<#KEYWORDS:[WORDS:<*** (jak ci opisać pustynię...) >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>*** (jak ci opisać pustynię...)
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<*** (jak ci opisać pustynię...)>][AUTOSCROLL:1]#>

Jak ci opisać pustynię z całym jej pięknem, dzikością, nietykalnością…
To jak rzecz, której pożądasz, a której nigdy nie będziesz mieć. 
To jak ktoś na kogo się czeka i zaczyna nienawidzić im dłużej go nie ma, choć chwilę wcześniej jeszcze się za niego oddawało życie. Wyobraź sobie kochanie mój ulubiony zapach. Jest to woń, która unosi się w powietrzu po krótkim, letnim, długo wyczekiwanym deszczu nad polną drogą, gdzie tumany kurzu zostały pokonane przez niewielkie kropelki żalu. Zdycham w tym upale, a on razem ze mną. Nie wiem już, czy te odmęty piasku są we mnie, czy ja w nich.
Czy należę do słońca, krajobrazu, czy wykradam sobie tylko jego wizualne piękno. 
Przesypuję piasek przez palce, bo jeszcze nie wierzę, że zostałam zaproszona na jej łono i nie potrafię rozkoszować się jej pięknem, jestem wścibska jak prawiczek. Oglądam. Obwąchuję.
Piasek - do czego mogłabym go porównać? Do ciebie? (nie, raczej do mojej bezradności wobec ciebie) 
Jest obezwładniający. Zapragnął mnie mieć, więc wyrzucam go ze wszystkich dostępnych mu szpar w moim ciele. Tumany kurzu wokół mnie  który wchłaniam i którym tłumaczę obrazy - drzewo, spod którego horyzont drżąc z żółci przelewa się w błękit niewidzialną linią, granicą między zachwytem a spełnieniem. 
Chowam się przed nim. Cała wewnątrz. 
Uciekam by wyłonić się z twoich marzeń 
Cała z niczego. Cząstka wszystkiego.
Dobiegnę, dojrzeję do siebie za horyzontem gdzie odnajdę twoje pustynne oczy. 
Wchłonę wszystkie twoje spojrzenia odbite w każdym ziarenku piasku gdzie imbirowe pocałunki pieszczące nozdrza owioną mnie gorącym wiatrem wszystkich twoich oddechów.

P.S. Wczoraj deszcze runęły na pustynię. Stałam niemo w godzinnym zachwycie wchłaniając na nowo wszystkie moje rozkosze, które - myślałam - wiatr przegonił, piasek wysuszył, czas otumanił.
Przypomniało mi się...
chcę cię znowu 
całego ciebie w sobie 
nie - w snach, 
nie - marzeniami do mnie przychodź, 
ale przesuń się po mnie bezszelestnie każdym fragmentem ciała, 
przepływaj przeze mnie łagodnie każdą kroplą deszczu

<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>1998<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Chana<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
