Niechybnie gotują smołę i wrzątek. Nie śmiem radzić, ale lepiej odstąpić...
  Twarz Olgi pochmurniała - odstąpić? Nigdy! Zwołać wszystkich Zbliżamy się do grodu. Na miejscu rozbijemy obóz. Wokół grodu rozstawić straż, tak że mysz się nie prześliźnie. Spróbujemy pertraktować.
- Nie sądzę by chcieli...
- Od sądzenia tu jestem ja, Jogoderyt, a ty nie zapominaj kto tu rządzi. Tutaj jest wystarczająco drzew i gałęzi na której możesz zawisnąć. Zbierz swoich łuczników. Zrobicie mały rekonesans. Weźmiesz ich, podjedziecie do grodu, nie za blisko, tak żeby was łucznicy nie dosięgli, i spróbujecie ostrzelać gród zapalonymi strzałami. Może uda się ich wykurzyć ogniem
- Nie wydaje mi się to...
- Nie pytano Cię o nic, Wykonać! Za głupiś by ze mną dyskutować. Aczkolwiek przydajesz się do zgoła czego innego. Przyjdź wieczorem do mojego namiotu. 
- Tak pani.
- I wykąp się bo cuchniesz. 
- Jak każesz pani. Oddalając się klął siarczyście. Nie znosił kąpieli. Znów musi się kąpać. Tak jakby dwa tygodnie to było długo. W tym cholernym klimacie piździało w dodatku jeszcze okropnie.


- Fajfusika masz całkiem całkiem. Niechybnie, ręka boli czasem. Odwrócił głowę. Na brzegu siedziała Rusałka złośnica. Pół baba, pół chłop i pół nie wiadomo co. 
- A tobie co do tego? Pokrako.
- O znalazł się piękniś. Dwie ręce, dwie nogi, kto by chciał takie coś dupczyć.
- Ty na pewno nie. Wystraszył się. Opowiadano że z Rusałkami nie ma żartów, a już szczególnie z złośnicami. Te były najgorsze. Potrafiły zgwałcić nawet byka. Zobaczył że siedzi obok jego łuku i miecza. 

- Zawołać Jgoderyta!
- Nie ma go, poszedł się kąpać nad rzekę. - Odpowiedział sługa, który jak zwykle pojawił się nie wiadomo skąd.
- To biegiem po niego!
Co za idiota... pomyślała z wyraźną dezaprobatą. Przecież najpierw miał ostrzelać Ikarostan.



Sytuacja była beznadziejna. Grał na zwłokę. Wyszedł powoli z wody, starał się nie robić gwałtownych ruchów. Wiedział czym to grozi. Powoli wziął spodnie leżące na ziemi, nie odrywając wzroku od rusałki. Chwile milczenia były nie do zniesienia, jakoś w tej ciszy, czuł się niepewnie. Bał się o swój zadek. A to wiadomo co się może stać. Słyszał raz o złośnicy która całkiem niespodziewanie zmieniła się w chłopa, i to w dodatku jurnego. Jak się zasadziła na biednego chłopa którego to napotkała, a któren się z niej nabijał, to biedny tydzień na dupsku usiąść nie umiał, a pierdzieć tak jak kiedyś też nie potrafił. Nie mógł się już zakładać w gospodzie o piwo, że jak pryknie to się konie na polu przestraszą. Mając na uwadze te wszystkie wydarzenia, postarał się zagadać bardzo delikatnie do Rusałki. Nie chciał powtórzyć tego błędu co na początku. 
- Ładna dziś pogoda. Padło ni to pytanie, ni to stwierdzenie. Aczkolwiek zabrzmiało bardzo sentencjonalnie. 
- No, nie pada... chciała jeszcze coś dodać, lecz za bardzo nie wiedziała co. Nie wiedziała nawet czemu się zarumieniła.  Była bardzo ładna. Miała bardzo ładne, blond niebieskie włosy, do których Światowid idealnie dobrał błękitne malutkie oczka. Uszy miała bardzo drobniutkie, zresztą nosek też. Nie zauważył jak przygląda się jej biustowi. Nie był mały, ani duży. Był właśnie taki jaki chciałby aby miała jego żona. Widział dokładnie, teraz jej delikatnie sterczące sutki. Wiedziała że jej się przygląda, wiedziała że patrzy na jej krągłe piersi. O dziwo nie przeszkadzało jej to. Na początku owszem chciała na nim nieco się wyżyć, lecz teraz jakoś tak sama nie wiedziała czemu, ale miała na niego ochotę. Chciała aby do niej...
- podejść czy nie? Rozmyślał. Jezu, jaka ona śliczna. Dotknął bym ją, objął ramieniem, pocałował, tulił pieścił. 
Podszedł.
 
Sługa przedzierał się przez krzaki. Było ich tutaj pełno. W ogóle był to dziwny kraj. Od początku kiedy się tutaj zjawili, nic tylko lasy i grody. Grody budziły postrach. Były ogromne. Wszystkie otoczone palisadami. Wysokimi. Tylko kiedy się zbliżali do murów, z góry lano na nich smołą, gorącą wodą, dzieci miotały kamienie ze swych sznajdr, dorośli strzelali z łuków, i to tak skutecznie, że nie zdarzało się żeby kiedykolwiek zmarnowali strzałę. Nie podobało mu się przy Iskarostanie. Wiedział że ludziom też się to nie podoba. Zbyt wielu już umarło, a łupy ciągle były małe. Właśnie przedarł się przez kolejne krzaki, których końce zakończone były bardzo ostrymi kolcami. Klął siarczyście, na każdym kroku. Zauważył małą łanię, jednak zanim napiął łuk, jej już nie było. Zobaczył dziwne małe zwierze na ziemi, które nagle zwinęło się w kłębek i pokazało ostre kolce. Dotknął. Kłuło.
- Ej! Co ty! Usłyszał, swojego sobie macaj, a nie moje igły! Wystraszył się, to coś mówiło. Zaklął i odszedł dalej. Po cholerę mi się użerać z Jeżkohalucyntami. Miały dziwny sposób komunikowania się z ludźmi. Nikt do dzisiaj nie wiedział w ogóle skąd bierze się ta zdolność. Nie zaprzątało mu to jednak długo głowy. Rzucił za siebie czar ochraniający, tak w razie czego. Nigdy nie wiadomo co to za gad. Koniec czaru wymagał splunięcia przez lewe ramię. Zrobił to nazbyt dokładnie, tak że ogromną lepiasta substancja wylądowała na drzewie i teraz powoli ściekała po jego konarze. Już był jednak kilkanaście metrów do przodu. Przedarł się przez wszystkie krzaki, wokursty,  meliory, taskiry i pneumy, a Jeżkohalucynant był już daleko w tyle. Pewnie żywi się jakimś okurytamem, których w tym lesie jest pełno. Zresztą większość zwierząt w tym zakazanym kątku świata się nim żywi. W końcu jest najmniejszy, posiada wiele witamin i mnoży się tak szybko jak Galamandra, która rodzi się średnio co trzy sekundy. Spojrzał w górę, właśnie zobaczył jeden z najpiękniejszych widoków.  Zachodziło słońce. Normalnie nastawała noc, lecz tylko przez 8 miesięcy w roku, w pozostałe cztery miesiące zamiast nocy, na orbitę wchodziły Ertaka i Syntaka. Dwa ogromne słońca. Zółtoblada poświata już rzucała na wszystko swoje barwy. A były one inne niż przez ostatnie 8 miesięcy. Zielony stawał się tak zielony że aż piekły oczy. Z innymi kolorami było podobnie. Szybko poszukał ziela Pokrzywki ErtSyna, jedynej rośliny która pozwalała widzieć w  tym świetle. Teraz mógł być pewny że robią to wszyscy którzy przybyli na te tereny. Miejscowi byli uodpornieni. Na szczęście znalezienie tej rośliny jest zawsze dziecinnie łatwe. Roślina ta ma 3m. wzrostu i jest jej wszędzie pełno, jej liście mają czerwono-rudy kolor, bardzo łatwy do rozróżnienia. Zjadł zaraz kilka liści. Poczekał moment, aż liście zaczną działać. Spojrzał jeszcze raz do góry. Słońca jeszcze nie były takie mocne, przez co można je było dokładnie obejrzeć. Miały nietypowy kształt, owalny. Właściwie eliptyczny. Ertaka była nieco większa. Co ciekawe i jednocześnie olśniewające i co fascynowało zawsze wszystkich, Syntaka krążyła wokół Ertaki. Ruch zawsze był zgodny z ruchami zegara. Teraz jednak było na odwrót. Nie mógł jednak o tym wiedzieć i nie zwrócił na to uwagi, gdyby znał tutejsze przepowiednie, nie byłby tak tym widokiem zachwycony. Teraz jednak przyglądał się obu słońcom niezwykle dokładnie. 
Doszedł wreszcie do polany, wyjął z kieszeni usta, założył na czubek głowy i zawołał
- Jorgodreryt - zaskrzeczał. Zdjął więc jeszcze raz usta, spojrzał na nie i teraz się zorientował że nalazło mu w czasie podróży do nich kilkanaście Pałąków - zwierząt przypominających patyczki jakich pełno w lesie. Wytrzepał usta dokładnie i znów założył w otwór na głowie. Przesunął troszkę uszy, bo w czasie przedzierania przez krzaki nieco mu się obsunęły. Od razu poczuł że lepiej słyszy. 
- Jogoderyt-  tym razem zabrzmiało już dobrze.  


<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 3
Kiedy wschodzą dwa słońca<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Syntia jechała z przodu, za nią reszta dziewczyn. Gilder miała zabandażowaną dłoń. Eryka natomiast leżała nieprzytomna przywiązana do konia. Zwisała z niego jak worek kartofli. Ręce smagały co kilka kroków konia, po ziemi. Reszta dziewczyn też nie wyglądała za dobrze. Były poobcierane, umorusane, ubrania cuchniały potem i psującą się krwią. Żadna z nich się nie odzywała. Syntia była zapatrzona w horyzont i wyglądała najbliższego grodu, z jej obliczeń wynikało, że wkrótce powinny dostać się do Ikarostanu. Tam się podkurują  i doprowadzą do takiego stanu, jaki pozwoli im bezpiecznie podążyć na południe. Dobrze że zbrojny oddział który napadli miał przy sobie dużo gotówki, inaczej znalazłyby się w niezłych opałach. Sprawny obserwator zauważyłby szybko że Syntia ma na plecach żołnierki geburstak, rodzaj mocnego, ognioodpornego plecaka, służącego do przewożenia dokumentów, map i listów. Oczywiście wszystkiego olbrzymiej wagi państwowej. Plecak nie miał żadnych naszywek, ani żadnych znaków  państwa, czy też grodu z którego mógł pochodzić. Robili tak niemal wszyscy dla bezpieczeństwa. Syntia całą drogą od tej nieszczęsnej walki, zastanawiała się dlaczego wzięła ten plecak. Żadna z nich nie potrafiła czytać, a poza tym aby sprzedać dokumenty trzeba przynajmniej wiedzieć co w nich pisze. Wtedy można pertraktować cenę, która przy ważnych dokumentach mogła być całkiem, całkiem wysoka. 
Rozmyślając, nawet nie zwróciła uwagi na Sytnakę i Ortakę. Nie interesował jej ten widok. Widziała kilka razy. Należała raczej do ludzi którzy nie patrzyli dwa razy na to samo. Ona była urodzoną wojowniczką. Zabijała jak długo pamięta i dobrze jej z tym. Ze swoim oddziałem podążała na południe. Za nim. Musi się zemścić. Szkoda tylko że wyprzedza ich o tyle drogi. Co się odwlecze, to nie uciecze. Co powiedzieć w grodzie, gdy się do niego zbliży? Co robić. Przecież cały taki oddział musi wzbudzać jakieś zainteresowanie. Zwykłą ciekawość ludzką, a wieści szybko się rozchodzą. Takie coś może jej bardzo zaszkodzić. Bolały ją stawy i mięśnie. Tyle dni na koniu. Należał się im odpoczynek. Zastanawiała się właśnie, kiedy ktoś się natchnie na pobojowisko jakie po sobie zostawiły. Gdy przypominała sobie oczami wyobraźni cały teren walki, nawet nie zauważyła że zbliżają się do grodu. Gdyby się dokładnie przyjrzała, może zauważyła by kupę dymów za lasem który otaczał Ikarostan. Były jednak zbyt zmęczone. Nie zdziwiła ich zamknięta brama i dziwna jak na tę porę pustka przed bramą. Jechały konno. Teraz dojeżdżając do grodu wyprostowały się automatycznie w siodłach, aby wzbudzić w ludziach uczucie że z byle kim, to nie mają sposobności. Mimo swojego doświadczenia, takiego grodu jeszcze nie widziały. Mury które wzbijały się w niebo straszyły z wysoka. Fosa, tak pewnie głęboka, że wiele trupów już pomieściła a niechybnie i jeszcze się w niej zajdzie. Gdy podjeżdżały do głównej bramy, ni stąd ni  zowąd pojawił  się mały krasnoludek. Niechybnie był to hologram. Normalnie w dzień nie do poznania, lecz wieczorem, dało się widzieć niewielkie migotanie przekazu.
- Yer datykjagh - padło zaklęcie. Zresztą doskonale znane Syntii. Zaklęcie było skanujące. Poczuła lekki szum w głowie, piszczenie w uszach. Wiedziała że zaklęcie dla większości jest bardzo bolesne. Odwróciła więc głowę i spojrzała na dziewczyny. Wszystkie skręcały się z bólu. Sander pociekła krew z nosa. Zemdlała tylko po to, by po chwili się ocknąć. 
- Jej potrzebna jest pomoc - Syntia - powiedział wskazując na Erykę. 
- Ma kilka połamanych żeber i silny wstrząs mózgu. A wasz sposób transportowania rannej, dodał jej kilka nowych urazów. Nie mogłyście zrobić noszy?
 Mogłyśmy, pomyślała Syntia, lecz to by opóźniało podróż.
- Nie twoja sprawa. Odpowiedziała krótko i zaraz tego pożałowała gdyż krasnoludek dodał coś do swojego czaru skanującego, pewnie jakąś osobistą sztuczkę, tak że aż zajęczała. Nie chciała się bronić, aby nie dać poznać przeciwnikowi że zna się na czarach.
- Możecie wejść do grodu, lecz w pobliżu są już wojska Olgi. Niechybnie na dniach zacznie się ata...
Hologram znikł. Za to od prawej strony grodu zbliżał się podjazd. Syntia szybko oceniła swoje szanse i już zaczęła się wycofywać, gdy brama zaczęła się otwierać. Podjazd był coraz bliżej. Wjechały szybko na pomost. Za nimi posypały się strzały, które latały wokół ich uszu. Syntię nawet jedna drasnęła. Gilder wystrzeliła parę strzał w ich stronę, lecz rannej nie wychodziło to tak jak zawsze. Już wszystkie dopadały wejścia, gdy Syntia przypomniała sobie o Eryce, o której zapomnieli. Przebiła się przez kilku atakujących a za nią podążyła tylko jedna z wojowniczek, reszta nawet nie zauważyła jak Syntia zawraca. W grodzie ktoś krzyknął. 
- Zamknąć bramę. Lecz nie wiedział że gdy straż grodowa zaczęła wykonywać ten manewr, jedna ze strzał zabiła mostowego. Drugi nawet nie drgnął, gdyż w jego kierunku już skierowany był łuk.
- Nie zamykaj bo... nawet nie chciał słyszeć co. Usłuchał.
Tymczasem Syntia dotarła do Eryki. Tam zauważyła, że hologram stał i bronił Eryki. Taka obrona z hologramu jest bardzo słaba, lecz zawsze coś. Pewnie jeszcze dlatego Eryka żyła. Jedynym wyjściem teraz aby przebić się do grodu, to połączenie sił. Jak tu jednak gadać z hologramem  w czasie walki. Musiała wejść w jego czar siłą. Skupiła się maksymalnie. Jednak szybko dostała kontrę. Ponowiła próbę, lecz znów zatrzymał ją sterytuk, cwane zaklęcie modyfikujące próby wejścia i wysyłające zaklęcie w diabli. Wprawny czarownik oczywiście mógł wysłać je tam gdzie chciał. Tak też się stało. Krasnoludek wzmocnił czar, zmodyfikował trajektorię oraz cel. Dodał na koniec jeszcze jedno powtórzenie lecz słabsze. Czar wymknął się spod kontroli zakręcił się i uderzył w największą grupkę napastników, siejąc ogromne zniszczenie. 
Wysłała jeszcze raz lecz tym razem bardzo słaby impuls, wyraźnie dający rozpoznać kto go nadał. Liczyła się z tym że krasnoludek nawet nie sprawdzi kto rzucił czar i odda atak ze zdwojoną siłą, wtedy Syntia nie miała by najmniejszych szans. Włamując się do jego jestestwa zapomniała się całkowicie osłonić. Sterytuk by ją zabił. Czarownik krasnoludek jednak rozpoznał od kogo doszedł sygnał i w tym momencie Syntia padła na ziemię. Z nosa pociekła krew. Włosy zaczęły rosnąć w szalonym tempie.
Krasnoludek w tym czasie korzystał z jej mocy dokładając do tego swoją i strzelał czarami po całym podjeździe. Czerwone kule latały w powietrzu rozjaśniając niebo. Od razu było widać że druga strona nie ma szans bez czarownika. Zaczął się odwrót. Syntia straciła przytomność. Być może by jej nie straciła,  gdyby krasnoludek przestał walczyć, lecz on dalej walił kule i grzmoty na ślepo w kierunku uciekających. 
Opamiętał się dopiero po chwili. Zobaczył Syntię, całą we krwi z kilkumetrowymi włosami. Skutek uboczny dużego poboru mocy. Sprawdził jej stan. Magicznie szybko przesądował cały organizm. Serce ledwo biło. W pewnym momencie przestało bić. Mały impuls elektryczny i już wszystko było w porządku. Sam był zmęczony. Wysłał jeszcze impuls monitujący, który w razie zagrożenia życia sam wykonywał najprostsze czynności, lub wzywał fachową pomoc. W tym przypadku krasnoludka. Roger wyłączył hologram. Zszedł z tapczana, spojrzał przez okno. Wsiadł na swojego kudłacza i ruszył w stronę bramy. 
Kudłacz  z wyglądu przypominający diabła tasmańskiego, podskakiwał wesoło na swych dwóch dużych nóżkach. Uzda znajdowała się w pysku i służyła nie do kierowania zwierzęciem lecz do tego aby jadący na nim miał się czego trzymać. Patatataj patataj słychać było bardzo wyraźnie. Ludzie którzy nie raz już widzieli kudłacza przyglądali mu się z ciekawością, wzbudzał on jednocześnie i strach i podziw - chociaż do najpiękniejszych i najschludniejszych nie należał. Co parę kroków spluwał siarczyście, a co kilka  pierdział bardzo głośno. Trzeba było być przyzwyczajonym do podróżowania na takim stworze. Zresztą krasnoludek do najczystszych też nie należał więc dopełniali się wspaniale, jednak bliższych kontaktów z nimi nikt nie chciał mieć. 

	W pewnej chwili obudziła się. Zobaczyła że leży na czyimś łóżku. Wiedziała że nie na swoim, ponieważ swojego nigdy nie miała. Pokój był utrzymany w ciemnych tonacjach. Lampa kołysała się, gdyż okienko, jedyne w tym pokoju było uchylone. Na dworze słychać było odgłosy padającego deszczu, gwar ludzi, niezrozumiały ponieważ mieszał się z wszystkimi możliwymi odgłosami. Psy, jak to psy ujadały. Na ścianie wisiał obraz jakiegoś możnego pana z długaśnymi wąsami. W izbie oprócz łóżka stał jeszcze stół na którym porozwalane leżały różne papierzyska, do stołu dostawione było krzesło. W rogu stał fotel. Fotel był ciekawej, niespotykanej konstrukcji. Bardzo duży, obłożony futrami. Rączki wykonane były w kształcie wilczych głów. Pyski ich wykonane  z ogromnym wyrafinowaniem  przedstawiały rozwścieczone twarze zwierząt.  Drzwi do pokoju zaskrzypiały.
- Obudziło się już moje kochanie.
Nie spodziewała się że ten ktoś, kto stanie w tych drzwiach, będzie aż tak przystojny. Ciemne włosy, ciemna cera, ładne niebieskie oczy. Zapach wody kolońskiej dało się wyczuć z daleka. Kilkudniowy zarost, zamiast szpecić, sprawiał wrażenie wprost odwrotne. Brwi miał długie i krzaczaste, 
 - A te bary - pomyślała. Nie dała jednak po sobie poznać że jej się podoba. Pierwszy raz poczuła coś co było całkiem innym uczuciem. Zawsze gdy czuła nienawiść - zabijała. Wiedziała dokładnie co robić. W tej jednak sytuacji nie wiedziała co czynić. Z mieczem, z łukiem, na polu walki czuła się pewnie. Nie było jej mocnych. A teraz...
- Nieźle oberwałaś - kontynuował, mimo że ona nic nie mówiła, tylko wlepiała w niego swe oczy. 
- Mistrz cię uratował, zazwyczaj nie robi tego dla obcych, szczególnie wtedy gdy gród jest zagrożony... chciał jeszcze coś dodać, lecz dziewczyna mu przerwała.
- A co z dziewczynami? Nie odrywała od niego wzroku, dopiero teraz zauważyła że stoi i trzyma tacę z jedzeniem dla niej.
- No nieźle narozrabiały, kiedy nasi nie chcieli otworzyć ci bramy, zatłukły dwóch strażników. Niezłą masz kompanię, dziewczyno. Skąd przybywacie i po co? Ktoście...
- A tobie co do tego - odpowiedziała ze złością
- Ładna jesteś, wiesz. To całkowicie zbiło ją z tropu, zarumieniła się, bodajże pierwszy raz  w życiu. Spodziewała się raczej ataku, błyskotliwej, lub raczej pyskatej odpowiedzi, a tu miłe słowa.
- A co z ranną? Udała że nie słyszy, co było jedynym rozsądnym wyjściem z tej sytuacji.
- Zajął się nią mistrz, zresztą tobą też się mistrz zajął. Leżałaś ładne kilka tygodni nieprzytomna...
- Cooooo!?
- A co żeś myślała, omal żeś nie gryzła kwiatków od spodu. Chociaż mistrz twierdzi że tak być powinno. Nikt nie jest w stanie tak walczyć, czarować, odnieść takich ran i przeżyć. Mówił że odkrył coś dziwnego gdy sondował twoje ciało...
- A to co Andrus, nie za dużo mówisz ty aby... 
Pojawił się w drzwiach mistrz krasnoludek, ani jedno z nich nie wiedziało od kiedy tam stał. 
 
- Witam, i dziękuję...
- Za co mistrzu, to ja dziękuję - powiedziała do niego mistrzu mimo, że nie miała zamiaru tego zrobić. Nigdy, ale to nigdy nikogo nie słuchała i nikomu żadnego hołdu, ani pokłonów nie składała. Była wolna, przynajmniej tak jej się zdawało.
- Masz dziwne zdolności, wielkie ale dziwne...
- Ano...
- Nie wydaje ci się że należy mi się parę wyjaśnień?
- Nie.
- Zawzięta jesteś, ale Andrus widziałem że wpadł Ci w oko, co?
Tutaj trafił w jej czuły punkt, zorientowała się że grę, którą jest ta dyskusja, prowadzi dobry gracz. Wie jak ją podejść. Poza tym, istotną cechą tego gracza jest to, że potrafi on "grzebać w cudzych umysłach". Ile wie? Zastanawiała się, całkowicie zapominając o odpowiedzi.
- Widzę że postanowiłaś się nie odzywać. Typowe dla małoletnich panienek, naburmuszonych i obrażalskich - skwitował.
Pierwszy raz spotkała się z kimś, kto by się jej nie bał, a w dodatku jeszcze atakował w taki sposób.
- Nie jestem żadną naburmuszoną dziewką , jestem Syntia. Wojowniczka Syntia. Gdy to powiedziała poczuła się lepiej. Myślała że wywrze to odpowiednie wrażenie na tym wstrętnym krasnoludku, stało się jednak coś czego się nie spodziewała.
- Dobra, dobra - zaśmiał się i wyszedł zamykając drzwi. Nawet nie zauważyła, że w czasie tej krótkiej wymiany zdań, Andrus chyba wyszedł. Miała przynajmniej taką nadzieję. W tym grodzie wszystko było możliwe. 
Na szczęście jedzenie zostało... Najadła się do syta. Należała do grupy ludzi którzy nie brudzą sztućców. Zawsze to mniej mycia.
Ciągle nie mogła zapomnieć Andrusa. Taki ładny młody przystojny. Jeżeli miałaby sobie wyobrazić swojego ukochanego, to pewnie wyglądałby jak Andrus. W myślach układała sobie wszystkie przyszłe spotkania z nim. Co chwilę zmieniała budowane przez siebie zdania. Nie potrafiła wymyślić odpowiednich słów. Przez te wszystkie chwile zapomniała o niedawnych wydarzeniach. Nie zastanowiła się nawet co teraz porabia jej oddział. 

A oddział miał się pysznie. Oczywiście w momentach kiedy gród nie był atakowany. W zamian za gościnę, pomagały mieszkańcom w obronie. Gilder nauczyła kilku łuczników paru technik strzeleckich. Problemem było to że nie było jakiejś wytrenowanej straży grodowej czy też małego wojska. Wszyscy obrońcy wywodzili się z chłopstwa. A jak wiadomo w ciągu roku chłopi nie wiele czasu mają na trenowanie sztuk walki, czy też strzelectwa. 
Od dwóch dni gród nie był atakowany. Spodziewać się więc można było w każdej chwili kolejnego ataku. Dwa dni przerwy pozwalały domyślać się że wróg coś kombinuje. Dziewczyny jednak nie zaprzątały sobie tym głowy. Syntia była nieprzytomna, więc w czasie gdy walki się nie toczyły opijały się w miejscowej knajpie. Na szczęście w grodzie było na tyle zapasów i żywności i wszystkich składników potrzebnych do produkcji piwa. Piwo. Piwo, napój wszystkich wojowników. 
Na początku wszyscy byli zdziwieni tym, że kobiety siedzą w knajpie. Zawsze to był teren święty wyłącznie dla mężczyzn. W zaistniałej sytuacji jednak musieli zmienić swój światopogląd. Zmiany szły naprzód. Świat się zmienia i nie da się tego zahamować. Podczas obrony, kobiety zauważyły że pełnią nie mniej ważną rolę niż mężczyźni. Zaczęły to zauważać Poza tym były bardziej od mężczyzn obciążone, musiały dodatkowo zajmować się domem. Teraz kiedy nie było pola z powodu wojny, mężczyźni przesiadywali w barach. Coraz chętniej też zaczęły tam zaglądać. Przychodziły wraz z całymi rodzinami. Dzieci bawiły się na dworze ze sobą, a mężowie i żony bawili się ze sobą. Na początku były oczywiście jakieś opory. 
Rozwiązała je Sander.
Po którymś tam z kolei ataku, nastała cisza. Wojska najeźdźców wycofały się poza linie zasięgu widoku z oblężonego grodu. Zapewniało to kilka godzin lub nawet dni spokoju. Oddział postanowił się zabawić. 
- Jest tu jakiś bar - krzyknęła Aronia do znajdujących się niedaleko dwóch mężczyzn.
Oni zdziwieni jakby pytaniem, spojrzeli w ich stronę.
- Nie słyszycie? Jest tu jakiś lokal? Z piwem...
- Jest.
Znowu zapadła cisza.
- Ale gdzie?
- Co gdzie?
- No gdzie on jest?
- Aha...
- Na ścierkę matkę i jej ośmiu synów! Z wami się gada jakby plewem młócił. Dowiem się gdzie to jest.
- No jest tam - wskazał kierunek - przejdziecie przez te dwie ulice, a następnie skręcicie w prawo a tam już pewnie same zobaczycie. Tylko panienki... to nie miejsce dla was...
- No, no... tylko nie panienki... pogroziła mu łukiem Gilder.
- Szynk moje drogie - wtrącił się do rozmowy drugi - nie dla kobiet. Szynk, to miejsce dla mężczyzn. Prawdziwych mężczyzn...
- to ty tam chyba nigdy nie byłeś... - zachichotały wszystkie na raz na słowa Aronii. Rzeczywiście osoba z którą rozmawiały była raczej chuda i zabiedzona i w ogóle nie kojarzyła się z typem faceta twardziela.
Mężczyźni spojrzeli na siebie porozumiewawczo, nie pozostało im nic innego jak wycofać się. Kobiety które spotkali były inne od tych mieszkających z nimi w grodzie. One były niebezpieczne, na szczęście teraz pomagały im. Po takich osobach można się jednak spodziewać wszystkiego. Niby to czemu pomagały im? Teraz ponieważ jadą na tym samym wózku. Jednak nie można wykluczyć że w przyszłości zechcą ich gród sprzedać Oldze. Potajemnie otworzą bramę, lub obmyślą jeszcze inny chytry plan mający na celu zagrożenie ich egzystencji. Na razie wycofali się, poprzysięgli sobie w duchu jednak zemstę. Dla bezpieczeństwa wszystkich, najlepiej będzie je zgładzić gdy cała zawierucha wojenna się skończy. 
Zresztą w barze zobaczą jak się tutaj traktuje nieposłuszne kobiety... Nie wiedzieli jednak jak bardzo się w tym momencie mylili.

- Idziemy dziewczęta. 
I poszły. Okazało się że napotkani mężczyźni nie kłamali. Rzeczywiście gospoda stała tam gdzie miała stać, czyli  za dwoma ulicami, skrętem w prawo a tam już zobaczyły. Widziały w swoim życiu już ładniejsze gospody. Ta była wielkości stodoły, miała także zewnętrzny wygląd do złudzenia przypominający gospodę. Gdyby nie szyld "Podwiązka", w życiu nie zauważyłyby że to gospoda. Zresztą, gdyby nie było szyldu, po otoczeniu można było zauważyć co się środku sprzedaje i co to za miejsce. W pobliżu dostrzegły kilku zarzyganych chłopów, którzy albo to spali pokątnie gdzie się dało, albo też dyskutowali o czymś zawzięcie. Dało się słyszeć jak niektórzy opisują swoje waleczne zasługi podczas obrony grodu. Większość z nich była tak ubarwiona lub też w ogóle wyssana z palca, że nie było nawet czego słuchać. 
Przy wejściu stały dwa konie, co  świadczyć mogło o tym, że co najmniej dwie osoby teraz przebywające w środku należały do jakiejś kasty przywódczej tegoż grodziska. 
Dopiero teraz wojowniczki dostrzegły krzątających się wszędzie Elfów. Którzy to raz się pojawiali raz znikali. Co zawdzięczali swojej niezwykłej zdolności. Zdolność tą zdobyły kilkaset lat temu, kiedy ich naukowiec o imieniu Kery vad Amen eksperymentował na DSL - substancji otrzymywanej z jakiejś rośliny  w Akoryce południowej. Okazało się że ma ona zdolności mutagenne i to dożywotnie. Raz zażyty specyfik i już się wchodziło w posiadanie takich zdolności. O dziwo u ludzi i innych dziwnych istot zamieszkujący świat nie wywoływały analogicznych zdolności. Wprost przeciwnie, często kończyły się taki próby tragicznie. Tak narodził się mutant ludzki Hugard - który niemal już teraz wytępiono. Niczym Frankenstein obrócił się przeciwko, bądź co bądź, przypadkowemu stwórcy. 	

Syntia najedzona, wstała od stołu. Rozejrzała się po pokoju. Nie znalazła niczego ciekawego. Teraz też dopiero zorientowała się że jest w samej bieliźnie. Troszkę się zawstydziła. Przecież rozmawiała i z Krasnoludkiem i z Andrusem w tym stroju. Coś ją zaniepokoiło. Powąchała swoje ciało. Tak jak myślała, pachniało mydłem i innymi łaziennymi specyfikami. Oznaczać to mogło tylko jedno. W czasie kiedy była nieprzytomna, myto ją. Na myśl że mógł to robić Andrus, przeszył ją dreszcz. Jednocześnie poczuła podniecenie. Wyobraziła sobie, jak Andrus bierze ją w swoje silne ramiona, a następnie rozbiera i delikatnie zanurza w wodzie. Bierze pachnące olejki, mydła i myje ją dokładnie. Wszędzie. Nawet tam. Poczuła w tym momencie to samo, co czują inne kobiety kiedy się podniecą. Urwała swoje myśli. Trzeba było zdobyć jakieś ubranie. Mogła by zawołać kogoś, lecz po co. Pewnie skończyło by się na jałowej, moralizatorskiej gadce. Nie wiedząc czemu, nie bano się jej. Co gorsza, co ją bardzo drażniło, traktowano ją jak małą dziewczynkę. 
Wyszła z pokoju. Zorientowała się że znajduje się na najwyższej kondygnacji budynku. Budynek był tak ogromny, że wprawił ją w osłupienie. W swoim życiu sypiała zazwyczaj na dworze, na polach, lasach. Czasem zdarzyło się w jakiejś chałupie, najczęściej stodole. Kilka razy spały w gospodzie. Próbowała sięgnąć pamięcią wstecz, lecz nic jej to nie dawało. Nie wiedziała skąd się wzięła i co właściwie robi na tym świecie. Nie miała ani ojca, ani matki. Lecz to jej nie przeszkadzało. Nie potrafiła przypomnieć sobie swojego dzieciństwa, może dlatego że sama była dzieckiem. Nie mogła sobie przypomnieć niczego. Absolutnie nic co dawałoby jakąkolwiek wskazówkę. Jak pamiętała, umiała czarować, robić różne sztuczki. Zawsze potrafiła władać mieczem. Jedyne co pamięta najdalej wstecz to, to jak zwerbowała swoją arcyciekawą drużynę. 
Teraz jednak musiała przerwać swoje rozmyślania. Na dole usłyszała jakiś szmer. Na chwilę przerwała swój marsz, wstrzymując oddech. Wolała nikogo nie spotkać. 
- przynieś mi kawę, Obywen. Usłyszała głos mistrza Rogera.
- Tak, panie.
Słyszała wyraźnie oddalające się kroki. Pewnie Obywen poszedł po kawę. Tak więc w tym domu mieszka Roger - krasnolud który ocalił jej życie. Przystojny Andrus, oraz służący Obywen. Trzy osoby, na tak wielki dom to stanowczo za mało. To znaczy, że powinno być kilka osób w kuchni i trochę służby w domu. Domyślała się że Andrus jest uczniem Rogera. Ciekawe kogo jeszcze spotka w tym domu. Nie należała do osób czekających, aż wypadki same się potoczą i ruszyła dalej do przodu. 
Gdy dochodziła do schodów, zobaczyła uchylone drzwi w jednym z pokoi. Weszła do niego ostrożnie. Przestępując z nogi na nogę. Rozglądała się tak jakby w każdym momencie mógł ją ktoś  zaatakować. Wygląd jej był niemal komiczny. W białej bieliźnie, wolno stąpająca wyglądała raczej jak duch, niż Syntia - wielka wojowniczka. 
Podeszła do stolika, na którym zobaczyła swoje ubranie. Od razu zauważyła że było ono doprowadzone do porządku. Pozszywane były wszystkie dziury. Było  uprane. Buty były nowe. Drogi prezent - pomyślała. Zaczęła się ubierać. 
Za swoimi smagłymi plecami usłyszała szmer. Na początku zlekceważyła go. Zresztą i tak stała teraz naga. Ktokolwiek to był, to i tak tego za pewne za chwilę pożałuje. Szmer ustawicznie powtarzał się. Ubierała się dalej, ignorując go. Szmer się zbliżał coraz bardziej, nie sposób było go ignorować. Poprawiła tylko jeszcze pas, sprawdziła miecz na plecach i nóż założony tuż przy bucie. 
Wyprostowała się. Szmer ustał.
Odwróciła się tak szybko że aż zafalowało powietrze wokół niej. Wyjęła miecz i cięła. Zrobiła wykrok i zastygła bez ruchu. Usłyszała dziecięcy śmiech.
- Kim jesteś - zapytała.
Znów śmiech. Dopiero teraz zaczęły wyłaniać się rysy śmiejącej się dziewczynki. Wyłaniające się dziecko całe było trupioblade, zamiast oczu miało tylko białe gałki. Teraz zmieniły się na niebieski kolor. Syntia już wiedziała kto a właściwie co to jest. Schowała miecz. I tak na nic by się w tej sytuacji zdał. Miała przed sobą przeciwnika i to groźnego. Nie miała nigdy z nim do czynienia, lecz wiedziała. W jej mózgu jakby otworzyła się odpowiednia księga. Wiedza. Wiedza jest wszystkim. Co innego wiedzieć jak pokonać, a co innego pokonać. Pewien procent pracy wykonała. Widziała z czym ma do czynienia. Dlaczego nikt jej nie ostrzegł że w tym domu jest Nawka. Nie było jednak czasu aby się nad tym zastanawiać, ponieważ Nawka już się przygotowała do ataku. Niebieski grzmot poszedł wprost na Syntię. Odruchowo wykonała unik i zwód w prawo. To na chwilę zdezorientowało Nawkę. Rzuciła w nią stołkiem, nic to nie dało gdyż stołek przeniknął i spadł kawałek za plecami dziewczynki. Zdradziło to jednak jej pozycję. Na szczęście Nawki do najszybszych nie należały, powtórzony wcześniejszy manewr nie przyniósł skutku, gdyż Syntii już nie było w tym miejscu. Odbiła się poziomo od ściany, wskoczyła na sufit. Zmówiła zaklęcie, dosyć przydługawe, lecz w tej pozycji w której zawisła jak nietoperz, miała troszkę czasu. Nawka rozdarła się na pół, i odleciała trochę w tył. 
To było błędne zaklęcie, owszem miała trochę czasu, lecz teraz przeciwników było dwoje. Zaczęły strzelać niebieskim i czerwonym światłem. Czasem równocześnie czasem na przemian. Syntia wykonywała zwody. Nie miała czasu się zatrzymać. Sytuacja stawała się coraz trudniejsza - za wysoko by wyskoczyć przez okno. Jej jedynym ratunkiem pozostały drzwi. Te jednak były przymknięte. Uderzając w nie mogło ją to spowolnić i Nawka by ją dopadła. Trzeba było zaryzykować. Spróbowała zwabić jedną z nich bliżej siebie. Zwolniła udając słabszą. Dostała w ramię, znów błąd. Ramię przysmażyło się i poczuła swąd palącego się światła  
Ni stąd nie zowąd drzwi się otworzyły, chciała skoczyć w tamtą stronę, wykonała nawet skok w prawą stronę izby, skąd łatwiej byłoby jej wyskoczyć na korytarz. W drzwiach jednak pojawił się wysoki mężczyzna o białych włosach. Był silny, w jego oczach było coś... były dziwne. Zdawała sobie sprawę że przybyły obcy widzi znacznie lepiej po ciemku niż ona. W dłoni trzymał miecz. Miecz jednak w niczym nie przypominał jej miecza. Był wielki, srebrny. Kątem oka gdy unikała kolejnego ciosu Nawki zobaczyła na jego szyi medalion w kształcie wilczej głowy. Nie zdążyła mu się jednak przyjrzeć, gdy jedna z potwornych dziewczynek zaatakowała przybysza, druga ruszyła ponownie na nią. Przybysz jednak był zaprawiony w walce. Ciął mieczem na wszystkie strony, o dziwo to coś co ją zaatakowało unikało tego miecza. Pewnie był magiczny. Obcy rzucił prosty czar w kierunku drugiej Nawki, która oszołomiona tym uderzeniem nieopatrznie dała Syntii tyle czasu że zdążyła ona wykonać skok nad nią, wykonać półobrót i wyskoczyć na korytarz, mijając przy tym w bezpiecznej odległości walczącego przybysza z potworami. 
Zbiegła po schodach do izby, tam nie spotkała nikogo. Tego się spodziewała. W jej głowie rodziły się pytania, kim był duch który ją zaatakował, czego chciał dlaczego chciał ją zabić. Kim był demon który ją uratował. Pytania, zbyt wiele pytań a za mało odpowiedzi.
Na stole pojawiła się kartka. 
Znów jakaś tajemnica, same tajemnice od kiedy tutaj wylądowałam. 
Kartka okazała się być mapą, przyjrzała się jej...
Poczuła ból w skroniach, spojrzała w miejsce gdzie był czerwony krzyżyk. Nieświadomie przyjrzała się mu i zaczęła wypowiadać zaklęcie
- Adna wók sedna tam - i wskazała palcem. 
Zrobiło się ciemno w całym pokoju, przygasły nieco świece, gdyby ktoś obserwował to z zewnątrz zobaczyłby jak dziewczyna najpierw staje się pół przezroczysta a następnie rozpada się w pojedyncze atomy. Atomy zbijają się w jedną kupę i powoli wędrują w krzyżyk na mapie, gdzie znikają. 

Znalazła się w piwnicy. Wcześniej jednak dokonało się coś z jej udziałem czego jednak nie mogła zobaczyć. Z wiadomych powodów. Na stole tego pomieszczenia znajdowała się podobna kartka z podobnym krzyżykiem. Teraz dokonał się podobny, lecz odwrotny rytuał. Najpierw z kartki zaczęły wypływać zbite w kulę atomy. Po to  aby po chwili się rozpaść na części. Po chwili tworząc przezroczystą postać a na końcu Syntię. Zjawisku przyglądało się kilka osób. Bez trudu ich rozpoznała.
Andrus przystojny, od razu rzucił jej się w oczy. Patrzył w nią w taki sposób... Obok niego jak zwykle Roger. Ten parzący w rogu herbatę to domyśliła się że Obywen. Odwróciła głowę a tam stało coś owłosionego, co rżało i miało kopyta. Było wielkie. Odskoczyła na bok. Wyjęła miecz. To była raczej kwestia odruchu niż potrzeby. Gdyby zwierzę im zagrażało, nie siedzieliby sobie jak gdyby nic. 
- Uspokój się - odrzekł wstający Andrus - to tylko kudłacz, nasz jakby to powiedzieć...środek transportu?
- Ja! Ja się mam uspokoić! Przed chwilą zaatakowało mnie białe, nie wiadomo co. Chciało mnie zabić. Tylko cud, a właściwie jakiś wysoki facet uratował mi życie a wy tu mi mówicie że mam się uspokoić! Gdyby nie to że uratowaliście mi życie, pokazałabym wam jak walczy Syntia.
- Owszem silna i waleczna jesteś, ale głupia...rzekł jak gdyby nic Roger.
Wyskoczyła kwintą do przodu, przeskoczyła krzesło i cięła. Trafiła w mór. Tam gdzie przed chwilą siedział nie było po nim śladu. Po krótkiej chwili pojawił się na stołku. Dokładnie tym które Syntia ominęła, aby zadać cios Rogerowi. 
- Uspokój się, powtarzam. Jeżeli to prawda co powiadają o NIM , to za chwilę powinno być po wszystkim i będziemy mogli spokojnie porozmawiać w domu przy filiżance herbaty, nieprawdaż Andrus? 
Zwrócił się do niego, gdyż dalej stał tak jak w chwili gdy Syntia ruszyła do nieszczęsnego w skutkach ataku na Rogera. Przytaknął.
Była zdezorientowana. Stała z mieczem uniesionym do góry. Wszyscy siedzieli w pomieszczeniu i nawet się specjalnie nie przejęli jej atakiem. Cała sytuacja stawała się coraz bardziej nie do zniesienia. Opuściła miecz. Nawet na myśl nie przyszło jej aby znów zaatakować. W pamięci miał jeszcze to co dokonało się przed chwilą. Zapomniał z kim ma do czynienia. Roger. Wielki mistrz Roger. Nie wiedzieć czemu miał nad nią przewagę. Wlepiła w niego teraz wzrok. Chwile milczenia stawały się niezręczne. Trzeba było coś powiedzieć. Zaczęła się zastanawiać kim jest ów NIM, jak mu tam...
- On to piąty zaginiony  rycerz madame Ivet - odezwał się Roger - nie pierwszy raz zdradzając swe magiczne zdolności. Spróbował delikatnego bloku w myślach. Ale jak się okazało Roger sam się już wycofał, nieco wcześniej. Zawsze był od niej o jeden krok do przodu - Wynająłem go do usunięcia Nawki, która nawiedza nas od jakiegoś czasu.
- Ale przecież Nawki zazwyczaj straszą tylko...
- Owszem - nie dał jej dokończyć - zazwyczaj tak, lecz to jakaś dziwna odmiana. Strasznie złośliwa. Wybiła już większość mojej służby
- Ale dlaczego nic mi nie powiedziałeś. Przecież mogłam zginąć?
- Mogłaś. Widziałem cię jednak podczas walki przed zamkiem. Nie mogło ci się nic stać. Sama powiedz? Poza tym byłaś nieprzytomna. Zanim jednak odpowiem ci na więcej pytań, powiedz kim jesteś?, kto cię tego nauczył? Czarów, magii? Dziewczyno! Ty masz ile lat, no ile?
- Czter... czternaście.
- Wiesz ile lat trwa nauka magii? Jeszcze w takim stopniu w jakim ty ją znasz? Lata. Setki lat. Popatrz na mnie, zgadnij ile ich mam ja? No ile?
- Nie wiem! Nie wiem! Rozumiesz! Zawsze byłam, zawsze umiałam. Nie wiem! Nie pamiętam! Nazywam się Syntia... Zaczęła szlochać. W pomieszczeniu, aż zaczęły przygasać świece. Strop zaczął drżeć. Za dużo mocy. Nie wyładowanej mocy. Mimo ogromnej ochoty dowiedzenia się czegoś więcej, Roger musiał uspokoić na razie dziewczynę, inaczej groziło im niebezpieczeństwo. Nawet on po 450 latach nauki, nie wiedział jakie. To go niepokoiło. Objął ją i zaczął spokojnie mówić jak ojciec
- No już dobrze, dobrze - cmoknął ją w policzek. Wszyscy na niego spoglądali. Drżenie ścian i sufitu ustało. Świece poczęły wracać do swej normalnej płochliwej barwy.
Wiedział kim była Nawka na górze, która próbowała zabić Syntię. Która zamordowała połowę jego służby. Którą ciężko będzie odzyskać w tak ciężkich wojennych czasach. Jak Zaginiony  ją zlikwiduje, zabierze swą tajemnicę do grobu. Nie dowie się nikt skąd się wzięła tak ohydna Nawka - której nawet Roger - wielki mag nie mógł zabić. Już raz zabił. Niech zaginiony odwali swoją robotę, sowicie zapłaci. 
Białowłosy zaginiony rycerz wysłał impuls. Impuls oznaczał że już wszystko skończone i że pewnie jest po kłopocie. Roger rozłożył kartkę z mapą domu i przeniósł całą grupę do kuchni. Tym razem równocześnie wszyscy zaczęli powoli stawać się przezroczyści, by po chwili kilka strużek atomu wnikło w krzyżyk na mapie. W kuchni wszystko odbyło się na odwrót.
 
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 4  
W drodze czynów dla świata<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

- Chcesz zostać bohaterką? Popatrzyły na nią ze zdziwieniem.
- Czy to coś złego?
- Ale...zawsze byłyśmy złe.
- Zło czasem staje po stronie dobra, wzajemnie się uzupełnia, poza tym tak postanowiłam.
- Dlaczego akurat wyruszamy do Pandory, wiesz że stamtąd nie wraca się zbyt często. 
- Posłuchajcie, będziemy zabijać, mordować, lecz znajdziemy to czego szukamy. Księgę magii - prawdziwie wielkiej magii. Mogącej zmienić losy świata. 
- Czemu kurwa my, zawsze wplątujemy się w jakieś gówno.
- Ponieważ Ja tak karzę. Ucięła rozmowę, Wracając do tego co zrobiłyście wczoraj, pijane elfy wciąż łażą przez was po całym mieście. Czemu spaliłyście gospodę?
- ...
- Tak myślałam. Jutro wyruszamy o zmroku. Musimy przedrzeć się przez oblężenie.
- Ale jak...
- Coś się wymyśli. 
Zamknęła swój umysł. Zrywając jednocześnie łączność z wszystkimi. Wyciszyła się. Zaczęła wprowadzać się w trans, szukała w swym mózgu rozwiązania, jak przedrzeć się przez oblężenie. Było to niemal niemożliwe, ale nie dla niej. Miała coś czego nie mieli inni. Miała dar, moc, los - różnie nazywano to w różnych epokach, w zamierzchłych ponoć nazywało się Bóg, jakaś istota która czuwała nad wszystkim, była panem, stwórcą świata. Śmieszne. Niektórzy nazywali to również matematyką, fizyką. Większość jednak miała to głęboko gdzieś. 
	
Wszystkie jej towarzyszki, leżały teraz obok niej. Zobaczyła je w chwili, kiedy okazało się że to jeszcze nie pora. Łatwo znów wróciła do swego normalnego stanu. Towarzyszki były przyzwyczajone do jej dziwnego wyglądu, więc nie zwracały na nią uwagi. 
- Może by tak Ganji? Zaproponowała. 
Ganja była tak samo stara jak los, przeznaczenie, moc, niektórzy nawet nazywali ją Bogiem. Jednak była po prostu zwykłą trawą, która dokonywała zmian w ośrodkowym układzie nerwowym. Poza tym, pozwalała czasem poczuć, los, siłę, Boga, a nawet pozwalała zrozumieć siebie.
Na ich twarzach pojawił się uśmiech. Gilder wstała i podeszła do torby.
- Szkoda że nie ma fajki wodnej...
- No - odrzekła Eryka, najbardziej zawsze napalona na wszelkie zielska, a na ganje szczególnie.
Palonko to dobra rzecz
Świat płacze
A ja odchodzę precz
Szukam drzewa
Krzyczę -  płaczę
A rozkosz kładzie mnie
...
Pierwsza lufkę wzięła właśnie Gilder. Zaciągnęła się mocno, wypuściła dym - dopiero wtedy gdy oddawała lufkę następnej osobie. Lufka krążyła szybko. Dawno żadna z nich nie przypaliła, to też, kilka razy lufkę trzeba było nabijać od nowa. Na początku gadka zbytnio się nie kręciła. Wszystkie rozmowy kręciły się wokół zadymy w gospodzie. Syntia, nie wiedziała co się tam stało, i nie chciała wiedzieć. Oczywiście mogła wysondować mózg. Lecz po co? Teraz i tak już nic tego nie zmieni. Każdy czasem szaleje, a kobiety w szczególności. Właśnie zastanawiała się dlaczego stworzony został mężczyzna. Jego budowa taka nieudolna. Jedynie zmutowane jednostki zdolne były do czarowania. 
- Jedenastu zawodników, biegnie za piłką - stwierdziła Elan.
- Co to znaczy zawodnik? - zapytała Adren. 
Reszta zaczęła się śmiać. Jej jednak nie było do śmiechu. Co to może być zawodnik?
- No... to ktoś kto biega
- To ja też biegam, i co jestem zawodnikiem?
- Nie.
- Dlaczego nie?
- Hmm, bo zawodnik biega za czymś, no właśnie.
- Pies biega za ogonem, i co jest zawodnikiem?
Zaczęły się śmiać. Kilka dni później, słowo zawodnik zrobiło  zawrotną karierę.

Lało. Rozpoczął się sezon deszczowy. W sezon deszczowy padało 5-10 dni. Były to jedne z najbardziej okropnych dni i czasów jakie sobie można w ogóle wyobrazić. Zewsząd wyłaziły robaki, eklekty, wokursty,  meliory, taskiry i pneumy. Jeżkohalucynta można było spotkać niemal wszędzie. Na pole wyszły jedne z tych potworów których bali się wszyscy kiedyś, ale dzisiaj już nikt nie zawracał sobie nimi głowy. Nie miały nazwy, twarzy, a nawet jakiegoś szczególnego wyglądu, po prostu były i pasły się trawą. Już dawno nie pożerały ludzi, nikt nie wie dlaczego tak się stało, ale raczej cieszyło to ludzi, niż odwrotnie. Chociaż co poniektóre żony żałowały, że już nie można chłopa łatwo się pozbyć. W ten sposób przynajmniej nie trzeba było wypisywać zbyt wielu papierów u króla. 
- Leje - odrzekła stara kobieta patrząc przez okno swej chałupy.

Cdn... kiedyś...
 

<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:crasher1977@o2.pl>][CAPTION:<crasher1977@o2.pl>][AUTOSCROLL:1]#>crasher1977@o2.pl<#ENDL:#>

Przemysław Lose
Ul Grabowa 6
43-425 Zebrzydowice
woj. śląskie