<#KEYWORDS:[WORDS:<Poranek po burzy >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Poranek po burzy
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Poranek po burzy>][AUTOSCROLL:1]#>

	Smagana pocałunkami wiatru, biała firanka, raz po raz wydymała się w oknie. Przez jej delikatny, zwiewny woal wkradał się w noc pokoju wątły księżycowy refleks. Dźwięki ciszy ulatywały lekko w górę, zaczepiały się o zasłony, osiadały na meblach, na figurce białego słonia i na poduszkach. Wszystko spało. Cicho, spokojnie, tak, jak przyroda uspokaja się po burzy, tak teraz wszystko się uspokoiło. Wyciszyło.
	Łagodnym gestem uniosłeś dłoń, by odgarnąć kosmyk włosów z mojego policzka. Teraz wiem już, czemu tak uparcie opada... Nie pamiętam już dokładnie, czy wtedy spałam, ale wszystko wokół było niezwykłe, tajemnicze i niecodzienne. Jakby ten zwykły, szary świat zniknął gdzieś, a w jego miejsce pojawił się nowy, jeszcze przez nikogo nie odkryty. Fascynujący, wspaniały, doskonały, nieodgadniony...
	Firanka znowu zatańczyła. Do pokoju wpadało świeże, rześkie powietrze. Otulało chłodną kołderką całe moje ciało, głaskało po włosach, pieściło kark i policzki. Wiatr wleciał na kilka sekund do środka, delikatnym pocałunkiem musnął moje powieki i po chwili już go nie było. Wrócił do swojej firanki, białej baletnicy, odzianej w śnieżne, zwiewne koronki.
	Cisza lekka jak motyl zawisła ponad nami, tak leciutko i łagodnie jak puchowe pióro, po czym opadła miękko, otulając nasze splecione dłonie ciepłą, przytulną chustą. Uścisk palców zelżał nieco, kiedy poczuły jej dotyk... W ciemności rozświetlanej blaskiem księżyca zza okna, spotkały się dwie pary oczu. Bez niepotrzebnych słów spoglądały na siebie, obdarzając się siwozieloną pieszczotą, czułą, tkliwą, serdeczną, przepełnioną uczuciem, bliskością... Słowa często bywają zbędne, ale dopiero teraz się o tym przekonałam. Wcześniej słowa były ciężkie jak kamienie, rodziły się z hukiem i bólem, raniły do krwi... Pozostawały w sercu na podobieństwo ostrych, długich cierni, rozdzierających delikatne tkanki. Słowa... Cóż znaczą w obliczu uczucia sprawiającego, że coś w człowieku rozkwita jak kwiat, a kolce tkwiące w duszy kruszeją i rozpadają się w proch... Że coś ożywa na nowo, znowu się uśmiecha... I żadne słowa nie potrafią oddać tego uczucia...
	Bez zbędnych słów jedne usta uśmiechają się lekko, wilgotnieją i rozchylając się, całują drugie. Chwila, jeden moment, ułamek sekundy, wieczność… Czas traci swoje znaczenie, nic się nie liczy poza tą jedną, zmysłową pieszczotą warg, subtelną grą dwóch, spragnionych oddechów... Delikatny dotyk Twojej dłoni na moim policzku sprawia, że przestaję myśleć, chłonąc Twoją obecność, Twoje palce wplatające się w moje włosy rozrzucone niedbale na poduszce, muśnięcia Twoich warg, które wprawiają całe moje ciało w drżenie, pieszczota wzroku...
	Nawet wiatr ucichł, nie chcąc zakłócać ciszy naszego pocałunku. Firanka zastygła w bezruchu. Zazdrości. Odziana w koronki jak księżniczka, zwiewna i delikatna, a mimo to zazdrości. Zazdrości kolorów. Bo pieszczota Twoich dłoni ma kolor zielony - ciepły i miękki. Spojrzenie Twoich oczu posiada głębię zielonkawych morskich fal, dzikich w jednej i łagodnych w drugiej chwili. Twoje pocałunki to czerwień - kolor namiętności, pasji, pożądania, ognistych iskier. Uśmiech jest błękitny, jak pogodne, wesołe niebo, zimą, latem, to nie ma znaczenia. Dla mnie każdy jeden ma odcień błękitu... Tyle kolorów... Jak w tęczy. A na końcu każdej tęczy czeka na znalazcę czterolistna koniczyna - szczęście.
	Mile znajomy dreszcz przebiega mi po plecach, kiedy przesuwasz dłoń na mój kark... Cudownie jest się budzić po burzy w Twoich ramionach i wspaniale było zasnąć w Twoich objęciach, opiekuńczych, czułych, silnych, troskliwych, serdecznych, pełnych ciepła, pełnych wszystkiego, co potrzebne jest, by poczuć się bezpiecznie, by złe myśli i wspomnienia umknęły gdzieś i pochowały się po kątach, by rano pierzchły przed światłem. Twoje spojrzenie otula mnie miękkim, aksamitnym szalem, topnieję pod Twoimi palcami wirtuoza, budzisz we mnie nową burzą. Burzę gorących uczuć, pragnień, westchnień, niemej prośby... Już nie pamiętam o co... Zamykasz mnie w swoich przytulnych objęciach i pozwalasz trwać w takim słodkim więzieniu, karmiąc rozkoszą swojej bliskości, usypiając miarowym rytmem bicia swego serca. Wystarczy zamknąć oczy, by odpłynąć w krainę snu...
	Firanka poruszyła się nieśmiało, zawstydzona swą jednobarwną nagością. Wiatr ukradkiem zajrzał przez okno, po czym cofnął się i zniknął między ciemnymi koronami drzew. Gwiazdy nie zwróciły na niego uwagi zajęte milczeniem i migotaniem w ostatnich godzinach nocy.
	Świt wkradł się do pokoju niespodziewanie, burząc intymność naszego snu. Otworzyłam oczy. Dwie pary źrenic ponownie się spotkały, kochając się wzrokiem, napawając erotyzmem narodzonym z wieczornej burzy. Palce obu dłoni splotły się ze sobą, dwa uśmiechy powiedziały sobie: "Dzień dobry". Zegar zabił siedem razy. Tak zaczyna się poranek. Poranek po burzy ciał i uczuć. Poranek po nocy spędzonej z Tobą. Najcudowniejszy, jaki można sobie wymarzyć...

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Marta Bilewicz<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
