<#KEYWORDS:[WORDS:<Towarzysz Śmierci >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Towarzysz Śmierci
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Towarzysz Śmierci>][AUTOSCROLL:1]#>

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 1<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Gdy zamykał oczy widział jej twarz... Jej uśmiech przypominał mu o pustce którą czuł w sercu, zanim ją poznał, zamyślił się, ale na chwilę ponieważ ktoś, dobrze wiedział kto, zasłonił mu oczy drobniutkimi dłońmi, wydawało mu się, że wie czego chce... - Kto to? - zapytała "nieznajoma".
- Oj, Luno przestań!!! - krzyknął Caton udając rozdrażnienie.
- Przestanę... - zamyśliła się - jak mnie pocałujesz. - pisnęła i wystawiła śliczną twarzyczkę do pocałunku. Przy tej scenie nawet ćwierkanie ptaszków i bajecznie zielona trawa stawały się niewidoczne.
- No chyba się skuszę - powiedział powoli, z wyraźnym zamiarem skorzystania z propozycji. Całowali się krótką chwilę, żadne z nich nie chciało cofnąć ust... gdy...
- Panie Caton, przepraszam, jest pan pilnie wzywany do Jaśnie Wielmożnego Pana... - Przerwał im rycerz z żółtą rękawicą w herbie, co oznaczało służbę dworską Króla.
- Daruj sobie, już idę... kochana, poczekaj, zaraz wrócę... - uśmiechnął się, do dziewczyny, chociaż zadowolony nie był. - Nie sądzę - zaapelował ordynarnie rycerz.
- No... chyba, że tak... jeśli będę tylko mógł przyjdę... - zwrócił się do Luny skłonił się i oddalił dziewczyna długo patrzyła się za ukochanym, aż zniknął w krętych uliczkach między budynkami. Caton, razem z rycerzem podążali w stronę pałacu, omijając kupców, drobnych handlarzy a nawet złodzieja który na oczach wszystkich ukradł kilka owoców ze straganu, kupiec rozpoczął pościg, a za nim inni, czy w imię sprawiedliwości, czy terz dla profitów, w każdym razie targ przypominał mrowisko zaraz po wtyknięciu weń patyka, młody złodziejaszek, lekko, bez wysiłku i jakby dla zabawy, czmychał przed wymierzeniem sprawiedliwości, potrącając jakąś kobietę niosąca warzywa, potem, wskoczył na dach, jednego z domostw i zniknął... Towarzysz Catona jakby nie zauwarzając całej wrzawy parł do przodu. Caton zbliżał się do sali tronowej, gdy wszedł opanował go chłód, zrozumiały w tak wielkiej sali, lecz chłód ten był pewnie spowodowany, jak mówił sobie w duszy, zimnym spojrzeniem Króla. Podszedł do tronu, pocałował rękę króla, miał ten zaszczyt ponieważ był generałem wojsk, i ukląkł w pokornej pozie.
- Słyszałem to i owo o figlach z moją córką...
- Panie - podniósł głos - chyba nie wątpisz w me czyste intencje, wobec twej córki ? - Nie, nie wątpię... - mówiąc to król zrobił kwaśną minę - jesteś potomkiem rodu Cestarów, który zawsze ceniłem, więc pozwalam ci na to, lecz nie rób sobie nadziei... hmmm... o czym ja to?... a... nie po to cię wezwałem, powodem jest sprawa natury wojennej, na północ od jeziora Basim nasi zwiadowcy zauważyli obóz wojsk Sanfluha, szacują, że może być tam około tysiąca żołnierzy, ja dam ci czterystu, jeśli twoje talenty dowódcze nie są bajką wymyśloną przez pijanych rycerzy, poradzisz sobie.
- Wyruszysz natychmiast, twój oddział już czekam przy zbrojowni... masz najlepszych rycerzy w naszym królestwie, poprowadź ich ku zwycięstwie!!!- krzyknął król z wielkim entuzjazmem w oczach. Caton miał nadzieje, ze król nie widzi zniesmaczenia na jego twarzy. Wstał, skłonił się i wyszedł. Idąc drogą, cały czas myślał o Lunie, zastanawiając się co powiedzieć na pożegnanie, wiedział, że nie będzie zachwycona i, że zrozumie...
Gdy doszedł do miejsca gdzie się rozstali, zobaczył ją, nie widziała go, za to on przyglądał się jej uważnie, jakaż ona jest piękna szepnął do siebie i podszedł bliżej, tak aby go zauważyła.
- Cat, wreszcie przyszedłeś, o co chodziło mojemu ojcu czy aby nie o nas? - wypowiedziała, ze słodko wyglądającym przerażeniem w oczach. 
- Nie to nie o to chodziło - złapał ją za ramiona i, z niewielką siłą ale zdecydowanie, przyciągnął do siebie -mam zadanie, muszę wyjechać, ten pieprzony Sanfluh znowu zbiera armie na granicy, jadę rozgromić sukinsyna - Catona bardzo widocznie ponosiło, wszak nie był zadowolony z rozstania z ukochaną.
- Znowu?- odeszła kilka kroków - w porządku, tylko uważaj na siebie, i proszę; Nie daj się zabić - mówiąc to jej oczy zaszły łzami...
- Nie dam, bez obaw - powiedział to, widocznie wczuty w rolę bohatera.
- Bywaj, kochany - powiedziała, krztusząc się łzami i uciekła biegiem gdzieś w tłum.
- Żegnaj, kwiatuszku - powiedział szeptem wiedząc, że nie słyszy, patrzył za nią, aż schowała się za budynki. Nie czuł się dobrze, to pożegnanie nie było na pewno dobrym przeżyciem, ale trzeba się przyzwyczaić, tłumaczył sobie. Szybkim krokiem, przez śmierdzące zadupia i piękne, wykładane brukiem, udekorowane rynsztokami dróżki zawędrował do swego lokum, pośpiesznie ubrał, swoją zbroję z wyrowkowanym wizerunkiem kościanej śmierci, dzierżącej kosę, o tej zbroi Luna zawsze mówiła; staromodna i podrapana, nie imasz się mody. Uśmiechnął się przypominając to sobie... i zrazu zabrał się do zapakowania wszystkich ziół, sztyletów i różnych innych przedmiotów o bardzo dziwnych a niekiedy upiornych zastosowaniach, na przykład: cążki do wyjmowania grotów z ciała, które już kilka razy, miały sposobność z jego żebrami... Skończywszy "rytuał", wsunął miecz do pochwy i wyszedł. Wiedział, pamiętał, gdzie jest zbrojownia, tam było miejsce spotkania i tam się udawał, spotykając po drodze kolejno: pijaka zataczającego się po całej drodze, żonę która bez opamiętania biła swego męża, wywołało to duże rozbawienie Nekromanty i chłopca który idąc kopał wszystkie napotkane kamienie.
A gdyby tego było mało, napotkał przyjaciela Arthera, któremu odmówił dłuższej rozmowy tłumacząc się pośpiechem, gdy dotarł na miejsce, powitał go jego stary przyjaciel;
- Caton, potworze, gdzieś był te, noooo cztery lata, gdzie cię niosło? - zapytał z usmiechem.
- Erian! ty tyyy... ty pułkowniku? Erian co z tobą, jeszcze cztery lata temu byłeś tak jak ja samotnym najemnikiem, a dzisiaj? patrzcie go - wykrzyknął - pułkownik, mój drogi przyjaciel który zgarnął mi z przed nosa pięćset marek szleswickich...
- O nie znowu się zaczyna, będziesz mi to wypominał do końca żywota? - zapytał rozbawiony Erian.
- Twojego, owszem, ale na mój nie licz, te pieniądze były moje, ale... co tam... stare czasy.
- No tak. A ty, widzę, też się nieźle dorobiłeś, Generał, kto by sie spodziewał... 
- Tak masz racje, kto by pomyślał... a teraz może miast gadać o niczym, postawie wszystkim po kuflu piwa co? - krzyknął do wszystkich...
- Czemu nie - rozległy się głosy w szeregu jeźdźców.
- No to zsiadajcie z rumaków, i do oberży, ja stawiam, a wyruszamy jutro o południu. - Powiedział Caton, wchodząc do będącej niedaleko tawerny. W środku, pachniało kiszonymi ogórkami i bóg wie czym jeszcze, ale było przytulnie po kilku kuflach sterylna atmosfera rozpierzchła się a rycerze nabrawszy różanego odcieniu, prześcigali się w świństwach które musiała wysłuchiwać barmanka. A Erian, jak zwykle zwykł to robić, opowiadał wszystkim o przygodach jakie przeżył z Catonem, o dawnych czasach kiedy razem zabijali, bardziej dla hecy niż dla pieniędzy... Później już nic nie pamiętał; zasnął.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 2 <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
Rankiem, obudził go jakiś wojownik który szturchając go lekko, szeptał:
- Waszmości, proszę wstawać, zaraz odjeżdżamy...
Caton wyszedł, przymknął oczy na widok słońca, niewątpliwie było południe, czyli czas do wyruszenia. Przemógł "kaca" otworzył szeroko oczy, rękawicami wygładził pognieciony płaszcz, poprawił zbroję, zaczesał kościanym grzebieniem swoje długie kruczo - czarne włosy, zamyślił się... usłyszał rżenie koni - Jadą - powiedział, odsłonił kotarę, nie mylił się. Dosiadł czarnego ogiera, spiął ostrogami, i wyruszył z wielką prędkością na czele kolumny. Jechali mijając chłopów przy pracy na roli, Caton podziwiał piękno tegorocznego lata, promienie paliły go w twarz i cieszył się z niskiej temperatury swojej zbroi, w przeciwieństwie do swoich żołnierzy nie ubrał pod zbroję swetra z wełny i nie pocił się tak jak oni, choć czarny płaszcz nie ułatwiał mu walki z upałem. Pierwszy dzień jazdy upłynął bez problemów. Caton przywołał zwiadowców którzy widzieli oddział wroga;
- Kiedy będziemy u celu? - zapytał.
- Panie, w takim tempie jutro powinniśmy dotrzeć na miejsce - odpowiedział z przekonaniem przewodnik.
- Jutro pojedziecie przodem kolumny, aby zaprowadzić nas do celu - rozkazał twardą miną i skiną ręką na znak zakończenia rozmowy.
- Uczynimy jak pan każe - skłonił się w siodle i wrócił do szeregu.
Gdy zaczęło się ściemniać zarządził postój. Wszyscy okrywszy się skórami, próbowali zasnąć, ale on nie, był przecież Nekromantą a oni mogą nie spać kilka nocy z rzędu, czerpiąc energię z rozmaitych ziół i innych ludzi, tak zrobił tej nocy. Napar z Konopi Indyjskiej i Krwawnika dodały mu sił, Konpia ustaliła rytm serca a Krwawnik unormował fizjonomie, i wspomógł odbudowe sił tak, że mógł w stanie całkowitej przytomności przetrwać noc. Czuwał całą noc, był przecież odpowiedzialny za los swoich ludzi, nie mógł zostawić stróżowania zwykłemu człowiekowi bo ten mógłby zasnąć, a ludzie przeciwnika wymordowali by ich bezbronnych jak niemowlęta. W nocy słyszał tylko puchacze, wyjące wilki, widział tylko myszy polne i jeża który spokojnie przekroczył obóz pełen uzbrojonych ludzi. O brzasku obudził oddział, po krótkiej chwili na spożycie porannego posiłku wyruszyli. Tym razem, droga prowadziła przez wzgórza, przekroczyli kilka strumieni, przedzierali się przez krzewy i łąki, nagle przód kolumny marszowej zatrzymał się, kolejno wszyscy gwałtownie wstrzymali konie. Caton delikatnie i powoli pojechał na przód;
- Co się stało? - zapytał nie kryjąc zaskoczenia.
- Panie mój, to jest ten oddział, widocznie nie został w obozie a przemieścił się, i zbliża się w naszym kierunku - odpowiedział pośpiesznie zwiadowca.
Nekromanta zaklął cicho. Pomyślał i uśmiechnął się, mając widocznie dobry pomysł.
- Słuchajcie, zaatakujemy z szarży, włóżcie dużo serca w te walkę, bowiem stajemy przeciw ponad tysiącu zbrojnych, ale zwyciężymy, ja Caton syn Astala, przysięgam, że wygramy, musicie tylko walczyć z całych sił, nie ma odwrotu... Erian, poprowadź szyk, powodzenia !!!!!
- Uformować szyk szturmowy!!! Łucznicy na pozycje !!! - krzyknął z całej siły. Żołnierze uformowali się w trójkątny szyk, prócz tego oddział konnych łuczników wąskim paskiem ustawił się na grzbiecie pagórka. Konie dumnie stąpały z nogi na nogę, a kity hełmów wojskowych powiewały z taką gracją, że można by odnieść wrażenie że to nie idąca zabijać grupa żołnierzy ale parada pawi, dumnych i majestatycznych.
- Do ataku!!! W imię Króla i waszego honoru!!! - tym razem krzyknął tak głośno, że mogli go słyszeć na drugiej stronie, dość dużego pagórka.
Trzystu pięćdziesięciu konnych jeźdźców ruszyło przyśpieszając gwałtownie i pozostawiając za sobą tumany kurzu i wyrwy w ziemi, na czele jechał Caton, płaszcz z owczej, czarnej skóry powiewał w powietrzu, choć nie trzymał nic w dłoni można było zauważyć, że w niewiadomym celu, wymachuje dłonią, kreśląc w powietrzu tajemnicze znaki, chyba nikt nie wiedział, że teraz w tej szalenie szybkiej szarży Nekromanta czerpie energie z otoczenia i oddaje ją swoim żołnierzom którzy czując napływ wielkiej energii uderzyli konie ostrogami, paląc się do walki z nieprawdopodobną siłą. Wreszcie przeciwnicy zauważyli co jest grane, lecz nieszczęśliwie dla nich łucznicy Catona byli już na miejscach, i do czasu zanim ich własne wojska nie znajdą się na linii strzału, będą zasypywać ich strzałami jak gradem. Tak więc gdy pędzący oddział Catona starł się z przeciwnikiem, ten był już osłabiony i nieziemsko przestraszony, żołnierze walczyli jak zahipnotyzowani, z niewyobrażalną prędkością i zręcznością posługując się mieczami, Nekromanta wycofawszy się z walki w wielkim skupieniu tłoczył energię do swoich ludzi. Trawa wokół niego zaczęła schnąć i kłaść się jak po działaniu strasznego ciepła, z drzew opadały pożółkłe od utraty energii liście, ptak który przed chwilą beztrosko latał w przestworzach spadał właśnie skulony i wyschnięty. Caton nadal pobierał energię, dzięki której jego żołnierze posiadali nadludzką siłę i szybkość. Z lewej flanki wyrwało się kilkuset żołnierzy wroga, potem z prawej ale to genialne zagranie taktyczne nie zadziałało, ponieważ wojownicy Catona nie odczuwali zmęczenia, i ani trochę nie bali się, wiedząc skąd bierze się ta siła, wiedzieli o jakiej reszcie mówił ich dowódca, czuli zapach ozonu, nieodłącznego towarzysza magii, choć o tym nie wiedzieli... i choć na początku trochę zdziwieni zmianą, teraz doskonale wykorzystali zasoby energii, których dostarczał im Nekromanta. Po około godzinie było po wszystkim, część która przestraszyła się, uciekła ale została pojmana jako jeńcy lub bezlitośnie powyrzynana. Oddział Catona po walce powrócił do ludzkich sił, wokół pobojowiska poczęto szukać ciał towarzyszy. Po chwili przybiegł mocno zdyszany młody rycerz, z wypiekami na twarzy. 
- Znaleźli jedno ciało - powiedział i nabrał powietrza - zginął jeno jeden człowiek !!! - krzyknął ucieszony a zarazem przestraszony tym zjawiskiem jakże odmiennym od typowych bitew, wszyscy rycerze wiwatowali na cześć swojego dowódcy, wiedzieli po co ich pan koncentrował się podczas bitwy, czuli niewiarygodny przypływ energii; w promieniu trzystuset kilometrów nie było ani jednej zielonej roślinki, ani cząstki życia. Ten oto umarły, zginął po tym jak spadł z konia, został stratowany i dźgnięty w bebech, straszna śmierć - powiedział młodzieniec z poważną miną.
- A nuże, straszna - ktoś powiedział z szeregu.
- Generale zabiliśmy wielu wrogów, a dwudziestu pojmaliśmy jako jeńców, zginął tylko jeden człowiek - z uśmiechem na twarzy stan przedstawił Nekromancie główny pułkownik oddziału.
- Nikt nie zginął. Przyprowadźcie zwłoki tego wojownika, a także jeńców - powiedział z wrednym uśmiechem Caton. Po chwili przyniesiono zwłoki na noszach i dwudziestu jeńców.
Generał wyszedł na środek łąki i krzyknął;
- Jak teraz, już pewnie wiecie, jestem Nekromantą, nie wiem co o nas słyszeliście, mogę powiedzieć, ze na pewno większość to kłamstwa, i wyssane z palca historie, kategorycznie zabraniam mówienia komukolwiek o tym co tutaj zobaczyliście i usłyszeliście, w zamian za tę "przysługę", mogę wrócić życie waszemu koledze, ale w zamian za życie tych jeńców, więc pytam: Czy chcecie poświęcić życie tych oto bezbronnych jeńców w zamian za życie waszego towarzysza który zginął na tym polu?
Oddział zdezorientowany propozycją, odpowiedział twierdząco; wiedziano co robią Nekromanci ale pierwszy raz mają z kimś czy czymś takim bezpośredni kontakt.
- Jeśli ktoś jest wrażliwszy i nie chce widzieć, sceny która śnić będzie mu się do końca życia niech odwróci się plecami lub zamknie oczy. Wielu ludzi odwróciło zasłoniło oczy ponieważ wiedzieli, że ich dowódca nie żartuje, ale część, odważniejsza postanowiła patrzeć. Przystąpił do rytuału wskrzeszania; klęknął, narysował palcem jakiś znak w powietrzu, zdawało się jakby ów znak unosił się w postaci dymu po chwili ze znaku wyskoczyła zjawa, cały czas szeptał coś w jakimś dziwnym języku, Nekromanta rozpoczął czerpanie energii od jeńców, w oczach starzeli się, usychali, ich skóra pękała i brązowa krew lała się z oczodołów, po pewnym czasie przypominali już nie ludzi a przypalone pieczenie. Gdy Nekromanta pobraną energią oplótł zjawę wskazał jej ciało wojownika, posłuchała i powoli zanurzyła się w ciele, jego skóra nabrała koloru, a ciało zrobiło się bardziej wiotkie szeptał cały czas niezrozumiałe słowa, po czym martwy przed chwilą wojownik gwałtownie nabrał powietrza do płuc; i dalej oddychał samodzielnie i w miarę równomiernie;
- Opatrzcie mu rany i usztywnijcie kończyny, co żywo! A wy już możecie otworzyć oczy - powiedział z uśmiechem. Faktycznie tak się stało, choć połamany wojownik nie wsiadł samodzielnie na konia, ożył, nikt nie wierzył, że to się uda, ale teraz zaniemówili z wrażenia. Wszyscy ludzie przed tym zdarzeniem nie darzyli tej profesji sympatią, teraz żołnierze patrzyli na Nekromantę jak na boga. Wojownicy cały czas rozmawiali o tym zdarzeniu, nie mogli wprost uwierzyć, że można wskrzesić człowieka, mimo iż wielokrotnie słyszeli opowieści o Nekromantach, dla nich władanie nad śmiercią było czymś niepojętym. Poczuli w sobie coś w stylu nieśmiertelności, wiedzieli, że pod komendą Nekromanty są bezpieczni, pokochali tego jeszcze wczoraj obcego człowieka.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 3<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Powracając wszyscy jechali, z uśmiechem na twarzy, ktoś krzyknął;
- Ale w zamku będzie heca jeśli powiemy ilu mamy poległych... - i buchnął szczerym, głębokim śmiechem. Inny krzyknął;
- A jak się dowiedzą, dzięki komu to wszystko, nasz dowódca będzie bohaterem - wszyscy pokiwali głowami na znak aprobaty. Caton słyszał to, lecz miał inne plany. Jazda minęła bardzo szybko, wszyscy byli zaskoczeni szybkim zachodem słońca, i niechętnie zatrzymali się na odpoczynek, po trudnej bitwie, co niebywałe, nikt nie był zmęczony, rozbili obóz, i tym razem rozpalili ogień, Caton wezwał wszystkich aby zebrali się wokół ogniska, gdy to uczynili, przemówił;
- Mam do wszystkich prośbę, albo jak kto woli rozkaz... mianowicie, chciałbym aby to co dziś uczyniłem, zostało w tym kręgu, nasze zwycięstwo zawdzięczamy waszym mieczom i waszej odwadze; tak ma usłyszeć Król i reszta mieszkańców; jeśli ktoś przeciwstawi się temu, rozkazowi bardzo mnie rozgniewa i skończy jak ci jeńcy, albo i gorzej. Wszyscy wiecie, że ludzie nie czują sympatii do Nekromancji czy wszyscy zrozumieli? Wszyscy pokiwali twierdząco głowami, choć mieli smutne miny; nikt tego nie rozumiał, przecież, gdyby opowiedzieli o wszystkim zostałby bohaterem i nikt by nie patrzył czy zrobił to po Nekromancku czy normalnie, byłby sławny...
- Więc życzę dobrej nocy... a i jeszcze jedno; walczyliście doskonale - Powiedział i uśmiechnął się szeroko i wyjątkowo, jak na niego, szczerze.
- Nawzajem - odpowiedziało kilkunastu żołnierzy zgodnym chórem. Większość dziwiła się, czemu tak rozkazał. Ale szanowali to, że nie chce aby ludzie dowiedzieli się o jego sekrecie.
Prawda była inna, nie chciał aby Luna dowiedziała się, jak ohydne rzeczy robi jej ukochany, miało to dla niego większą wagę niż jakieś tam zaszczyty, których ani dotknął ani przytulić - Sam zauważył, ze to trafna uwaga. Zdecydował i starał się nie żałować. Nie spał kolejną noc, tym razem nie czuwając; lecz z tęsknoty, za każdym razem gdy zamykał oczy widział jej twarz, uśmiechniętą i szczęśliwą. Przez całą noc cierpiał, rzucały nim emocje, których nie potrafił pokonać, w duchu przeklinał zjawisko miłości przez które tak się teraz czuł. Nie musiał nawet zażywać swoich ziółek, aby nie zasypiać, chciał, ale nie mógł, choć wiedział, że jeśli ktoś przeżył może przyjść w nocy i nabruździć.
Ruszyli z samego rana, jechali w milczeniu, jakby nadal nie rozumieli o co chodzi... oczywiście nikt nie śmiał nawet myśleć o niewykonaniu rozkazu.
Caton przysypiał na koniu, teraz naprawdę chciało mu się spać, jego podwładny przytrzymując go aby nie spadł z kulbaki, obudził go lekkim klapsem w twarz, gdy śpioch otworzył oczy i uśmiechnął się fałszywie, Erian, przemówił
- Z tego co słyszałem w namiotach żołnierzy; pójdą z tobą na koniec świata... to chyba dobrze zważywszy na to, że podobno plemiona Sanfluha grupują armie, ta była tylko cząstką; której ich król nie chciałby abyśmy ujrzeli. Mimo iż mamy trochę armii i wspaniałego Generała- szturchnął Nekromantę w żebra i szczerze, niejako z dumą uśmiechnął się - to gdy ruszy na nas cała armia, szanse mamy niewielkie...- powiedział i zamyślił się.
- Ale przecież w zamku są jeszcze cztery takie oddziały jak nasz - oponował Caton.
- Owszem mamy jeszcze cztery, ale nie takie jak nasz, nasi to rycerze zaprawieni w walce, większość z nich ma za sobą setki bitew, a tamci w zamku, są nowicjuszami ledwo nauczyli, się machać mieczem, nigdy nikogo nie zabili, więc może być ciężko - odpowiedział Erian i ponownie zanurzył się w świat swoich myśli, jego oczy wyglądały jak oczy człowieka obłąkanego. 
- Jedynym wyjściem będzie, jak przedstawimy sytuację królowi i namówimy aby mobilizował armię... - powiedział Caton jakby bez przekonania.
- I tak, jeśli pozwolisz mój drogi, zrobimy, leży to w naszym interesie jako obywateli tego kraju, okupiliśmy to krwią naszych przodków, i nie oddamy jej, chmmmm... tak sądzę... i mam nadzieję, że nasz król też. - powiedział Młodzieniec i momentalnie spochmurniał.
- Uważasz, że nasz król nie chce walczyć o naszą ziemię? - zapytał obużony Caton.
- Nie, nie, boję się tylko o to, że nie zechce, zaatakować pierwszy, co okaże się porażką nas wszystkich. - odpowiedział zdziwiony pytaniem Erian.
- Niesłusznie się lękasz, przyjacielu, za dwie pełnie, jak sądzę, będziemy już w polu z całą możliwą armią, jaką uda się nam zdobyć. - odpowiedział Nekromanta z dziwną pewnością siebie.
- Mam nadzieję... - powiedział i wrócił do szeregu.
Dalej generał jechał już bez słowa w zamyśleniu, cały czas coś szeptał pod nosem, rycerze zauważyli, że to nie magia, ponieważ powietrze tak nie pachniało i nie było tak gęste jak gdy walczyli. Dojechali za ostatnią górę, wyłonił się zamek, most był opuszczony, a z zamku wyszli chyba wszyscy mieszkańcy, albo tylko rodzina rycerzy walczących w oddziale. Co za głupota - pomyślał Caton - gdybyśmy polegli, zamek byłby zgubiony. Zdał sobie sprawę, że ktoś był pewien, że wygrali... ale kto?

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Ulubieniec Miłości" <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 1<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Gdy zajechali, rycerze padli w ramiona swojej rodzinie, a on, zsiadłszy z konia jął szukać Luny, bardzo się stęsknił... wreszcie po kilkunastu minutach ujrzał ją w tłumie, jak próbowała się przecisnąć, ale nic z tego, każdy chciał zobaczyć bliskich, co innego było z nim, wszyscy rozstępowali się przed nim, był teraz bohaterem, doszedł do niej, pocałował delikatnie w policzek, byli wśród ludzi, złapał za rękę i odciągną poza tłum, potem po łące aż do jeziorka zwanego Trzcian, usiedli na pieniu zwalonego drzewa, spletli ręce, ich usta zwarły się w pocałunku, gdy całowali się, bardzo intensywnie, można powiedzieć, łapczywie, Caton'owi do głowy przychodziły myśli o... ale nie, nigdy, może i był porywczy ale nad wszystko przedkładał dobre wychowanie i szacunek, tak to, oprócz miłości, czuł do Luny, pokusa była wielka, ale ostatecznie, cofnął usta i zagadnął:
- I jak było beze mnie, tęskniłaś? - zapytał z uśmiechem, na wpół z rozmarzeniem.
- Tęskniłam bardzo, ale jeszcze bardziej bałam się o ciebie, dlatego udałam się do Aarta, sokolnika ostatniego chyba przedstawiciela tej zacnej rasy w tych stronach, aby wysłał sokoła, czy wracacie żywi... - odpowiedziała przeciągle, patrząc się na oczy nekromanty.
- Więc to tak, a wiesz? Dziwiłem się skąd wiedzieliście, że nie zginęliśmy, teraz już wiem, a w ogóle to chciałbym się spotkać z tym Aartem. - powiedział zamyślił się - A nuże, wróciliśmy cało, cała pięćsetka, ale to długa historia.
- Chętnie posłucham - powiedziała ponętnie przekrzywiając swoją drobną głowę w bok.
- Wierz mi słodziutka, to nędzny temat jak na rozmowę z kobietą, bo chyba nie chciała byś słuchać o szczegółach: rozpruwaniu brzucha i takich tam - odpowiedział cynicznie.
- Nie, nie chciałabym... - odpowiedziała smutno.
- Może po tej bitwie, twój ojciec da nam błogosławieństwo, wkońcu... eee nie ma szans - powiedział z rezygnacją i spojrzał w bok.
- Nie sądzę, ale dziś wieczorem będzie uczta, będziesz mógł, go o to zapytać - powiedziała, Luna mając nadzieję, że jest jeszcze jakaś nadzieja.
- Tak zrobie, a teraz chodźmy, bo zaczną gadać, i tak już gadają, choćmy - wziął ją za rękę i poszli do zamku, idąc przez łąki, obok rzeki Bober usłanej po bokach wierzbami.
Gdy weszli do zamku, ludzie wiwatowali, skandowali jego imię, jedna matka nawet przyniosła kosz owoców i poprosiła aby Nekromanta poczęstował się, wziął jedno jabłko i ukłonił się w podzięce, kobieta poczerwieniała z radości, był teraz niewątpliwie bohaterem, nigdy nie chciał nim być, poza tym wiedział, że może to wzbudzić zazdrość króla o popularność a wtedy byłoby już nieciekawie. Dlatego krzyknął:
- Ludzie!!! Dziękuje za wszystko, zważcie jednak, że to nie ja krzyżowałem miecze z przeciwnikiem, jedynie stałem i wydawałem komendy, nic więcej, tych pięciuset ludzi winniście złotem obsypać, wygrali z ponad tysięczną armią, nie ginąc przy tym.
- Oni mówią, że tyś Panie miał-li w tym wielką zasługę, i żeście swym ino zarządzaniem, do takiego końca doprowadził - krzyknął jakiś odważny chłop.
- Zasługę może i miałem, ale nie umniejsza to chwały tychże wojowników, a teraz wybaczcie śpieszę się, do króla - powiedział skłoniwszy się.
Szli brukowaną ulicą, przecinając rynek, gdy doszli do pałacu królewskiego rozstali się, Caton poszedł do króla, Luna, natomiast na swe pokoje. Jak zwykle w sali tronowej było zimno, ale nic to jednak, król zszedł z tronu, uścisnął dłoń Nekromanty i rzekł:
- Wspaniale, wspaniale sobie poradziłeś, myślałem, jeśliś dobry to przeżyjesz, ale tegom się nie spodziewał, doskonale. Wieczorem wydaję przyjęcie z okazji wygranej bitwy TY Catonie, jesteś, rzecz jasna zaproszony - powiedział do Catona i mrugnął, zawadiacko, okiem. I tu jak zwykle jego rycerska duma i szlachetność wzięły górę nad profitami:
- Wasza wysokość, nie mogę przyjąć, Waszego zaproszenia, chyba, ze zaprosicie także, moich podkomendnych - powiedział Caton siląc się na koślawy ukłon, cały się trząsł, pierwszy raz przeciwstawił się woli króla, ale w dobrej sprawie, pomyślał i zrazu się uspokoił.
- W porządku, niech i tak będzie, zapraszam także i ich, do zobaczenia wieczorem, Caton - rzekłszy to król wdrapał się na tron. Nekromanta wyszedł, udał się tymi samymi dróżkami, do znanej już sobie, oberży "Pod Choinką", Caton rozglądnął się i faktycznie nad tawerną stał potężny Świerk, rozkładając szeroko swe gałęzie. Wszedł do środka, i tak jak sądził: jego towarzysze sączyli piwo. Podszedł bliżej szynkwasu, żekł do siedzących przy nim towarzyszy:
- Wojacy, nie pijcie tych, pomyj, król zaprasza was na bal, dziś wieczorem w sali balowej pałacu królewskiego, bądźcie wszyscy... - to powiedziawszy, odwrócił się nie czekając aż otrząsną się z osłupienia wyszedł.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 2<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Udał się do swego mieszkania, kazał gospodyni nalać wielką balię gorącej wody, i kupił za niemałe pieniądze mydło, szare, śmierdzące, ale mydło. Wykąpał się, siedząc w wodzie dwie godziny, gospodyni tylko biegała aby dolewać ciepłej wody. Potem wytarłszy się i odziawszy zabrał się za polerowanie swojej zbroi; staromodnej i obdrapanej jak nazywała ją Luna, zamyślił się... Wypolerował wszystko nawet miecz, który starą już tradycją nosiło się wszędzie nawet na królewskie bale, oczywiście jeżeli było się oficerem. Wystrojony i ze świecącą zbroją, wyszedł na podwórze przeszedł przez brudne, jak zawsze, ulice i doszedł nimi aż do zamku, tam aż tłoczyło się od gości, wystrojonych dam, bogatych jegomościów i wielu innych ciekawych osobistości, jak choćby bard Verousa o którym Caton słyszał wiele dobrego. Gdy wszedł do środka zobaczył salę balową, taka jak zawsze; świecącą od kryształowych świeczników i marmurowych kafli na podłodze. Natychmiast król zawołał go, i nakazał usiąść po swojej lewicy siebie, po prawicy siedziała Luna i uśmiechała się do niego dalej siedział także jakiś generał, Caton poznał to po mieczu który można było nosić na przyjęcia tylko oficerom. Po lewej stronie Nekromanty siedział także jakiś generał. Król zagadnął do gości tymi słowy: 
- Spotkaliśmy się dziś, po to aby uczcić zwycięstwo w pierwszej bitwie nowego konfliktu, z tym, przepraszam za określenie, dzikim "psem z północy", ale przecież mieliśmy świętować więc, przedstawiam wam ludzi którzy w pięciuset pokonali ponad tysięczną armie, nie tracąc ani jednego człowieka.- Rozległy się szepty i dźwięki podziwu, zachwytu, - tak tak, oto oni, wstańcie zacni rycerze - wstali, pięciuset chłopa rozsiedzonych przy stole, mimo swojego "chamskiego" pochodzenia, wyglądali schludnie i nie odróżniali się od innych gości, którzy dowiadując się, że mają do czynienia z bohaterami zaczynali rozmowy na temat: jak to jest na wojnie i takie tam - a dowodził nimi niejaki Caton syn Astala, potomek rodu Cestarów.- Caton wstał i ukłonił się nisko, rozległy się oklaski i nie tłumione oznaki podziwu, tylko generał obok patrzył gnuśnie i z obrzydzeniem na Nekromantę, co ten zaraz zauważył. Król nie czekając zapytał Catona: - Jak tego dokonałeś cudaku? Każdy czeźwo myślący człowiek wie, że jest to niemożliwe, co żeście się skumali z tamtymi czy co - król Sevater parsknął ze śmiechu rozbawiony swoim żartem, kilku służących jak na zawołanie parsknęło śmiechem.
- Królu, cała tajemnica tkwi w wojakach, gdy są pewni siebie pokonają nawet dwutysięczną armię, poza tym stosuje stary już, stosowany przez mojego pradziadka styl dowodzenia: nie pcham się na czoło szturmu aby czasem nie zostać ubitym, co skończyłoby się zapewne rozpierzchnięciem moich wojsk, bo zważ u siebie panie: że odwagę należy zostawić na sytuacje, gdy chodzi o nasze życie, nie zaś jeśli ma się pod sobą pięciuset rycerzy, którzy dzięki mojej obecności są pewni siebie, co ma ogromne znaczenie. A przecież biję się dla kraju i odpowiedzialność tym większa na mnie spoczywa...
- Dziękuje za ten wykład strategii, istotnie coś w tym jest, coś w tym musi być skoro taki sukces...no no - król zamyślił się, ale wyrwał go dumania, generał, który miał minę jakby połknął co najmniej kilogram piołunu:
- Ja uważam, że trzymanie się z dala bitwy, jest oznaką tchórzostwa - krzyknął i wstał. - Co? Jeśli mieliście na myśli to co usłyszałem, oznacza to, ze obrażacie mnie, i moich przodków, a na to ty zasrańcu nie pozwolę !!! - krzyknął najgłośniej jak potrafił Caton i wstał również, popchnął generała szybkim ciosem otwartej dłoni. Generał chwycił za rączkę miecza, ale Caton w mgnieniu oka błysnął już kligą swego miecza, wyrażając chęć pojedynku.
- Ta zniewaga, wymaga krwi, i postaram się ty chędorzony sukinsynu, żeby była to twoja krew - krzyknął Nekromanta, i w mgnieniu oka przypomniały mu się stare czasy gdy zabijał jak maszyna, czuł tylko nienawiść i żądze krwi, mordował wtedy z zimną krwią, teraz też się nie zawaha, ale byle na zewnątrz, aby białogłowy nie widziały rozlewu krwi.
- Panowie co wy, myślicie, ze pozwolę wam się pozabijać? Teraz kiedy wojna tuż tuż? Nie ma mowy, potrzebuje was; generałów, jeśli chcecie to załatwić to proszę, dajcie im drzewce włóczni - król skinął władczo - i chłopcy wyjdą na zewnątrz załatwią to co trzeba! - powiedział poczerwieniały ze złości król.
- Dobrze, dawajcie te kije!- krzyknął Caton, czyniąc płytki ukłon w stronę króla Sevater'a.
- Dawajcie! - wtórował generał.
Dostali kije, wyszli a za nimi sznur gapiów, praktycznie wszyscy mężczyźni, oprócz króla i kilku rozleniwionych lub kompletnie już pijanych gości. Okrążyli ich dookoła, generał i Nekromanta stali na przeciwko siebie stykając se sobą końce swych kijów, na komendę "zaczynać", generał uderzył z furkotem w stronę Catona, ten uchylił się i płasko jak gdyby bez wysiłku sparował przekierowując tor kija na ziemie, zakurzyło się, Nekromanta błyskawicznie uderzył, gapie widzieli tylko smugę i słyszeli gwizd i trzask łamanego drewna, było po kiju i po walce, bowiem generał otrzymawszy solidny cios w głowę stracił przytomność, a może i coś więcej. Żołnierze Catona aż podskoczyli z radości, ich dowódca dał im popis, walki wręcz... kijem... trudno trzeba brać co dają - podśmiewywali się. Caton wrócił do sali za nim wchodzili, gapie byli przestraszeni, ale także zadowoleni z walki, wreszcie coś się działo, nie tylko chlanie i gadanie. Nekromanta usiadł na swoim miejscu. Król się nie odzywał. Wnieśli go, krew buchała mu z głowy. Król zapytał: 
- Wyżyje?
- Jak będzie miał szczęście - odpowiedział znachor, który także zaszczycił sale swą obecnością. 
- Ohoho Caton widzisz co zrobiłeś? - zapytał zirytowany król.
- Panie, broniłem honoru swego i mojej rodziny, to jedyne co mogłem uczynić, dobrze, że zgodziłem się na ustępstwo z kijami, bo, wasza wysokość, nie chciałaby oglądać go po walce. - odpowiedział zadufany Caton.
- I teraz nie chce go oglądać- zachichotał, ale z umiarem- hmmm... a zresztą, postąpiłeś uczciwie, ale mogłeś być ostrożniejszy - powiedział król półżartem - nawet nie wiesz jakie to może mieć konsekwencje, gdy rozpęta się wojna. Caton bardzo chciałby nie wiedzieć. Jeżeli kiedykolwiek wierzył, że Król da mu rękę tej córki, to na pewno nie w tej chwili, teraz marzył aby zapaść się pod ziemię. 
- Czy zawsze honor nie popłaca?- pytał sam siebie w duszy.
Dalej przyjęcie było dla Catona zamazanym koszmarem, nigdy potem nawet nie próbował przypominać sobie tego wieczoru, nigdy, tylko wojacy z jego kompanii na ostrym promilu nie tracili humoru i z dużą wprawą zabawiali panny świńskimi dowcipami. Spojrzał na Lunę, odpowiedziała mu spojrzeniem pełnym wyrzutu, odwrócił wzrok i opuścił głowę.
- ZMARŁ!!! - krzyknął znachor z daleka - podbiegł bliżej Króla, ukłonił się i dokończył - Frantesco di Nebri syn Danetha, nie żyje Mój Panie, stracił całą krew - powiedział to, skłonił się i wyszedł. Monarcha tylko spojrzał na Nekromantę z pytaniem w oczach: "jesteś zadowolony?", Loona wsparła głowę na dłoniach. Caton zniżył bardziej głowę, jego poczucie własnej wartości zmalało albo w ogóle znikło, przez chwilę czuł się tak jakby wcale dzień temu nie narażał swojego życia za ojczyznę.
Pił. Dużo... Nic, oprócz picia, już nie pamiętał... 

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 3<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Rano obudziła go gospodyni, hałasująca przy sprzątaniu domu.
Wstał, ubrał się w strój wyjściowy, pomógł gospodyni sprzątnąć sypialnie z rzeczy i posprzątał to co zrobił jego żołądek z nie strawionym alkoholem i... cholera wie z czym jeszcze.
- Przyjaciel wczoraj pana przyniesł... Na plecach przytaszczył, wczoraj miał pan zły dzień - Powiedziała do niego szczerząc zęby gospodyni - gdyby to nie było przyjęcie królewskie za wasze zachowanie, bylibyście już w lochach hi hi... Oooo widzę, że nie jest panu dziś do śmiechu - Powiedziawszy to uśmiechnęła się serdecznie i wyszła, skończywszy oprzątać mieszkanie Catona.
- Istotnie... - Wyszeptał Caton, do siebie.
Po tym wyszedł z sypialni, zszedł do jadalni, zjadł śniadanie, było już zimne. Ser z pajdą chleba i zsiadłym mlekiem leczył kaca, najlepiej ze wszystkich specyfików na świecie. Gospodyni, rubasznie pulchna, poczciwa kobieta wiedziała jak walczyć z tym co go teraz męczyło. Gdy Caton kończył jedzenie, gosposia wkroczyła do jadalni i powiedziała:
- Acha zapomniałabym nad ranem była pana "przyjaciółka" i pytała o pana, gdy powiedziałam jej o pana stanie zaproponowała, że około południa będzie czekać "tam gdzie zawsze" - Powiedziała to i zaczęła krzątać się po kuchni.
- Aaaa jaką porę dnia mamy? - Zapytał błyskawicznie.
- Coś przed południem, a... - niedokończyła.
- Wychodzę! - Wymówił to i pośpiesznie zarzucił na siebie płaszcz. Wyszedł.
- Ocho... Zakochani... Ech... - Zamyśliła się.
Caton skierował kroki ku stajni, tam założył siodło, dosiadł konia i szybko pogalopował w stronę skałek nad wodospadem, gdzie nikt, oprócz nich, nie zaglądał. Po piętnastu minutach galopu dotarł na miejsce. Klacz Luny już tam stała. Zszedł z konia, podszedł do wodospadu, szum spadającej wody zagłuszył odgłosy jego przybycia i prychanie koni. Zauważył ją, stała i wpatrywała się w wodę, nie widziała go. Podszedł bliżej, delikatnie musnął jej policzek, odwróciła się i rzuciła mu się na szyje, poczuł coś mokrego na policzku:
- Płakałaś? - Zapytał Caton, z tkliwym wyrazem twarzy. Luna przycisnęła go jeszcze mocniej i rozpłakała się na dobre.
- Co się stało, nie płacz, proszę, uspokój się. Co się stało? - Zapytał rozczulony i wzruszony.
- Chlip... B b bo ra ra rano chlip... rozmawiał chlip... am z ojcem po pp po powiedział... że że nie wyda mnie zamąż za ciebie, i aby, chlip...
- Co aby, spokojnie powoli - powiedział do Luny i pogładził ją po policzku.
- Aby to uskutecznić, zorganizuje turniej rycerski, dla rycerzy z dobrych i bogatych rodzin - odpowiedziała Luna i znowu rzuciła mu się na szyję - a nagrodą będzie małżeństwo ze mną i dziedzictwo tronu Doefe - Am. Powiedziałam mu, że cie kocham wole umrzeć niż być żoną kogoś innego niż ty, a on się roześmiał i powiedział, ze nic nie wiem o miłości a on chce mojego szczęścia, wybiegłam z pałacu i przybiegłam do ciebie... Przycisnął ją do siebie i zaklął w duchu.
- Cha! A już myślałem, że będąc lojalnym i uczciwym osiągnę coś... Ale nie, no dobra... - szepnął Caton.
- Co chcesz zrobić? - Zapytała Luna, robiąc przy tym przestraszoną minę. Nie udawaną, z resztą.
- Wezmę udział w tym turnieju, jakkolwiek Król próbowałby mi w tym przeszkodzić. Pojadę teraz! - Krzyknął jednym tchem.
- Ale... - nie dokończyła.
Wsiadł na czarnego ogiera czystej maści, koń napiął mięśnie i trącony ostrogami ruszył naprzód, Caton jeszcze pomachał ręką w stronę Luny i pognał drogą w stronę zamku Sedaerther. Gdy przekroczył bramę, skierował sie ku pałacowi. Gdy dotarł na miejsce, czeladnikowi podał lejce a sam spiesznym krokiem udał się do sali audiencyjnej. Wchodząc w przedsionku zatrzymała go straż. 
- Król już nie przyjmuje - Powiedział strażnik i zagrodził drogę halabardą.
- Mnie przyjmie, odsuń się, jeśli ci CHAMIE, życie miłe - powiedział wkurzony Nekromanta.
- Dobrze, ale musicie zostawić miecz - odpowiedział, upierdliwy, strażnik.
- Prędzej zostawię tutaj, twojego trupa, niż...
- Wpuśćcie go! - Krzyknął ktoś, chyba król, z sali.
Strażnicy wycofali się, Caton wkroczył do sali z pewnym i stanowczo złym wyrazem twarzy.
- Nie! O cokolwiek chcesz zapytać odpowiedź brzmi, Nie! - Wykrzyknął król Sevater.
- Dlaczego, dlaczego robisz mi to, panie? Czyż niewystarczająco lojalnie służyłem? Czy byłem nieuczciwy w stosunku do waszej miłości? - Zapytał nekromanta prawie płacząc.
- Nie chodzi o ciebie, mój drogi, to sprawa większej wagi... Kiedyś obiecałem matce Luny, że wydam córkę za wielkiego człowieka, a ty, nim nie jesteś. Co prawda z twoim ojcem przyjaźniłem się jako chłopak bodaj szesnastoletni... On owszem był wielkim człowiekiem, ale ty? Kim TY jesteś? Oprócz nazwiska nie masz nic. Ale dobrze... Pozwolę wziąć ci udział w turnieju, ale nie licz na zwycięstwo. O rękę mej córki walczyć będą najznamienitsi z najwspanialszych rycerzy z całego świata... Mimo to, powiedzmy, że życzę ci szczęścia... Jeśli wygrasz, Luna należy do ciebie... A teraz odejdź. Mam tego dosyć. Turniej odbędzie się za trzy tygodnie...
- Mimo wszystko dziękuje - odpowiedział Caton, skłonił się i skierował się ku wyjściu. Korzystając z odległości od Króla i strażników otarł łzę, łzę która takiego mężczyznę jak on mocno piekła w policzek, wstydził się jej. Jak niczego wcześniej Wychodząc podłożył nogę jednemu ze strażników i kiedy ten upadł, Caton zaśmiał się, wyszedł, wsiadł na ogiera i ruszył w stronę kuźni, ponieważ niedaleko znajdowała się szkoła fechtunku...

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 4<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Miał zamiar przypomnieć sobie, jak się walczy, swojego czasu, machanie mieczem nie było mu obce a i kopią potrafił dobrze celować nawet na narwistym koniu. Ale teraz musiał sobie wszystko przypomnieć.
Dojechał, pozostawił rumaka, podszedł do zagrody gdzie było dość duże pole do ćwiczenia i walki. Przeskoczył płot, minął walczących małolatów i podszedł do starca, który właśnie tłumaczył coś młodzikowi. - Witaj Lesithu! - Krzyknął.
- Oooo! Witaj, cieszę się, ze cię widzę. Słyszałem niedawno o tobie kilka dobrych rzeczy, nooo... Jestem z ciebie zadowolony. Miło być nauczycielem takiej sławy jak ty.
- Eeeeee przyjacielu przestań, bo coraz bardziej wstydzę się, swojej prośby - powiedział Nekromanta robiąc kwaśną minę.
- Prośby? Tak słucham... Ej ty tam! Uważaj, masz ćwiczyć, na zabijanie przyjdzie jeszcze czas!... Przepraszam, słucham o jaką prośbę chodzi?
- Chciałem prosić cię o kilka lekcji, mam zamiar walczyć w turnieju rycerskim i wygrać go, rozchodzi się o rękę mojej ukochanej i NIE MOGĘ przegrać... Więc jak? Czemu się uśmiechasz?
- Dobrze! Usiądź i poczekaj, za godzinę skończą się warsztaty szlacheckich dzieci... No idę... - powiedział starzec i podszedł do pary okładających się kijami gówniarzy i instruował ich jak i gdzie uderzać. Nekromant zamknął oczy i wyobraził sobie jak walczy. Właśnie miała się zacząć jego walka, z loży królewskiej ze strachem w oczach przyglądała się wszystkiemu Luna. Podano mu miecz, sędzia mówił coś o jego zbroi, puścił to mimochodem, podbiegł do wroga, zakręcił młynek i ciął przez bark, zbroja z jękiem puściła, w ślad barku jego przeciwnika. Upadł. Szybkim ruchem Caton ciął w ścięgno Achillesa. A potem wzniósł ręce ku górze...
- Caton? Hej! Już poszli, możemy zaczynać - Krzyknął trener szturchając Catona.
- Oooo tak, tak, już - przetarł oczy i podążył za starcem.
Gdy doszli na miejsce, Lesith wskazał na jakiegoś zakutego rycerza i powiedział:
- To jest Rezdar, mój aktualny uczeń i następca, wiem ty nim miałeś być, ale nim dokończyłeś wszystkie lekcje odszedłeś... No w każdym razie zaraz podam wam kije i pomachacie sobie na rozgrzewkę. Rezdar to Caton. Podali sobie, ręce.
- Witaj, Caton, wiele o tobie słyszałem, dobrego... - powiedział z nutką, ale malutką cynizmu, Rezdar. Caton uśmiechnął się fałszywie, ale sprawiało to wrażenie szczerego uśmiechu. Po chwili trener przyniósł dwa na oko półtorametrowe kije, wręczył je swoim podopiecznym i rzekł:
- No! Zaczynajcie, tylko ostrożnie, jeszcze z Catonem mam zamiar przećwiczyć machanie kopią i strzelanie... Prawda? - Dobrze! - Krzyknął Rezdar.
- Zrozumiałem! - Wtórował Caton.
Zaczeli "walkę", pierwszy do ciosu złożył się przeciwnik Nekromanty, ciął na wysokości pasa. Caton instynktownie pochylił się do przodu przesuwając biodra do tyłu. Miecz z furkotem przemknął obok pasa Catona. To był zwód. Drugie cięcie tym razem w nogi powaliło go, był w wyjściowym ubraniu więc został lekko obity. 
- No, zapowiada się fajny trening! - Krzyknął Rezdar, i cofnął się kilka kroków w tył - Wstawaj! Caton wstał otrzepał się, i ruszył do ataku, ale nie wyprowadził ciosu tylko parł ciałem, mocne pchnięcie przewróciło jego przeciwnika, Caton wstał znowu się otrzepał.
- Ano fajny. - Powiedział Caton i aktorsko strzepał brud z mankietów. Znów Rezdar ciął ale tym razem od ucha na przekątną, prawie piruetem, zaatakował z lewej strony. Caton z gracją, schyliwszy się sparował cios kijem, który aż jęknął. Bez wahania Nekromanta wyprowadził cios na klatkę piersiową wypad do przodu razem z kłuciem, zwany też Patinado, doszedł do przeciwnika, a ogromna siła jaką Caton włożył w ten manewr zaowocowała, przeciwnik otrzymawszy cios przewrócił się, a kij pękł z trzaskiem. Rezdar wstał, z trudnością, wiadomo, zbroja trochę waży. Zrzucił hełm, i złamał na kolanie swój kij, w podobnym miejscu co Caton. Sądząc po jego wyrazie twarzy, był bardzo wściekły, tym razem, z przykrótkim kijem parł na Catona z piruetu, Nekromanta parował cios, niestety za wolno, może kiedyś gdy miał wprawę, udało by się sparować ten cios, ale nie dzisiaj. Nie teraz. Kij uderzył Catona prosto w lewe ramie. Zawył. Ukląkł i wyrzucił kij.
- Zwariowałeś?! - Krzyknął Caton - Ja mam walczyć za trzy tygodnie a to miał być trening ty głupi ośle!
- No, panie Caton, trzeba było się bronić - odrzekł Rezdar.
- Bronić? No tak, przecież od tego zależało moje życie! Los świata! Ty idioto to był trening a nie walka dzikich psów - Caton krzyczał dalej, widocznie bardzo niepocieszony.
- Tak? A jak pan sobie wyobraża prawdziwą walkę? - Odpowiedział młodzieniec.
- Głupcze, ja toczyłem setki walk kiedy ty, jeszcze wpierdalałeś kaszę z mlekiem na śniadanie, obiad i kolację! Ale, w porządku, mogę pokazać ci prawdziwą walkę, kiedy miecz tnie tę twoją zbroję, a nie odbija się, kiedy każdy kolejny cios może, być twoim ostatnim. Ale, co ty o tym możesz wiedzieć? Nic? Albo bardzo mało.
- No dobrze, przepraszam, ale... W porządku - Odrzekł zastraszony młodzieniec.
- To jak? Stajesz ze mną w szranki w "prawdziwym pojedynku"? - Zapytał Caton.
- Caton, spokojnie to jeszcze chłopiec, miałeś tylko ćwiczyć, i jak widać słusznie, bo to nie jest forma jaką znałem, a ty Rezdarze możesz już iść do domu, jutro dokończymy dzisiejszą lekcje. - Powiedział do młodzieńca.
- Dobrze, poniosło mnie, żegnaj Reznarze! - Rzekł i podszedł do starca.
- Robisz masę błędów, dobrze przynajmniej, że nie korzystasz ze swego "daru", to nieuczciwe. Jednym z wielu i największym twoim błędem jest to, ze walczysz ciałem, a nie umysłem, już chyba zapomniałeś co uczyłem cię tyle lat. Umysł ma walczyć, ciało ma tylko wykonywać precyzyjnie przemyślane rozkazy. Na przykład gdy ja będę ciął cię w brzuch, co zrobisz? - zapytał starzec i zmrużył oczy.
- Sparuje, o tak - powiedziała i ręką pokazał ruch parujący - a potem...
- Co potem? Skąd wiesz czy się uda? Dlaczego nie improwizujesz? Nie możesz zaplanować całej walki bo przeciwnik zawsze może cię zaskoczyć. Pamiętaj o tym. Dobra, chodźmy do wybiegu, musisz nauczyć się ataku kopią i obrony przed nią.
Gdy dotarli do pobliskiego wybiegu, oczom Catona ukazał się długi plac, podzielony płotkiem na dwie równe połówki, na środku tego płotu, stał drewniany rycerzyk, z wystawiona tarczą z jednej strony i korbaczem w drugiej. Nieopodal chodził chłopiec ubrany w strój giermka i grabił ziemie na placu.
- Ej Friedrik! cho no tu! - Krzyknął starzec i machnął przywoławczo ręką.
- Tak mistrzu? - Zapytał i ukłonił się młodzian.
- Przed, bramą stoi koń, tego pana - wskazał ręką na Catona, ten uśmiechnął się lekko - skocz po niego, tylko na jednej nodze! - wypowiedział to i machnął obojętnie ręką. Po chwili podszedł do Catona i rzekł:
- Walczyłeś już kiedyś, w ten sposób?
- Nie, raczej wydawało mi się to głupie i nigdy... - nie dokończył.
- Tak wiem, nie uczyłem cię tego bo nie chciałeś, ale... Teraz chcesz - Odrzekł starzec i trącił Catona w pierś.
- A więc? - Zapytał Caton, zniecierpliwiony.
- Najpierw, muszę powiedzieć ci co nieco o zasadach, więc tak: Zadaniem twoim, jest zrzucić przeciwnika z konia, zależnie od preferencji oglądających, dobić go na ziemi lub nie. Twój przeciwnik ma takie samo zadanie, i po to masz tarcze, tylko nią możesz się bronić, nie licz na zbroję, albo pęknie albo ugnie się po uderzeniu kopią. Pamiętaj aby tarczą nie zasłaniać siebie, bo spadniesz niechybnie z konia, tylko zbić ostrze kopii na bok, aby cała siła uderzenia poszła w powietrze a nie w ciebie. Oprócz tego jeśli wiesz, że nie trafisz przeciwnika, przechyl się na bok i podnieś kopie, unikniesz wtedy uderzenia obcej kopii. Zrozumiał?
- Tak. Chyba tak, zobaczymy jak to będzie wyglądało w praktyce. O! Właśnie jedzie! - Krzyknął Nekromanta, gdy chłopiec przyjechał, podszedł do konia, pogłaskał go po chrapach i dosiadł go z wprawą jakiej sławny Torreone by się nie powstydził.
- Mam uderzyć w tarczę tego tam? - wskazał na drewnianego rycerza.
- Tak! I wychylić się aby nie dostać korbaczem! - odkrzyknął starzec - masz tu kopię, trzymaj ją mocno jak najdalej od końca.
- W porządku... - szepnął do siebie Nekromanta.
Rozpędził się, wycelował i uderzył w tarczę wychylając się w bok. Trafił. Rycerzyk zakręcił się, nad głową Catona zaświszczał korbacz. Ćwiczył tak przez całe popołudnie... Co chwila łamiąc kopie lub spadając z konia po złym trafieniu... Jego dzień przez kolejne niespełna trzy tygodnie był taki sam, rano szedł do Luny, potem do zbrojowni na piwo a następnie na trening. Ćwiczył ciężko i robił postępy.

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Syn Nienawiści" <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 1<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
Nadszedł czas turnieju, Caton obserwował, coraz to nowsze świty sławnych i bogatych, awantury w tawernach zbyt pewnych siebie "sławnych rycerzy". Coraz większe sławy zjawiały się w zamku i coraz większe bójki. Nadszedł dzień kiedy Caton miał stoczyć swoją pierwsza walkę, był to zarazem pierwszy dzień turnieju. Jeszcze w domu przygotował miecz, zbroję, sztylet, hełm pożyczony od swojego mistrza Lesitha, tarczę z podobnego źródła i udał się niespiesznie w stronę placu turniejowego który przez ostatnie dwa tygodnie był budowany na placu rynkowym. Po dotarciu zostało jeszcze przedarcie przez tłum, ale to w jego przypadku nie było trudne, wszyscy go znali, wiedzieli kim jest i co niedawno zrobił, z wyjątkowym posłuszeństwem ludzie rozstąpili się tworząc korytarzyk aż do środka areny, potakiwali głowami, niektórzy poklepywali go po ramieniu.
Przeszedł i zobaczył, że na środku stoi dość duża grupa rycerzy, podszedł do niej i stanął. Przewodniczący ubrany w pocieszną czerwoną czapę i żółte rajtuzy podszedł do niego i szepnął:
- Pan Caton Cestar aep Astal? 
- We własnej osobie - odrzekł trochę półżartem Caton.
- Dobrze, więc są wszyscy możemy zaczynać - przewodniczący poprawił swój strój, odchrząknął, nabrał powietrza w płuca i zawołał:
- Wszyscy tu zebrani, spotykamy się tutaj z królewskiego polecenia mamy wybrać najprzedniejszego rycerza z najprzedniejszych aby ten mógł poślubić córkę naszego pana, piękną Lune której - nabrał powietrza - uroda, sławna jest w cały państwie ba! A nawet na świecie. System walk będzie następujący: podzielimy was na cztery grupy po sześć osób, bo jest was akurat dwudziestu czterech. W owych grupach każdy walczył będzie tylko raz z wybranym przeze mnie przeciwnikiem ten kto wygra walczył będzie jeszcze raz z kimś kto także wygrał, ten co pokona przeciwnika w drugiej walce będzie musiał pokonać jeszcze trzeciego zwycięzcę jeśli to uczyni, będzie zwycięzcą grupy i przejdzie do półfinału a następnie wylosuje sobie przeciwnika ze zwycięzców z pozostałych trzech grup. Jeśli wygra, będzie walczył ze zwycięzcą równoległego pojedynku już o zwycięstwo i, tym samym, rękę księżniczki - skończył. Caton nie odrywał wzroku od loży królewskiej, siedziała tam Luna i także wpatrywała się w niego. Miał chęć pobiec do niej... ale nie mógł.
- Eliminacje do półfinału będą się rozgrywały w postaci walki na miecze, bez tarczy i hełmu! Następnie tak samo rozegra się półfinał. Na ostateczną rozgrywkę król wybrał walkę na kopię. Teraz przejdę do losowania grup - wyjął dużą misę - w tej czaszy znajdują się poskładane kartki z grupami A, B, C i D, takie też będą i grupy. Więc podchodźcie kolejno losujcie a potem podejdźcie tam - wskazał stolik przy którym siedział jakiś młody skryba - i powiecie temu tam, jak się nazywacie i jaką grupę wylosowaliście - powiedział to i odsunął się kładąc misę na stoliku. Rycerze podchodzili kolejno i losowali, w końcu przyszła jego kolej. Włożył dłoń do misy zakręcił papierkami i wyciągnął jeden. Rozłożył, na papierku widniała litera A. Udał się do stolika i powiedział:
- Caton Cestar aep Astal, grupa A - i podszedł do reszty, oczekujących na dalsze instrukcje, rycerzy. Po chwili ostatni wylosował grupę. A przewodniczący podszedł do biurka skryby, zabrał kartę i wyszedł na środek. Znowu nabrał powietrza.
- A więc zestawienie poszczególnych grup jest takie, po przeczytaniu podzielicie się grupami na cztery grupki i staniecie blisko siebie - głęboki wdech - A więc Grupa A: Vanic Ferthaim zwany Świętym, Urhan Terrefor zwany Krwawym, Vabi Bereda, Sere Aselle gość z Wichazel, Caton Cestar aep Astal, Detefor Cichy. Grupa B; - Caton dalej już nie słuchał, nie interesowało go nic więcej, podszedł do grupki A i cierpliwie czekał wpatrzony w Lunę. Po dłuższej chwili, przewodniczący wydarł się jeszcze raz budząc Catona z marzeń.
- Teraz odbędzie się po jednym pojedynku z każdej grupy, najpierw grupa A, hmmmm... Niech to będzie Urhan przeciwko... Caton'owi. -uśmiechnął się przyjaźnie do Catona - Proszę tutaj podejść - wskazał na dość duże koło wyrysowane na ziemi, panowie znacie zasady, nie wolno używać nóg, sztyletów i niczego innego niż miecz aha nie możecie wyjść za tę linie - Caton podszedł do koła wyjął miecz, pochwę odrzucił poza koło i stanął naprzeciwko Urhana, ten na oko jakby po stratowaniu bo nie miał jednego oka i cały był w bliznach.
- Zaczynajcie! - krzyknął przewodniczący i wycofał się z koła. Niebo było sino-niebieskie, w każdej chwili mogło padać, ptaki śpiesznie powracały do swoich gniazd aby ulewa ich nie zastała na otwartym terenie, drzewo, stara Osika kołysało się od wiatru który coraz mocniej dymał. Urhan ciął od lewego barku po przekątnej, Caton bez wysiłku sparował, sprawnie pracując nogami. Zbierało się na deszcz, kilka kropelek spadło na odkrytą głowę Catona. Tym razem cios wyprowadzał Nekromanta. Miecz ciął kropelki wody w powietrzu pozostawiając za sobą uroczą mgiełkę. Cios został sparowany, Urchan szybkim ruchem, ale zdecydowanie nie pomyślanym, zbił miecz Catona i na ułamek sekundy stracił statyczność, to wystarczyło aby Nekromanta w szybkim doskoku wyprowadził cios, kłucie, prosto w pierś swojego przeciwnika, atak doszedł ale nie powalił przeciwnika. Urhan zachwiał się ale w ułamku sekundy odzyskał równowagę i szybkim zwodem naparł na ramie Catona, ten skulił się, miecz przeciwnika zaświszczał mu nad głową chwycił rękojeść miecza oburącz, i jak sprężyna wyprostował ciało kierując ostrze ku przeciwnikowi, trafił w okolice lewej nerki Terrefora. Po ciosie Urhan zajęczał, padł na ziemie i chwycił się za bok. Rozpadało się na dobre, płynące strumyczki deszczówki mieszały się z krwią Urhana.
- Poddajesz się? - zapytał Terrefora sędzia.
- Tak! Nie widać? - odrzekł Urhan i powoli podniósł się z ziemi, podał rękę Catonowi. Przewodniczący, ten w śmiesznej czapeczce, podniósł rękę Catona w górę i krzyknął głośno.
- Zwycięzca tego starcia jest Caton Cestar aep Astall! Na jego konto zostanie zapisane jedno zwycięstwo. Teraz rozpocznie się walka między...
Caton już nie słuchał, usiadł na ziemi, ktoś podał mu pochwę, kilku ludzi podeszło pochwaliło. W ten dziwny i spokojny sposób Nekromanta świętował wygraną. Po krótkiej chwili wstał, pozbierał rzeczy które zostawił przed walką i udał się do domu, tam w ciepłym łożu utopił swą świadomość.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Rozdział 2<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> 
W nocy wielokrotnie się budził. Wielu z tych razy nie pamiętał. Nad ranem, obudziła go gospodyni;
- Wstawajcie! Musicie iść na turniej, panienka Luna była jakiś czas temu i pytała o pana, kazała wam to przekazać - gospodyni podała Catonowi zwitek papieru - przysięgam na wszystkie świętości, ze nie zaglądałam do tego - od razu zaprzeczyła domysłom, rubaszna kobiecina.
Nekromanta rozwinął rulon a tam na całą wielkość papieru duży napis: KOCHAM CIĘ. Uśmiechnął się, przycisnął zwitek do piersi. Scował go pod łóżko i przywdział na siebie ubranie. Czuł jak rośnie w nim siła, siła która tylko czekała aby ją uwolnić. Miał zamiar to zrobić, ale dopiero podczas walki, nie dziś. Doszedł do placu, ludzie grzecznie go przepuścili, cierpliwie zniósł popisy sztukmistrzów i błaznów i wreszcie... Zaczęło się;
- A więc. Dziś druga tura rozgrywek międzygrupowych. Z każdej grupy będą walczyć dwie pary tak, aby sytuacja w grupach się wyklarowała.
Pierwszą walką będzie hmmmm... Ekhem. Vanic Ferthaim przeciwko... Vabiemu Beredzie.
Caton ze znużeniem przyglądał się tej walce, nie była ani pasjonująca ani nawet krwawa, Vabi ciągle w trakcie walki zagadywał Vanica i wyzywał go, Vanic któremu szło świetnie potknął się i wywinął orła po którym walczył jak ślimak i w efekcie przegrał. Następna walka Detefor kontra Sere, była bardzo odmienna od poprzedniej i trwała dobre pół godziny, obaj przeciwnicy trzymali się na dystans i słabe ciosy parowali bez większych problemów, widać, że poziom obu szermierzy był wyrównany i bardzo wysoki. W końcu, chyba kondycyjnie, nie wytrzymał Detefor i poddał się nie otrzymawszy ran. Potem odbyło się sześć kolejnych walk, ale Caton już po trzeciej poszedł. Błąkając się po przeróżnych ulicach wpadł na pomysł, aby poczekać przed pałacem na Lunę i zapytać króla o to, czy może się z nią przespacerować. Kierując się ku pałacowi w myślach wymyślał co powiedzieć, to znaczy jak zapytać... Dotarł na miejsce i oparł się o ścianę pałacową, czekał, znowu niebo posiniało, w dodatku na horyzoncie zaczęły pojawiać się "żyłki" piorunów. 
- Będzie lało - powiedział do siebie. Po pewnym czasie do pałacu zaczęła zbliżać się świta królewska, pokaźna grupa strażników, podbiegła do niego:
- Co tutaj robicie? Idzie król, nie macie nic do roboty? -rzekł jeden ze strażników.
- Zostawcie go! Wchodźcie do środka, to przyjaciel - krzyknął z daleka Król wieziony w złotą dorożką. Po chwili lektyka zatrzymała się z okna wychylił się król i Luna.
- Bardzo ładna walka... Ta wczoraj... Podobała mi się - powiedział król z udawaną uprzejmością.
- Dziękuję. Mam prośbę, zapytanie. - zniżył wzrok.
- Tak? Słucham - zapytał król.
- Czy mógłbym, odbyć krótki spacerek z księżniczką? - zapytał z nadzieją w głosie, Luna spojrzała na ojca błagalnie. - Nie! Zdecydowanie nie, to nie wypada, poza tym czas na kolację, więc... W ogóle księżniczka ma teraz napięty rozkład dnia, musi przyjmować dary od bogaczy starających się o jej rękę. Tak więc, żegnaj! - machnął obojętnie ręką - ruszamy! - Wóz ruszył. Caton długo patrzył za nimi. Znowu coś zapiekło go na policzku, wolał nie wiedzieć co to. Coś paliło go w piersi, to cos to gorycz która spalała go teraz od środka. Nienawidził siebie, króla i całego świata, miał wszystkiego dosyć. Najbardziej miał chęć się upić. Poszedł do domu, powoli nie śpiesząc się, nim doszedł rozpadało się, pioruny strzelały gdzieś blisko, pogoda odpowiadała temu co teraz czuł. Położył się spać z nadzieją, ze obudzi się w lepszym stanie. Kiedy wstawał, tym razem sam bez niczyjej pomocy, czuł się tak samo nędznie jak kiedy zasypiał, miał chęć coś rozwalić, zniszczyć, połamać, krzyczeć. Kiedy się ubrał, przyszła gospodyni;
- O już pan wstał! Proszę oto śniadanie. - Podała i odeszła.
Zjadł, przypiął miecz, wyszedł z budynku i skierował kroki w stronę placu rynkowego. Gdy doszedł, zauważył, ze dzisiaj ludzi jest jakby więcej, nadal był wściekły, nie próbował tego ukrywać. Przeszedł przez tłum, ludzie wiwatowali na jego cześć, wszyscy krzyczeli: Caton! Caton! Nasz Generał!
- A teraz proszę o ciszę, pierwszą walką dzisiaj będzie starcie pomiędzy Catonem - ludzie głośniej zaczęli krzyczeć, wszyscy bili brawo, Nekromanta lekko uśmiechną się do ludzi - a Vabim Beredą. Panowie stańcie w kole - Caton podszedł do koła, Vabi też, od razu począł wykrzykiwać;
- Zniszczę cię śmieciu! Masz tyle szans co pchła na dupie mojego psa! - pluł się przy tym okropnie.
- Zaczynajcie - wydarł się sędzia.
- Wybrałeś zły dzień kundlu! - Krzyknął Caton, odszedł krok do tyłu, chwycił rękojeść w dwie ręce i zakręcił szeroki piruet, miecz ciął z wielką siłą, powietrze opływając klingę gwizdało niczym pasterski flet. Vabi próbował parować, lecz zrobił to za słabo i za wolno... 
Prawdopodobnie błysk klingi Nekromanty był ostatnią rzeczą jaką jego przeciwnik ujrzał...
Tłum wiwatował, ludzie oszaleli. Nekromanta już tego nie widział, zrobiło mu się czarno przed oczami, zamachał ręką przed twarzą... Usiadł na ziemi... Poczuł się lepiej. Wstał, przedarł się przez tłum, ludzie próbowali odsuwać się na boki, ale było ich tak dużo, ze i tak musiał się przeciskać. Wyszedł, stanął za tłumem i czekał na swoją kolej, tłum krzyczał, cieszył się albo śmiał, ktoś wygrał a ktoś przegrał, typowe na turnieju. Potem krzyk;
- Caton! Caton Cestar aep Astall! - sędzia wołał Nekromantę do siebie. 
Caton podszedł, zobaczył, ze Sere stoi na nogach a Detefor zakrwawiony jest wyciągany z koła, odebrał miecz z rąk sędziego, a ten wykrzyczał.
- Uwaga! Teraz odbędzie się ostatnia walka w grupie A, za chwilę będzie wiadomo kto znajdzie sie w finale, potem odbędzie sie szesc walk rozstrzygających w innych grupach, ale teraz, Sere Aselle i Caton Cestar odbędą swa ostatnia walkę na szczeblu podstawowym. Panowie. Zaczynajcie, niech lepszy zwycięży! - Wykrzykując to jak wiele razy wcześniej wycofał się z koła.
Sere, ostrożnie obchodził Catona dookoła, bez mrugania powiekami obserwował każdy ruch Catona, nie chciał atakować. Caton, spokojnie zrobił szybkie i któtkie dwa kroki w strone przeciwnika. Sere wyraźnie przestraszony cofnął się o jeden krok tak, ze jego środek ciężkości znalazł się dokładnie na środku, to był błąd, Caton zamachnął się znad głowy i szerokim piruetem ciął w nogi, Sere odskoczył co prawda, lecz nieco za późno, ostrze miecza wypruło mu kawał skóry na lewej nodze, razem ze strzępami nogawicy. Krew chlusnęła obficie. Aselle nie stracił jednak zimnej krwi i błyskawicznie kontratakował, Caton nie był w stanie parować, ani nawet się odsunąć. Wysokie cięcie znad głowy doszło celu, ramie Catona zostało poważnie ranione, strzępy ubrania i skóry na prawym barku Catona poleciały daleko w publikę. Organizm Nekromanty natychmiast zaaplikował stosowną dawkę endorfiny i adrenaliny. Momentalnie do głowy Catona uderzyła ciepła dotleniona krew. Nie wahał się, był zdecydowany i wściekły. Ciął w szyję, tak by zabić.
Cios doszedł, w jednej chwili z pod brody Sere chlusnęła taka ilość krwi, że można by spokojnie powiedzieć, że ktoś wylał wiadro. Aselle upadł na ziemie, rozpaczliwie złapał się za szyję, krew wypływała mu między palcami, konwulsyjnie wciągał powietrze, płuca nadal dotleniały krew, lecz tak właśnie z dużym ciśnieniem uchodziła z tętnicy szyjnej Sere, nawet znachor darował sobie interwencję, zgon Sere był w tej sytuacji tylko formalnością. Wielu ludzi poczuło się lepiej, inni po prostu przestali jeść, na chwilę. 
- Zwycięzcą grupy A jest Caton Cestar! - wykrzyczał sędzia. Caton już tego nie słyszał, upadł na ziemie, krew z jego barku zmieszał się z tą z szyi Sere. Ocknął się w swoim domu, siedziała przy nim gospodyni i ciepłą szmatką przecierała mu ranę, rwała jak cholera. Całe ramie zrobiło się zimne.
- Dzisiaj jest dzisiaj, czy jutro? - sam nie zastanawial się nad sensem pytanie.
- Jest dzisiaj w nocy, jutro jest finał, a z wami słabo. - odparła ciepło gospodyni.
- Muszę jutro brać udział, czy będę mógł jutro ruszać ręką? - zapytał gospodyni, choć wiedział, że nie będzie mógł to chciał usłyszeć od kogoś, że się myli.
- Nie będziecie, niestety, ale macie drugą rękę. Ja założę opatrunek i może rękę uratuje ale ruszanie jest co najmniej nie wskazane. - odparła z poważna miną. Caton zasnął znowu. Budził się w nocy ze sto razy, rano gospodyni zerwała go z łóżka. Nie powiedziała ani słowa, dawał do zrozumienia, że jest przeciwna wszystkiemu, ale przyniosła śniadanie, zrobiła wszystko jak zawsze. Caton zjadł niewiele, podszedł do szafki, wyjął kilka flakonów z płynami, były to proteiny i inne wzmacniające organizm specyfiki, jak żółtko jaja żółwiego czy głóg. Po kilku chwilach poczuł się mocniejszy. Przywdział szaty, przypiął miecz i udał się na dwór, dalej na plac, było mu ciężko, musiał podświadomie blokować ból, endorfina nie pozwalała się skupić.
Doszedł do placu, na którym miał być kontynuowany turniej. Od razu ekipa ludzi od uzbrojenia zaczęła go zakuwać w zbroję turniejową, z każdą sekundą było coraz ciężej i mniej "ruchawo", Po chwili nałożono mu hełm, piękny ze spływającym atłasem po boku. Cały czas w krok za nim podążali pachołkowie aby się nie przewrócił, ramie bolało jak sam skurwysyn. Pan w śmiesznej czapce już się produkował.
- ... tradycyjnie walka na kopie, pierwszą walkę stoczą; Caton Cestar aep Astall zwycięzca grupy A i Eniter Resterberger aep Etar z Wichazel zwycięzcą z grupy B. Proszę podejść do stajni i wybrać konie. 
Caton udał się przy asyście swoich pachołków w kierunku stajni, stał tam jego koń, nie wiedział kto go tam zaprowadził, ale cieszył się. Puścił oko do rumaka. Służący odpięli konia i w czwórkę posadowili Catona na koniu. Caton przypiął kopię do haka w zbroi płytowej i wziął tarczę. Sługa prowadził go razem z koniem do początku rozbiegu. Widział przez szparę w chełmie, ze z przeciwka stoi jego przeciwnik. Na hasło "ZACZYNAJCIE!" pogonił konia kopnięciem. Pochylił kopię, z przeciwka coraz większy stawał się obraz Enitera, Caton wycelował. Gotowy do błyskawicznego uchylenia się w bok. Kopia Catona doszła celu, uderzyła przeciwnika w pierś, ten jak rzucony grzmotem spadł z konia i poleciał do tyłu conajmniej dwa metry. Caton pełen radości uniósł kopię do góry. Nikt nie widział jak Caton śmiał się ze szczęścia pod hełmem.
Zdjęli go z konia, posadzili na jakiejś ławce.
- Tutaj poczeka pan na następna walkę, zdjąć panu hełm? - zapytał pachołek.
- Tak. - odpowiedział Nekromanta.
Zdjęli mu hełm, cieszył się jak dziecko, pochylił się do tyłu i obserwował walkę, była nudna, jak wszystkie. Najpierw nikt nie trafił, w kolejnym okrążeniu jeden z przeciwników przywalił w konia swojego wroga, ten zarżał i zrzucił swojego pana. Tak się skończyła walka, amator polowań na konie, przegrał, zdyskwalifikowany za uderzenie konia.
"Czapeczka" ogłosił wynik, a potem długa i nudną mowę o tym, że zaraz walka finałowa, że lepiej przygotujmy nerwy, bo zaraz okaże się kto zdobędzie rękę królowej i będzie spadkobiercą tronu, takie tam pierdoły głupie.
- A więc niechaj lepszy wygra, panowie przygotować się do starcia. Walczą; Caton Cestar aep Astall i gość z Aster, Baron Keter Dete aep Anavrinares. Niech wygra lepszy, panowie walczycie o koronę! - wykrzyczał do przesady już podniecony pan Śmieszna Czapeczka. 
Catonowi włożyli chełm, posadzili na koniu i doprowadzili do linii startu na wybiegu. Wiał lekki wiaterek, w sumie było dosyć ciepło, mocno zakuci rycerze nie pocili się ani nie marznęli. Doskonała pogoda na turniej. Caton wstrzymał na chwilę oddech, miało to na celu zablokowanie stresu, nie przemyślał tego, zrobił to odruchowo. Po chwili przyśpieszył oddech. Cały czas obserwował reakcje własnego organizmu.
- ZACZYNAJCIE!!! 
Caton ruszył, szturchał konia swoimi trzewikami. 
Jakiś sokół zakwilił w powietrzu zataczając koło, wznosił się coraz wyżej, upatrywał ofiary.
________________________________
No, na razie jest tego tylko tyle, jak kogoś interesuje reszta to pisać na maila, z resztą za jakiś czas opublikuje to w internecie.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Tra7/EncephaloN ^ LiQuid Skies ^ FReeLancers<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:tra7@wp.pl>][CAPTION:<tra7@wp.pl>][AUTOSCROLL:1]#>tra7@wp.pl<#ENDL:#>