<#KEYWORDS:[WORDS:<Maszyna >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Maszyna
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Maszyna>][AUTOSCROLL:1]#>

Żadna maszyna cyfrowa nie ma wolnej woli. Pozwala Ci na pełną kontrolę, słucha Cię jak niewolnik, zrobi wszystko co jej rozkażesz. Wszystko. Będziesz miał nad nią absolutną władzę, jeżeli tylko rozkazy jakie jej wydasz będą dla niej zrozumiałe. Musisz więc znać jej język i wiedzieć jak reaguje. Język sprowadzony jest do paru elementarnych pojęć, a reakcje zawsze są ściśle określone. Swój rozkaz więc musisz rozłożyć na elementarne pojęcia i ściśle określone reakcje. Nie możesz myśleć w kategoriach przedmiotów i czynności. Myśląc, musisz działać jak maszyna.

słynny manifest thE-generata, fragmenty

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>MASZYNA<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

log#22345 [Jun 28 13:32:09] sending phone connection to: 0502893312
- Tak, właśnie tak, metaliczny piasek, błyszczące sproszkowane złoto. Nazwij to jak chcesz. Nie, nie nie obchodzi mnie jak to nazwiesz. Naprawdę mam to głęboko w dupie. Ma mieć kolor naturalnego miodu, przezroczystość kryształu. Ma być oleista i zbierać się w większe skupiska. Chcę czuć od niej ostry zapach szpitalnej  higieny. To ma być krzemina i to nie byle gówno z ulicy jak ostatnio. Chcę czegoś o czym naprawdę będzie można powiedzieć. NarkoHI-TEK, o czym będzie można powiedzieć technologia narkotyczna wysokiej klasy. I ma być jej dużo. Bardzo dużo. Tak, czekam.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

 <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Myśląc,  działaj jak maszyna"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> to takie nasze przykazanie. Swoiste motto wypisywane na  ścianach  budynków, dworców i spelunowych kibli. Wypisywane sprayami, markerami, wydrapywane kluczami, wypisywane na wszystkie sposoby przewodnie hasło ideologiczne, które rzekomo dobrze oddaje nasz sposób życia. To tak fajnie wzniośle brzmi. Szkoda tylko, że ta wzniosłość nijak ma się do rzeczywistości.
Za jego wszędobylską obecność odpowiedzialni są głównie gówniarze. Młodzi odurzeni techniką chłopcy, zafascynowani jej możliwościami. Znają niejedno takie hasło z naszego manifestu, niektórzy wręcz znają go w całości na pamięć. Ufni, że ten świat należy do nich, że to jest ich świat elektronów, półprzewodników, bodów pragną rzekomej władzą jaką mamy. Każdy z tych gówniarzy oddałby wiele, żeby umieć to co ja. Wielu z nich jednak szybko dałoby sobie spokój gdyby miało chociaż blade pojęcie jak to naprawdę wygląda.
Dwudziestoparogodzinne  ciągi przed monitorami, klawiszowe monologi drżącymi palcami, karabinowe serie telefonicznymi impulsami, biurko zawalone notatkami. Książki, których tytuły są nie-do-wy-mó-wie-nia, dla normalnego człowieka. Pole widzenia ograniczone do ekranu monitora, przestrzeń życiowa ograniczona do zawalonego elektronicznym sprzętem pokoju, niedojedzone resztki jedzenia, walające się po biurku, podłodze. Dniami i  nocami, gdy trzeba, trwanie cały czas w takim stanie. Cały czas, non stop, w nieskończonej pętli, oczy w monitor, palce na klawiaturze i mózg jak procesor. Myśląc, działasz jak maszyna. Tak to wygląda.
Ja narzekać nie mogę. Ja akurat wiedziałem na co się piszę. Poza tym osiągnąłem dużo więcej niż inni. Co miałem za to wszystko w zamian? Dużo. Opinię ponoć jedynego  w  swojej  klasie, najlepszego w swoim fachu. Własne, autorskie metody, własne sposoby na subtelne oszustwa. Parę cichych patentów na sprzęty własnej produkcji, no i... możliwość praktycznie nieograniczonego dostępu do każdej informacji zawartej w sieci. Praktycznie każdą potrafiłem znaleźć, była to tylko kwestia czasu i obiecanej nagrody.  Oczywiście miałem też wyroki za wypruwanie haseł, rozbezpieczanie i nieautoryzowane przerabianie oprogramowania. Ale te sądowe nie robiły na mnie wrażenia.
A tak, zauważałem u siebie pewne objawy, ale nie zwracałem na nie uwagi, ale wszystko dało się przeżyć. Apatyczny   wzrok  w  telewizor,  nie  odbieranie  dzwoniącego telefonu,  śmieci  wyrzucane  za okno,  chroniczna depresja, bóle głowy, bezsenność, problemy z koncentracją... wszystko się dało. Aż do momentu kiedy obudziłem się nagle w wannie z zimną wodą. Wtedy przyszedł moment uświadomienia - <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"o kurwa, przecież mogłem się utopić"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Zimny prysznic to może nie był, ale działał tak samo. 


<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Pamiętam to jakby to było dziś. thREAD, mój, że tak powiem menadżer, nagrał mi wtedy pilną robotę, a nie zabrałem się nawet za rekonesans. Rozpocząłem więc akcję pod tytułem: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"weź się w garść"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Plan był prosty, w punktach, po kolei: zimny prysznic, mocna kawa, słuchawki założone na uszy, podwinięte rękawy, wyłączony telefon, drzwi z pokoju zamknięte na klucz... słowem: pełna gotowość bojowa.
- Wszystko na nic - powiedziało przeczucie, ale nie posłuchałem.
Spędziłem dwie godziny na odczuwaniu dreszczy, piciu ohydnej zimnej kawy, słuchaniu po raz n-ty tej samej płyty i bezmyślnej zabawie rękawami. Nic z tego. Nie potrafiłem normalnie myśleć, myśli błądziły gdzieś po bezdrożach, a próba skupienia owocowała bólem głowy. Jednak musiałem włączyć telefon, ale miałem cichą nadzieję, że przynajmniej nie będę musiał otwierać drzwi.
log#20432 [Feb 12 17:52:01] sending phone connection to: 27145784
- No cześć, mówi kON-tROLL. Wiem, że miałem to zrobić na dzisiaj,  ale  nie  zdążę. Słuchaj, wiesz jak jest, mam tutaj mały problem. No wiesz, problemy umysłowe, yyyy... sprzętowe znaczy się. Sypnęła mi tutaj, jedna rzecz i nie umiem z nią chwilowo dojść do ładu. Ale nic się na pewno nie stanie, jak zrobię to jutro, no niee?
- Acha. No dobra. Może powiem tak: nie umiem dojść do ładu z tym całym gównem, wszystko mi się pierdoli, cały czas wyskakują błędy i są jak cykle miesięczne, cyklicznie się powtarzają. Sorry, musisz to zrozumieć, to wyjątkowa sytuacja... ale na pewno do jutra wszystko będzie gotowe.
- Ejj, kurde stary proszę cię, tego wszystkiego nie da się zrobić tak szybko, przynajmniej ja nie zdążę tego zrobić, po prostu nie nadążam z tym wszystkim. Jestem w stanie to zrobić, tak, jasne, nie ma sprawy, ale nie w takim tempie. potrzebuję więcej czasu, nie jestem maszyną nie potrafię tego zrobić z taką prędkością, nie potrafię tego zrobić z taką pieprzoną precyzją szwajcarskiego zegarka. Na jutro, ale za to w wersji dużo lepszej dobra?
- Lepsze? jutro będzie futro. Ty chyba ocipiałeś!!! Wiesz przecież kto jest naszym zleceniodawcą. Tylko spróbuj odstawić taki numer, to przyjadę tam z moją kosą i własnoręcznie zrobię Ci trzecie oko. Gówno mnie to wszystko obchodzi. Masz jeszcze osiem godzin.
<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Pamiętaj, jak pracujemy razem, to masz być jak Houdini,  wywiązywać się z wszystkiego"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zwykł mi powtarzać. thREAD zawsze był ostrego usposobienia, ale większą cześć tej jego gadki można było po prostu olać. W tym wypadku miał niestety całkowitą rację, więc tym razem wolałem nie olewać. Naszym zleceniodawcą był Kirochi Nabosaku. To była wtedy szycha i to taka z jednej z najwyższych gałęzi MINMECAP chips inc. A wysoko postawione korporacyjne żółtki, szczególnie z takich gałęzi naprawdę się nie pierdolą.  Mogliście tylko wyobrażam sobie co by się stało thREADowi za <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"niewywiązanie się z umowy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Przynajmniej oni by to tak nazwali. 
Liczyłem na to, że nie wziął jeszcze zaliczki i z całej sprawy można się wycofać, ale ton tej rozmowy był jednoznaczny. Zaliczka, niedojże, że wzięta to na pewno została już gdzieś roztrwoniona. Więc co mi wtedy pozostało? Było parę osób, którym kiedyś pomogłem i z którymi byłem na bardzo dobrej stopie. Chciałem po prostu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"odstąpić"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> komuś to zlecenie. Cóż, nie namyślałem się długo. Palec na przycisk na telefonie, <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"rozpoczęcie nowej rozmowy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, szybkie siedem trafień w klawisze i... pierwszy telefon do przyjaciela.
log#20433 [Feb 12 18:01:38] sending phone connection to: 27354715
- No cześć, kON-tROLL mówi. Wiem, że dawno się nie widzieliśmy, ale mam małe kłopoty. Możemy się spotkać?
- Eee... nie za bardzo, dzwonisz w złym momencie, każdy ma swoje kłopoty, musisz to zrozumieć.
<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"W  nagrodę zonk, masz jeszcze dwa koła ratunkowe"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Więc kolejna próba, znowu szybka sekwencja:  nowa rozmowa, siedem razy klawisze i... telefon do przyjaciela.
log#20434 [Feb 12 18:02:48] sending phone connection to: 27227695
- No cześć, kON-tROLL mówi. Ciekawe czy pamiętasz jeszcze mnie i nasze ostatnie spotkanie. Jestem w podobnej sytuacji jak Ty wtedy. Możemy się spotkać?
- k0N-tR0LL?jaki k0N-tR0LL? nie pamiętam.
Bankrut. Nie, w ten sposób nic nie wygram, bo skończy mi się czas. Czy korzystam z ostatniego koła ratunkowego? To pytanie niczym migający kursor, domagało się odpowiedzi - a ja przeżywałem wtedy coś więcej niż bohaterzy teleturniejów. Wiedziałem, że gram o bardzo wysoką stawkę. Telefon łączy, łączy... widownia wstrzymała oddech.
log#20435 [Feb 12 18:04:04] sending phone connection to: 0502893312
- No cześć kON-tROLL mówi. NICKotyn?
- A spodziewałeś się kogoś innego?
- Nie no po ostatnim razie, jak odebrał ten Twój specyficzny automat to wolę sprawdzić. Cześć stary. Mam małe kłopoty i potrzebuję pomocy, możemy się spotkać?
- He, he, he, więc jednak?
- Kurwa, tylko nic  nie mów, proszę Cię.
- Dobra. Nic nie mówię. Niestety nie możemy się spotkać. Miałem ostatnio dość poważne kłopoty z urzędem, więc nie dzwoń więcej pod ten numer telefonu. No, ale to wcale nie oznacza, że nie mogę Ci pomóc. Czekaj na kogoś ode mnie, he, he, he - I ten jego śmiech, nigdy go nie zapomnę. Nigdy nie zapomnę tego jego śmiechu złego bohatera kreskówek.
Miał być ktoś, ale to było coś. Niewielkie takie, opakowane w cieńką tekturę zawiązane konopnym sznurkiem. Taka paczuszka. Taka paczuszeczka. Z przyczepioną żółtą biurową karteczką, z napisem, niebieskim długopisem: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Pierdol to. Działając, myśl jak maszyna"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. No i z podanym numerem telefonu.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

log#20448 [Feb 18 10:00:00] received news from: <news-paper>
Na ulicy pojawił się nowy syntetyczny narkotyk, który nazwany został tekrzeminą. Bardzo popularny jest wśród środowiska thE-generatów. Jego skład chemiczny nie został jeszcze zbadany, ponieważ nikomu nie udało się zdobyć jego próbki do badań laboratoryjnych. Nie wiadomo jeszcze kto jest odpowiedzialny za tak szczelne jego rozprowadzanie. Nie wiadomo też dokładnie jakie ma działanie. Nie wiadomo także czy ma jakieś skutki uboczne, w każdym razie najprawdopodobniej bardzo szybko powoduje uzależnienie. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Potrzebna jest mi po to żeby rano wstać, umyć zęby, zjeść śniadanie i wyjść z domu"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - jak twierdzi jeden z jej użytkowników.
Tak, to była absolutna nowość. Były już wtedy różne śmieszne proszki i tabletki, była już aszeina, była nextaza, unrealit i feedback, było HMA, była nawet pieprzona kochaina ze swoim połączeniem matczynej miłości, wzajemnego ciepła, perwersyjnej fantazji i potężnego orgazmu. Więc mało co już mogło mnie zadziwić. 
Jednak zdziwiła mnie bardzo, głównie ze względu na możliwości jakie oferowała. Nie to, że poszerzała horyzonty - dla mnie była jedynym ratunkiem, jeżeli chciałem zostać w tej branży. Pamiętam, że w specyficzny sposób ją wtedy promowali.
log#20407 [Feb 08 06:00:00] received mail from: <unidentified address>
Coś jak wektoryzacja myśli, nadaje im punkt zaczepienia, określony kierunek i właściwy zwrot. Coś jak włączenie filtrów informacji, przepuszczające tylko te, które są ważne. Coś jak ustalenie kierunku dążeń, od realitetów do priorytetów, nie odwrotnie. Coś jak czas upływający jednostajnie i niezmiennie, o stałym natężeniu, nigdy nie za szybko. Coś jak wyzbycie się jakichkolwiek pośrednich idei, złotych środków, coś jak likwidacja wątpliwości, jak działanie mózgu oparte  na  prostych  wyborach <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"tak" lub "nie"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, coś jak konwersja każdego dylematu z analogowej na cyfrową postać. Coś jak umysłowa nakładka systemowa przystosowująca do świata.
Usuwa kopie oryginału, rzutuje perspektywy na płaszczyznę, zamienia tęczę kolorów na czerń i biel, upraszcza strukturę, ale nie jest uproszczeniem, udogodnieniem upraszczającym życie. Nie upraszcza życia. Jest niezbędna do życia. Specyficznego życia. Życia z cyfrową wersją rzeczywistości.
Tekrzemina, pytaj u swojego dealera.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Syfy najpierw pojawiły się na plecach. Praktycznie na całych, wzdłuż kręgosłupa - od lędźwi aż po szyję. Wysypne zgrubienia na skórze, jakieś takie ni to pryszcze ni to brodawki, obrzydlistwo w każdym razie. Nie były zbyt wielkie, nawet mogę powiedzieć, że były bardzo małe, ale była ich za to cała masa. Niejeden raz próbowałem je wszystkie liczyć stojąc obrócony przed lustrem i kontemplując turpizm własnego ciała. Chciałem iść z tym do dermatologa, ale jak już się w końcu zapisałem na wizytę to syfy nagle znikły. Tak po prostu, z dnia na dzień. Przynajmniej tak z początku myślałem. Potem okazało się, że jak gdyby na złość znikły z pleców, a zaczęły pojawiać się na barkach i klatce piersiowej. U dermatologa byłem już spalony, ale zapisałem się jeszcze raz na wizytę i w najbliższym czasie pójdę. Przestały kryć się pod ubraniem i zaczęły wchodzić do góry po szyi. 

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

log#22345 [Jun 29 10:14:19] incoming phone connection from: 27145784
- No cześć  stary. Jest do zrobienia mały hardcore. Jasno określony cel i znana lokalizacja. Szybkie wejście. Szybkie wyjście. Oczywiście pod ciągłym ostrzałem. Wiesz, tak po prostu na bezczelnego - z jadącej furgonetki, bez marnowania czasu na maskowanie się w sieci. A potem szybka przesiadka na metro i do domu.. Czyli włam w starym, dobrym stylu.
- Cześć thREAD, nic nie wchodzi w grę.
- Eee, no co ty gadasz?
- Mam... problemy ze sprzętem
- Nie ma problemu. Przecież wiesz, że mam dostęp do takich rzeczy. Ostatnio na topie jest nowy Zilogik, nie? 
- Nie, nie mogę korzystać z tej maszyny.  Nic nie wchodzi w grę. Powiedzmy, że mam małe kłopoty, fajnie, że dzwonisz, ale nie mogę. Na razie.
- Jakie kłopoty, co Ty mówisz? Wszystko w porządku?
- Po prostu nie mogę teraz rozmawiać, na razie.

Odłożyłem wtedy szybko słuchawkę, bo dalsza rozmowa nie miała sensu. thREAD i tak by tego nie zrozumiał. Nie wali krzemu po nosie więc co mu miałem powiedzieć. Tym bardziej, z tym jego podejściem. Pamiętam rozmowę z nim na ten temat i jego wypowiedzi pokroju <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"to są po prostu zwykłe ćpuny. Typy dopingują sobie mózg i robią nam nieuczciwą konkurencję.  Jakbym spotkał kiedyś takiego to bym go ożenił z moją kosą, rozwiódł i jeszcze raz ożenił" <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
Całkiem niewykluczone, że zaraz Tu przyjedzie z pretensjami.
Jest coraz gorzej.
Głowa boli mnie tak, jakby ktoś mi w niej kilofem szukał żup solnych. Płuca przewierca ostry ból, suchość w gardle utrzymuje się cały czas, mimo iż wypiłem już cały kontener wód mineralnych. Spocony jestem od stóp do głów, tak, że pościel można wykręcać. A od czasu do czasu mam napady kaszlu zakończone łzawieniem i wyciekami ropy z nosa, niestety nie naftowej. Cały czas przewracam się z boku na bok i coś czuję, że chyba za chwilę zwymiotuję.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

thREAD wyglądał jak typowy sterydziarz. Wysoki, szeroki w barach koleś, z łysą czaszką, wysuniętą szczęką, stał taki w tym swoim wojskowym dwuczęściowym kompleciku moro przed drzwiami i próbował wcisnąć na stałe klawisz dzwonka. Czerwień jego twarzy świadczyła o co najmniej niezbyt pozytywnym nastroju. Już dłuższą chwilę próbował się dodzwonić, a lokator nie otwierał. Wiedział, że jest w domu, bo dzwonił do niego ledwie piętnaście minut temu, a on i tak rzadko wychodził. Zaraz chyba będzie musiał się dobijać.
- Ty do kogo?- pytanie padło od strony schodów. 
Steryd obrócił się i zlustrował wzrokiem wchodzącego człowieka z góry na dół. Znał tego elementa z widzenia, ten wychudzony typ to był ten podejrzany kumpel k0N-tR0LLa. Pamiętał, że ostatnio dość często się spotykali. To samo w sobie było dziwne, bo NICKotyn na pewno nie był thE-generatem, a tylko z nimi ten fiut utrzymywał kontakty towarzyskie. Najprawdopodobniej robią jakiś interes, co trochę go niepokoiło, bo nie miał najmniejszego zamiaru oddawać komuś swojego źródła zarobku.
- A jak myślisz, baranie? - zagaił.
- Lepiej uważaj z tymi baranami. Ty to na pewno jesteś tym jego znanym z debilizmu agentem. Tylko on potrafiłby wciskać przez dwie minuty nie działający dzwonek - nie pozostał mu dłużny chudzielec
Sytuacja napinała się coraz bardziej, a w powietrzu wieszała się agresja. Sterydowe mięśnie thREADa zaczynały się napinać, w odpowiedzi na zwiększoną przepustowość adrenaliny w jego ciele. Lewy kącik jego ust wykrzywił się lekko, pozostając w głupawym uśmieszku. Wykonał szeroki zamach, zamarkował cios, wymierzony niby w twarz chudzielca, finalnie dosięgający jednak spodem dłoni drzwi. Chudzielec nawet nie drgnął. Tak potężne dalsze pukanie okazało się zbędne. Popchnięte drzwi otworzyły się na oścież.
- Baran - skomentował cicho, ale wyraźnie chudzielec - nie były nawet zatrzaśnięte.
Niedoszły bokser nic nie odpowiedział, tylko coraz bardziej czerwony przestąpił powoli próg, niby mimochodem zamykając za sobą drzwi, których płaszczyzna spotkała się z twarzą wchodzącego właśnie NICKotyna. Głupawy uśmiech na jego twarzy stał się jeszcze bardziej głupawy, kiedy słyszał przekleństwa jakie rzucał pod rozwalonym - miał nadzieję - nosem chudzielec.
W pokoju panował niesamowity bałagan. Cały pokój zawalony był różnymi sprzętami elektronicznymi audialnymi, wizualnymi, multimedialnymi, dosłownie wszelakimi. Miejscem jego największej koncentracji był długi blat wzdłuż ściany, na przeciwko którego znajdowało się łóżko. A raczej spartański materac, na którym leżał wyjątkowo marnie wyglądający blady człowiek z niezbyt ucieszoną miną. Na widok swojego współpracownika, wstał z widocznym trudem.
- Cześć - odezwał się cicho
- Ty, stary co Ci jest? - zaczął nieufnie na niego patrzeć steryd
- Nic, nic zupełnie nic. O cześć NICKotyn - powitał wchodzącego właśnie i trzymającego się za nos osobnika -  dobrze, że Cię widzę.
- k0N-tR0LL, co Ty masz na czole? - przerwał mu
- Nie wiem, jakiś syf mi wyskoczył.
- Taki duży?
- Duży?
- Tam się coś chyba rusza. Pokaż
- Zostaw - skierował się w kierunku łazienki.
Nie wyglądało to dobrze. Między oczami, tam gdzie indyjskie kobiety robią sobie kropkę shivy, on miał dość znacznych rozmiarów napęczniałego, fioletowo-sinego guza. Na dodatek, guz wydawał się raz mniejszy, raz większy, zupełnie jakby coś próbowało z niego wyjść. Wybiegł z łazienki w przerażeniu. 
- Jezus Maria, obcy mi wychodzi!!! - krzyknął 
- Obcy? Z czoła? Przecież obcy nie wychodzi z czoła, tylko z brzucha. -  całkiem spokojnie skomentował NICKotyn.
- Kurwa!!! Zrób coś!!! Przecież tam się coś rusza!!!
- Daj mi nóż!!! - wyciągnął rękę chudzielec
- Po co nóż?? Zwariowałeś? Chcesz go zabić - odszczekał mu steryd
- NICKotyn!!! Co mi jest?? - wrzeszczał k0N-TR0LL
- Jak ja nabijałem sobie guza to zawsze trzeba było przyłożyć, żeby się nie powiększał... - zaczął tłumaczyć...
- O kurrrwa!!! Aleeee boliii!!!!
Panował ogólny chaos. Jeden biegał z dupnym guzem na czole po całym pokoju i wrzeszczał, drugi gorączkowo szukał swojego noża, który zawsze przecież nosił przy sobie, trzeci w odróżnieniu spokojnie wyciągał ręką i obserwował.
- Ciszej!!! Przecież on sobie tego nie nabił. Ale to. Steryd nie zdążył dokończyć, bo nagle ni stąd ni zowąd obryzgał go strumień krwi. Poruszający się guz na czole k0N-tR0LLa pękł, sowicie obryzgując jego twarz, ubranie i najbliższą okolicę. Sam poszkodowany osunął się bezwładnie na ziemię, a thREAD najprawdopodobniej dostał nagłego szoku, bo zamilkł nagle i nie poruszał nawet gałkami ocznymi. Szybko wykorzystał to chudzielec, wyrwał mu z ręki znaleziony w końcu nóż i wbił mu w bebechy. Tamten popatrzył z niedowierzaniem na swój brzuch, na chudzielca, znowu na swój brzuch, wywrócił oczy, a potem resztę ciała. 
- Ale cyrk - odsapnął NICKotyn i podszedł do blatu ze zgromadzonym na nim sprzętem, znalazł kabel z terminala, który był wystarczająco długi. Z kablem w ręku podszedł do ciała leżącego na ziemi, obrócił je zakrwawioną twarzą do góry i wsadził wtyczkę w pęknięty guz między oczami leżącego. Mimo, że wtyczką grzebał w ludzkim ciele nie skrzywił się przy tym ani trochę. Zagłębiona prawie do końca wtyczka w końcu napotkała opór. Bardzo obficie z guza wypływała krew i płyn mózgowy, bo musiał trochę poobracać wtyczką, żeby styki zaskoczyły. W końcu na jednym z monitorów pojawił się obraz. Global operating system v.1.0 loaded, znak zachęty do wpisania poleceń. Nie zostało wpisane, bo nie miał ochoty szukać, która klawiatura spośród tych wszystkich które mógłby tutaj znaleźć jest tą właściwą. Wyrwał z czoła wtyczkę, gasząc przy tym ekran monitora, po czym wyciągnął przenośny telefon, zębami wydłużając antenkę.
- Restart mózgu zakończony. System załadowany. Przyślijcie ekipę, która podłączy go do sieci. I nie zapomnijcie o zapłacie - powiedział do niego krótko.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Korporacyjny doktor przechadzając się miedzy rzędami komór podszedł do tej, w której umieszczony został najnowszy element jego superkomputera. Zatrzymał wzrok na ekranie diagnostycznym. Kasacja przebiegła bez żadnych komplikacji, połączenia między układem nerwowym były poprawne, a wymodelowanemu gniazdu wtykowemu nic nie można było zarzucić. Słowem rokowania na współpracę z resztą systemu były jak najkorzystniejsze. Nanoroboty bardzo dobrze się spisały. Teraz tylko trzeba rozpocząć proces ich ewakuacji. Doktor nacisnął na ekranie diagnostycznym sekwencję klawiszy. 

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>* * *<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

W pojemniku znajdowały się drobiny krzemu i różnych metali, które służyły potem jako budulec oraz miniaturowe przekaźniki radiowe, które zapewniały potem łączność. Znajdujące się tam również substancje zapachowe, barwniki, lekkie substancje psychotropowe pełniły funkcję maskujące jej prawdziwe przeznaczenie. Wzdłuż długiej rury spadały do tego pojemnika najważniejsze w tym wszystkim nanoroboty, malutkie programowalne zdalnie drobiny. W korporacyjnych laboratoriach produkowano, ze szczególnym przeznaczeniem na ulicę, kolejną porcję krzeminy.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>neon<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:allneonlike@wp.pl>][CAPTION:<allneonlike@wp.pl>][AUTOSCROLL:1]#>allneonlike@wp.pl<#ENDL:#>
