<#KEYWORDS:[WORDS:<Zakurzone koperty >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Zakurzone koperty
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Zakurzone koperty>][AUTOSCROLL:1]#>

Święta, sprzątanie. Może rozkaz z góry <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(rodziciele)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, być może własny rozsądek  podpowiada mi by otworzyć pierwszą szufladę. Nie otwierałem jej  przecież  już od wielu miesięcy, nie sprzątałem od lat. Zaciskam palce,  lekko  uchylam,  na ziemię wysypuje się kilka starych kopert. Nieśmiało zaglądam do środka, słyszę dawny krzyk odbity echem w moich myślach. Dobre  rano  panie listonoszu! Tak, tak, oczywiście już płacę. Tak, oczywiście przekażę kolegom, żeby więcej tego nie robili. Jeszcze raz przepraszam, do widzenia. Wyjmuję  garść kopert i kładę je na biurku. Nagle przypominam sobie miliony  napisanych słów, rozmowy, kłótnie, wewnętrzne wojenki, które nie  mają już dzisiaj żadnego znaczenia. Przypominam sobie, że miałem kiedyś  zwyczaj  każdą  otrzymaną  kopertę  znakować  ksywą  nadawcy, ilością  nośników,  datą  i  wkładać  do  szuflady. Teraz uświadamiam sobie, że to wcale nie było pozbawione sensu. Oglądam  każdą z kilku tysięcy kopert i z żalem wrzucam do czarnego worka.  Ogromna ilość skojarzeń, swoistych hiperłączy do zapomnianych miejsc  w  moim  mózgu.  Jak mógłbym zapomnieć? Gdyby nie te śmieci z pewnością bym zapomniał, tego było aż tak wiele? Otwieram   drugą   szufladę  i  ponownie  zanurzam  palce  w  morzu wysypujących się kopert. Spoglądam na daty, szukam powtarzających się kopert, charakterystycznych podpisów - ludzi, legend. Zawieszam głowę na  rękach,  przykro  jest  mi  wyrzucać  najstarsze koperty. Wracają wspomnienia  z  czasów,  gdy  wymieniałem  się  z  ludźmi pascalowymi programikami. I  ten  pierwszy  dzień  w  nowej  kafejce,  kilka  lat  temu. Ktoś powiedział mi,  co  to ftp amber. Wstukałem w explorerze... otworzyły się  ogromne  wrota.  I  zanurzyłem  się,  utonąłem, odpadłem. To był pierwszy i ostatni raz, gdy w kafejce przesiedziałem dziesięć godzin, absolutnie   tracąc  poczucie  czasu.. i  co  najgorsze  bez  żadnych pieniędzy w kieszeni. Ale  takie rzeczy się pamięta, mimo iż związane z małymi kłopotami, problemikami  gówniarskiej  natury,  jednak  się  pamięta. Ściągnąłem wtedy  Dragona2 - pierwszy diskmag, jaki dane mi było czytać. Rodzice pytali  dlaczego  nie  mogę  spać,  inni  dziwnie  patrzyli  na  moje podkrążone oczy. Moje  szuflady  są  puste,  biorę szmatkę i z łezką w oku ścieram z nich  kurz.  Odkręcam  wodę  w  łazience  i wspominki, okruchy swappu odpływają  w zapomnienie otchłaniami kanalizacji. Dziewięć - dziewięć rok  chyba  najlepiej  wspominam,  mimo  iż  tylu ludzi nie potrafiło zaakceptować  mojego  wieku.  Wtedy potrafiłem myśleć o scenie całymi godzinami,  niecierpliwie  czekać  na  kojące  dotknięcie klawiatury. Zbliża się zero - trzy rok i stałem się gorzki, pusty. Nic  się  nie  zmieniło,  scena  jest  ciągle taka sama. Może nawet lepsza. Na pewno lepsza, szczególnie dla tych, którzy po raz pierwszy chłoną jej woń. Powiedzcie sami, czyż nie smakuje cudownie? I  czy  to  ważne,  wczoraj,  dzisiaj czy jutro? Cieszcie się każdą sekundą,   którą   poświęcacie   scenie.   A  jeżeli  kręci  was  tak niesamowicie   jak   mnie   kiedyśtam  czy  jakiegokolwiek  podobnego beginnera  to  cholernie wam zazdroszczę! Spijajcie soki, zaglądajcie głęboko  w  wasze scenowe wnętrze. Pamiętajcie, że nie ważne jest ile wniesiecie na scenę, ważne jest ile z niej wyniesiecie. Na  koniec  mały  wierszyk,  którym  podzieliła  się  ze  mną pewna dziewczyna  oddając  mi  cząstkę  swojego  ciepła. Dzielę się nim i z wami.

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>" Żaden  dzień  się  nie  powtórzy
  Nie   ma  dwóch  podobnych  nocy
  Dwóch   tych  samych  pocałunków
  Dwóch  jednakich spojrzeń w oczy

  Czemu   ty   się   zła   godzino
  Z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
  Jesteś,   a  więc  musisz  minąć
  Miniesz,  a więc to jest piękne. "<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
                                   (?)


<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>with / s p i r a l n i<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>25-xii-o2 <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
(<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:with@o2.pl>][CAPTION:<with@o2.pl>][AUTOSCROLL:1]#>with@o2.pl<#ENDL:#>)
