<#KEYWORDS:[WORDS:<Okruchy swappu >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Okruchy swappu
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Okruchy swappu>][AUTOSCROLL:1]#>

    <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Ansset podszedł do niego i objął go przed tronem, i razem wyszli z
   sali, a za nimi pozostała legenda."<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
                                     - Orson Scott Card, "Mistrz Pieśni"



     To   nie   tylko  pomazane dyski, to nie tylko lepiące się znaczki, tylko słowa, puste - pełne, moje - twoje. Słowa     Nietrudno  domyślić  mi  się, czego spodziewasz się po mnie, jakiej oczekujesz reakcji. Twoja postawa obronna wcale mnie nie dziwi, wcale nie  dziwi  mnie fakt, że zaciskając pięści słownego ataku, zaciskasz także  oczy  spodziewając  się z mojej strony niesamowitego natężenia niemiłych   słów.  Zaskoczył mnie twój potencjał, jednak już czytając twój  pierwszy  list czułem rodzący się w tobie gniew, coś, co kiedyś musiało   wykiełkować.   Obserwując   cię,   zastanawiałem   się  czy
przypadkiem  nie  udusisz  się  swoją pępowiną, czy nie zechcesz zbyt szybko krzyczeć i rzygać swoimi wnętrznościami. Ale  ty  ciągle trwasz. Cały czas wciągasz powietrze, piszesz listy ponoć.  I  obiecujesz  mi  słowną  walkę, obiecujesz,  że  wytrzymasz wszystko,  każde  słowo, każdą reakcję z mojej strony. Zatem trzymaj się mocno...

...bo  nie  mam ci niczego za złe. Więcej, przyznam ci nawet rację. Coś  jest  w  tym co piszesz, jeżeli odrzucić emocje, to znajdzie się kilka   ziaren   prawdy,   którym   nie  zaprzeczę.  Podziwiam   cię, swappujesz,  jesteś ciągle. Z chęcią będę cię obserwować, zobaczę jak daleko  zajdziesz, w którym momencie dostaniesz zadyszki i zatrzymasz się po łyk powietrza. Moje  snailowe  płuca nie były aż tak silne, by wytrzymać wszystko. Tu  nie  chodzi  o  żadną ideę, żaden klimat, żadną religię. Wszystko po  jakimś  czasie  zaczyna  być  nużące.  I  albo  się wypalasz albo odchodzisz   w   zapomnienie,   gdzieś  tam  wegetując.  Ja  wybrałem wypalenie,  regenerację  i cichy powrót na snailowe wzgórza. Nie było
mnie  chwilę i dzięki temu teraz ponownie mogę poczuć ten specyficzny smak.  Uświadomiłem  sobie,  czego  mi tak bardzo brakowało przez ten krótki  okres  czasu.  Twój  artek  tylko lekko skrócił moją przerwę, przyjemnie podrażnił moje próżne ego. A  więc  mimo zgoła odmiennych chęci odegrałeś pozytywną rolę, taki mały nieprzewidziany epizod. Wydaje mi się, że miałeś na celu słownie mnie  ukarać,  potępić,  obnażyć moją słabość. W rzeczywistości tylko mnie   utwardziłeś,   wylałeś   kubeł   zimnej   wody   na  gorącą  i nieukształtowaną stal. Zahartowałeś. Mogę  ci  tylko  podziękować,  Maze  / Monk, jak wolisz. Podałeś mi rękę,  wszystko  siakoś się dobrze skończyło. Obecenie trzymamy nadal kontakt,  ja  jak  obiecałem  powoli wracam, odnawiam stare kontakty, szukam  nowych. Nie spieszę się, nie jestem już taki narwany, stawiam na jakość.
Ty  nadal swappujesz, jeszcze się nie ugiąłeś. Wszystko przed tobą. A  kiedy  to  nastąpi  sam  uświadomisz  sobie, że twój swapp istniał tylko  w  tobie, że to wszystko jest tylko wewnętrznym przeżyciem. Na zewnątrz  już  nie istnieje, zamiera, ale  gdy dostanie się do żywych szarych  komórek  rozmnaża  się  cholernie szybko, zmienia człowieka, nadaje  mu  inny kierunek, doprowadza do szaleństwa. A później powoli się wycofuje, wypala od wewnątrz. Aż do następnego razu. Co   do   tej   dziwnej   otoczki,   jaką  obdarzam  moje  magiczne doświadczenie   swappu  to  nie  przejmuj  się  tym.  To  tylko  moja
wewnętrzna   próżność,  wymagająca  łechtania  potokiem  dwuznacznych półsłówek.  To  coś,  co napędza moją wyobraźnię, pozwala wierzyć, że coś  w  tym  jest.  To  tylko  imaginacja, nadawanie osobistego sensu   rzeczom,  w  których  inni  nie  widzą  niczego szczególnego. To jest magia,   wiara,   jak  głębokie  religijne  doświadczenie,  złudzenie wywołane przez własny umysł. Nie   bierz   tego  wszystkiego  na  poważnie,  to  tylko  słowa  - wyimaginowane   soki,   których wyciskanie   daje   mi  niesamowitą przyjemność.  Jestem tylko próżnym małym człowiekiem, z wielkim bólem osobowości.  Nie  przejmuj  się mną, nie podawaj mi antybiotyków, nie próbuj zwalczać, to nie jest zaraźliwe.

Jestem  nikim  na  scenie, nigdy nie byłem kimś. I nie zależy mi na scenowej  sławie,  zaszczytach,  honorowych  miejscach  na chartsach, czymś  tam  jeszcze.  To  nie  ma znaczenia. Bo scena to nie kościół, kaplica,  religia,  to  tylko  kilka subiektywnych odczuć, pokarm dla młodych  zmysłów. Chodzi o dobrą zabawę, o jako takie odczuwanie tego wszystkiego.  Mniej słodyczy, mniej gorzkiej krytyki. Jedynie pokój i odnajdywanie kompatybilnych do naszej psychiki scenowych doznań. Tylko  to  się  liczy. Nie mam ci niczego za złe, twoje słowa nawet jeżeli  słuszne  nie  mogą  mnie urazić. To wszystko dociera do mnie, dźwięczy  lekko w głowie, spływa po mnie jak ciepły letni deszcz. Nie chcę  marnować  czasu  na kłótnie, wojenki. Jeżeli są one niszczące i nieprzyjemne, to nie ma sensu brać w nich udziału. Powiedz  ludziom,  że  nadal  tu  jestem, ciągle obecny, otwarty na przyjazny swapp, w pełnym tego słowa znaczeniu. Ja?  Egobójca, bilion przećpanych  cząsteczek  w  neurotycznym  tańcu zmysłów. Karmię swoją próżność  półsłówkami, taki jestem, cybernetyczny Szewczyk Dratewka z zapchaną umywalką znaczków..  ..a reszta i tak jest milczeniem.


   <#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>with / s p i r a l n i<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
   <#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>-krosno, 14 - xii - o2<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
