<#KEYWORDS:[WORDS:<Digital Punk - polemika >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Digital Punk - polemika
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Digital Punk - polemika>][AUTOSCROLL:1]#>
Punk is dead,
czyli
Annis, jebnij się w czaszkę


    <#PICTURE:[FILENAME:<pics/annis.jpg>][SIZEX:280][SIZEY:200]#>


















Jestem w dużym kłopocie pisząc ten artykuł. Nie bardzo wiem, czy nie włażę na gigantyczną minę, którą zastawił na łatwowiernych kol. Annis. Mina siedzi sobie w trzecim numerze The Beast'a i nosi tytuł <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Digital Punk"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>.

Generalnie chodzi o to, że dobrze jest wspomagać się prochami. Serio, Annis tak właśnie stwierdził, co więcej - stwierdził też, że bez chemii nie ma właściwie szans na wybicie się na scenie. Pozwolę się nie zgodzić. To nie jest, kurwa, tak. Najlepszy przykład to sam Annis, który - obawiam się - pisał swój tekst trzymając głowę w foliowej torebce wypełnionej klejem, ewentualnie opił się <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Kropelką"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Niech nawet nie próbuje sugerować, że pisał rzecz całą na trzeźwo i czytając słowa wypływające spod palców. Nie ma takiej możliwości.

Co radzi Annis? Da się to skompresować do następującej porady: kiedy siedzisz przed monitorem już trzecią godzinę a ekran jak był biały, tak jest, stanowczo powinieneś coś walnąć. Coś, co pozwoli rozwinąć skrzydła, da sygnał dla tchórzliwie poukrywanych mocy twórczych, zmusi je do akcji. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Orły, sokoły, wpieriod!"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Co walniesz, to już rzecz drugorzędna. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Biały proszek, joint, kolorowe cukierki"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - whatever, wherever. Alleluja i do przodu, przed siebie. Wiele jest do odkrycia - obiecuje Annis - bo po tej drugiej stronie są naprawdę rewelacyjne widoki i doznania. Wystarczy chcieć je odkryć, mieć tę odrobinę odwagi. Wystarczy sięgnąć.

Ja też mam dobrą radę dla Annisa, sformułowałem ją wprawdzie w tytule, ale dobrych rad nigdy dość: jebnij się w czaszkę, kolego. Raz a porządnie. Jeżeli odpowie Ci dźwięk różniący się choć minimalnie od dźwięku wydawanego przez pusty kokos, znaczy to, że jesteś jeszcze do odratowania. Jeszcze nie jest za późno. Więc śmiało, do dzieła! Wystarczy sięgnąć.

Narkotyki są dla ludzi? Są, jak każda używka. Są jednostki - powtarzam, jednostki - będące w stanie kontrolować swoje poczynania na tym odcinku. Pisanie jednak takich tekstów do ogólnie dostępnego magazynu, magazynu który w dodatku ma specjalny kącik dla początkujących, to jednak lekka przesada. Przesada jest tym większa, że nie jesteś, Annis, żadnym bogiem na polskiej scenie, niczego znaczącego o ile się nie mylę nie dokonałeś. Więc jak jest z tym dobroczynnym wpływem chemii na zdolności i produktywność? Przekłada się to jakoś czy może niespecjalnie? Powagi sytuacji dodaje fakt, że są egzemplarze - tzw. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"wolne elektrony"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, kręcące się po orbicie eliptycznej wokół polskiej sceny - które cholernie chcą na tej scenie zaistnieć, najlepiej już, zaraz. Wiem, bo sam musiałem się otrzepywać od takiego elektrona na ostatnim Abstrakcie. Klient jest w wielkim niebezpieczeństwie, bo jeżeli przeczyta twój tekst, może zechcieć sprawdzić go empirycznie. Będziesz miał go na sumieniu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(sumienie - takie coś, co mają niektórzy)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Jesteś gotowy? Are ju kurwa redi?

Może też być jednak tak, że ten tekst był jednym wielkim dowcipem, prowokacją. Jeżeli tak, dałem się nabrać.

Jeżeli tak, to się cieszę.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>mr. byte/marsmellow<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
