<#KEYWORDS:[WORDS:<Stare czasy >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Stare czasy
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Stare czasy>][AUTOSCROLL:1]#>

Narkotyk. Tym właśnie jest dla mnie demoscena. Gdy pierwszy raz o niej bowiem usłyszałem- cos we mnie zapragnęło kosztować jej wszystkimi zmysłami, tworzyć, jak to się mówi- być na scenie, scenować. Było to jeszcze za czasów gdy w moim domku hulała Amiga500 <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(cały jeden megabajt ramu!)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, a Monk zabijał sobie beztrosko kosmitów na małym ekranie 14 calowego telewizorka. Wtedy właśnie dowiedziałem się o scenie. Tak, były to niewątpliwie piękne czasy, czasy takich gazet jak: Top Secret, Secret Service czy Gambler, o których najmłodsze pokolenie graczy/scenowcow może jedynie słyszała, ale na dobra sprawę - ominęło ich to wszystko... Ówczesne komputery miały w sobie dusze i nie chodzi tylko o scenę, samo granie było czymś niesamowitym. Ta pikselowana grafika, na dzisiejsze czasy powiedzielibyśmy może- prymitywna, ta prosta muzyka, mała komplikacja gier w stosunku do dzisiejszych produkcji tego typu, czy wreszcie mała ilość klatek animacji.. Jednakże wtedy to w niczym zupełnie nie przeszkadzało, człowiek przychodził do domu tylko po to aby moc zasiąść do swojego komputerka i zostaś po raz kolejny pochłonięty przez ten zaczarowany, magiczny binarny świat. 

  Niedawno czytałem w jednym artykule o <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"tamtych czasach"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, że ówczesne komputery miały swój własny zapach. Coś w tym jest, choć na pierwszy rzut takie stwierdzenie wydaje się może nieco śmieszne. Możliwe, ze ta tęsknota wśród komputrowców pamiętających tamte czasy jest czymś zbyt przejaskrawionym, możliwe ze dzisiaj próbują oni zbyt sentymentalnie podejść do okresu swego dzieciństwa i przez to wszystko co było kiedyś przedstawiają w zbyt kolorowym świetle... Jednakże pamiętam dobrze wyjazdy z kumplami na giełdę komputerowa, na polibudzie Wrocławskiej. Pamiętam ten tłok, ludzi krzątających się pomiędzy stolikami pełnymi pudełek z dyskietkami, porozkręcanych komputerów. Dawniej giełdy zupełnie różniły się od tych dzisiejszych, piraci komputerowi byli na ogol pasjonatami, którzy naprawdę znali się na swoim fachu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(potrafili doradzić jak i opisać dany tytuł)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, a nie jak dzisiaj przypominali wrednych dresiarzy czyhających tylko na jakiegoś frajera, któremu można wcisnąć trefny towar. Gdyby nie oni przemysł komputerowy nie rozwinąłby się na naszym rynku w tak szybkim tempie, byli byśmy pewnie pod tym względem gdzieś za Abudabią;). Wynika to z faktu, ze kiedyś nie można było dostać w Polsce legalnego oprogramowania, jedyny software jaki mieli wszyscy pochodził z giełdy. Może trudno to sobie wyobrazić komuś kto interesuje się komputerami od niedawna, ale kiedyś naprawdę tak było, bez wyjątku. Gry nie miały polskich tłumaczeń, nie ozdabiały swoimi wyszukanymi opakowaniami wystaw sklepowych, jak teraz. Instrukcja tez nie była częstym dodatkiem, chyba ze mówimy o czymś w stylu kartki z wypisanymi tipsami do danego szpila. Najbardziej, pamiętam, mieli wtedy przesrane miłośnicy ówczesnych symulatorów lotu, bo jak wiadomo - te do prostych w obsłudze na pewno nie należą i cala klawiszologię trzeba było rozkminiać samemu. Co nie zmienia jednakże faktu, ze praktycznie jedynym sposobem na dostanie świeżego softu była właśnie giełda. Wiązało się to z wstaniem wczesnym rankiem <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(zima czy lato pamiętam ze zawsze pizgało;)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i przemierzaniem całego miasta w kierunku Politechniki. Przed wejściem na ogol stała długa kolejka, można było popodglądać ludzi wnoszących do środka wielkie pudla z komputerami, czy niosących pod pacha klawiatury i inny sprzęt. Nieraz w kolejce czekało się nawet pól godziny czy godzinę, chyba ze miało się dobre układy przy wejściu czy wcisnęło się jakiś dobry kit <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>("ja przepraszam, ale zostawiłem w środku monitor, a zgubiłem gdzieś bilet, ja tylko na chwileczkę";).<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Na ogol skutkowało, choć czasami okazywało się ze wałek nie przeszedł i wracało się spowrotem, na szary koniec kolejki. Jeszcze tylko parę osób, o już, można wchodzić. Kupujemy bilecik i jesteśmy w środku. Tu szok, jak zwykle masa ludzi, trudno się przepchać samemu, a co dopiero niosąc ze sobą sprzęt. Dlatego tez ludzie ze sprzętem wbijali się na ogol wcześniej, a i tak nieczęsto trzeba było chodzić gęsiego czy w uwadze o swój dobytek. Kartka z zapisanymi w domu tytułami, masa stolików, wszędzie przy stoiskach porozwieszane reklamy- <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"same nowości, amiga, pc"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, przy każdym stoisku na ogol paru ludzi pilnujących plus tzw. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"naganiacze"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wypatrujący niezdecydowanego młodego klienta, któremu można doradzić <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(no nie oszukujmy się - kiedyś tez odchodziły niezłe walki w stylu nowości Mortal Kombat 5, ale jeśli było się zorientowanym w miarę w temacie to nie było się o co martwic).<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Szybkie wybranie stoiska, przejrzenie spisu, wybór. Tyle i tyle dyskietek, płacimy i  wybitka, trzeba się jak najszybciej dostać do domku żeby przeglądnąć nowy stuff. Już w autobusie czasami okazywało się ze brakuje na przykład piątej dyskietki do tytułu który przed paroma minutami dopiero zakupiliśmy, ale wkurzenie przechodziło na ogol szybko, bo zawsze było to pocieszenie ze można sobie przyjechać w następny tydzień i dograć to czego brakuje. Poza tym kto w tamtejszych czasach brał jedna gierkę tylko czy program? Brało się hurtowo. Ciepły dom, szybko ściągamy kurtkę i odpalamy komputerek. Na początku w każdym większości tytułów były wstawiane intra <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(na ogol proste scrolle z nazwa grupki, greetzami etc.)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, można sobie było podczas ich trwania ustawić takie opcje jak <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"unlimited lives", "unlimited ammo"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> itp... W końcu gra się odpalała <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(albo i nie;)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, człowiek się cieszył. Po paru chwilach było już na ogol widać czy zapowiadają się beztroskie dni łupania w danego szpila, czy tez zakupiliśmy jakąś kaszanę. Nowych gierek starczało na ogol na cały tydzień, jak nie to szło się do kumpla i wymieniało miedzy sobą. W końcu przychodził następny weekend i znowu na giełdę po nowości. 

  Jak giełdy wygladaja dzisiaj? Ostatnio mialem nie/przyjemnosc sprawdzić na własnej skórze, ot tak dla porównania wyskoczyłem sobie po paru latkach przerwy na giełdę. Pierwsze co się rzuca w oczy na pewno to typ ludzi którzy sprzedają. Z oczu bije im na ogol trzy paskowy dres, a w stojącym obok stoiska magnetofonie leci jakąś niestrawna sieczka w stylu britney. To już nie są ci sami kolesie wśród których nie raz można było spotkać jakiegoś scenowca dorabiającego sobie przy okazji na studia;). Wszystko na chama, byle szybko i bezczelnie, bierzesz to bierzesz jak nie to spadaj. Zapytasz się takiego o czym jest dany tytuł to albo powie ze nie wie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(to jeszcze można wybaczyć;)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> albo cos w stylu tekstu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"chodzisz na prawo i strzelasz".<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Nazwy tytułów nieraz śmieszą, czasami przerażają <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(głupotą ludzi którzy je wypisują na pudełkach;).<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Tytuły w stylu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Tomb Rajder3" czy "Anreal Tornament"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> nie powinny nikogo zaskoczyć, w końcu to nowości;). Te ich brudne łapska, którymi świnia od spodu nagrane płytki gdy je podają <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(zostawiając na nich odciski palców z którymi jeśli komuś się nudzi- mógłby spokojnie pójść na policje heh;)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, te prostactwo bijące z ich twarzy, ta męczona i przeżuwana w gębie kiełbasa..;) To odstrasza, a nie zachęca, ale coz - w końcu to nie sklep, jak się nie podoba to idź se cieciu i kupuj za dwie banki grę. Pytam z czystej ciekawości jednego <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(żeby sprawdzić czy będzie mnie chciał wywałować)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> na ilu płytkach Quake3. Mówi ze na trzech, pan poczeka ja zaraz skoczę i będzie, nie dziękuję. Tragedia.   

  A salony gier? Niegdyś tak oblegane przez <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"wyjadaczy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> dzisiaj na ogol świecą w naszym kraju pustkami. Jak było w nich jednak kiedyś? Może krotka historyjka z mojego życia będzie tego dobrym świadectwem:

Gram sobie w jakiegoś oldschoolowego shooterka, idzie mi całkiem nieźle. Wtem nie wiadomo skąd pojawia się koło mnie jakiś wyrostek: 

-Daj żetona
-Spadaj
-Daj żetona bo dostaniesz wpierdol
-Ty no kurwa, chamstwo 
(już zacząłem się trochę denerwować, zważywszy na to ze dobrze mi szło w tej gierce i już prawie ja kończyłem)
-Chamstwo to ci zaraz pokażą moi kumple, jak nie dasz 
(powiedział i złapał za manietke którą właśnie grałem, a statek pilotowany przeze mnie rozpadł się po uderzeniu w asteroid na miliony małych pikseli;). Tego już było za wiele. Wierzcie mi lub nie, ale balem się typa jak nie wiem co, koleś był ode mnie ze trzy lata starszy i większy, ale frustracja spowodowana tym ze od nowa będę musiał pewnie przechodzić cały etap była silniejsza od strachu. Zajebalem. Z perspektywy czasu widzę ze było to bardo głupie, bo koleś nie żartował, mógł wtedy zawołać swoich starszych kumpli i pewnie kiepsko by się dla mnie skończyło <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(szpital, kostnica te sprawy;).<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Nie zrobił tego jednak. Od tej pory już mnie nie męczył i powiedział ze jak ktoś inny będzie chciał ode mnie wyciągnąć żetona albo kasę to żebym go zawołał. I tak właśnie było kiedyś w salonach gier moi mili. Ludzie którzy siedzieli przy kasie na ogol nawet nie reagowali, obowiązywały prawa dżungli. Wcale wiec nie było tak kolorowo. Kolejne wspomnienie.. 

  Pamiętam jak sprzedawałem swój pierwszy komputer, wspomniana wcześniej Amige. Na <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"do widzenia"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> pocałowałem ja parokrotnie w jej zklawiaturyzowane ciałko;). To rozstanie było naprawdę trudne, bo dobrze pamiętałem chwile które spędziłem z tym komputerem, jednakże nie było wyboru, potrzebowałem kasy na nowy sprzęt. Jestem ciekawy co się z nią stało, czy trafiła w dobre ręce, czy może stoi dzisiaj gdzieś na czyjejś szafie w zakurzonym pudle. Ot takie małe rozterki komputerowca;). 

  Dziś już nie ma tego wszystkiego, tamte <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"dobre czasy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> odeszły raz na zawsze. Ok, ale miało być także cos o demoscenie. Ta tez na pewno się zmieniła, jak mawiają ludzie pamiętający jej najlepsze lata, wczesne dziewięćdziesiąte minionego wieku. Pierwsze parties, czy choćby jeszcze kolejne edycje Intela.. A scena dzisiaj? W sumie co chyba najgorsze obecnie newbies nie maja za bardzo skąd się o niej dowiadywać, co powoduje na pewno ze scena się kurczy i będzie się tak działo dalej, będzie pod tym względem coraz gorzej. Najgorsze jest jednak to, ze na dzień dzisiejszy nie widać rozwiązania problemu, bo ludzie którzy na niej się znajdują wcale nie są zbytnio otwarci na nowych. Naturalny bieg został naruszony, przez to ze w gazetach komercyjnych na które tak wielu scenowców fakało nie wspomina się już zbyt często o naszym jakże przecież cudownym hobby, nie ma już inter przed każda gra, które kiedyś mogły wzbudzić u takiego młodego człowieka ciekawość. Nie jest tragicznie, choć mogłoby być na pewno lepiej, jednak póki cos się nie zmieni w mentalności ludzi aktualnie scenujących - na pewno tego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"lepiej"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> nie będzie. Boimy się begginerow, to zrozumiale ze względu na to jacy czasami okazują się niepokorni dla starych tradycji i ile robią wokół siebie szumu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(nie, nie chodzi o tego Szuma;).<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> To rzeczywiście może przerażać, jednakże wg mnie losy sceny są obecnie tylko i wyłącznie w naszych rękach i to my zadecydujemy czy damy szansę młodemu pokoleniu. Wybór pomiędzy umownym undergroundem, a <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"komercjalizacja"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> nie jest łatwy, ale możliwe ze jeśli teraz podejmiemy zła decyzje w tej sprawie już niedługo o scenie będziemy mogli co najwyżej opowiadać swoim wnukom. Tyle mojego marudzenia, mam nadzieje ze ktoś dotarł do końca tego przynudnawego artykułu. Do przeczytania.  

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Monk<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
