<#KEYWORDS:[WORDS:<Elementarne zasady muzyki, cz. 1 >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Elementarne zasady muzyki, cz. 1
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Elementarne zasady muzyki, cz. 1>][AUTOSCROLL:1]#>

Witam każdego z Was, muzyków w różnym <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'stadium'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zaawansowania, w pierwszym z serii kilku tekstów poświęconych zasadom muzyki - czyli temu, co każdy szanujący się muzyk wiedzieć powinien. Myślę że art ten skierowany jest przede wszystkim do początkujących, ale nie jest to wcale zasadą. W poprzednim moim artku, który był poświęcony sztuce strojenia sampelków, zaznaczyłem, że do skutecznego uprawiania muzyki na scenie, nie jest konieczna znajomość żadnych zasad, prawideł i innej teorii. Wielu muzyków osiąga sukcesy nie mając żadnego wykształcenia muzycznego, i nie ma w tym nic dziwnego - jest to jak najbardziej pozytywne. Moją intencją nie jest wytykanie nikomu jego wykształcenia itp. Nie na tym to polega, ja kieruję się dobrem wszystkich tych którzy skorzystają z porad i teorii zawartej w tym cyklu artykułów, co <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(mam nadzieję)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> odbije się pozytywnie na wynikach ich pracy - Waszej pracy drodzy muzycy. Po tym krótkim i nudnym wstępie przejdźmy więc do meritum.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>1. Podstawowe pojęcia jakimi będę się posługiwał.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Poniżej wprowadzam kilka pojęć którymi będę się posługiwał przy redagowaniu niniejszego kursu, jednocześnie postaram się objaśnić je możliwie zrozumiale, w kontekście konkretnych sytuacji <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'życiowych'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> jakie wielokrotnie będziecie spotykać podczas słuchania i tworzenia muzyki.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-	dźwięk -<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> nie każdy, wbrew pozorom potrafi jakoś składnie wytłumaczyć tak oczywiste i zasadnicze zjawisko akustyczne, więc abyście w przyszłości mogli uniknąć tego typu kompromitacji, podaję definicję: otóż, dźwięk to efekt wprawienia jakiegoś ciała w drgania które za sprawą nośnika <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(powietrze, ciecz)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zostają odebrane przez błonę bębenkową ucha i przekazane dalej do mózgu. Co dziwne, u różnych ludzi różnie są dźwięki odbierane, co powoduje rożne arcyciekawe efekty <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(ale to już nie jest naukowe podejście do tematu ;)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>	wiemy już więc co to dźwięk. Czas na następne ważne pojęcie, mianowicie <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>ton<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Jest to po prostu dźwięk o bardzo złożonych drganiach, gdyż nigdy w naturze nie zdarza się żeby dźwięk miał drgania proste. Jest to możliwe jednak w muzyce tworzonej za pomocą komputera, wystarczy w FT2 wczytać zwykłego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'sinusa'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i już mamy drgania proste. Podobny efekt można uzyskać za pomocą kamertonu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>('widełek' generujących dźwiek a1 = 440hz)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. W drganiach złożonych, mamy do czynienia z tzw. alikwotami czyli tonami składowymi głównego dźwięku. Jako ciekawostkę mogę podać że np. dźwięk C ma 16 alikwotów.
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>	W akustyce muzycznej odróżnia się dźwięki od szumów, hałasów, trzasków i innych zgrzytów - odwrotnie jak w fizyce która pakuje wszystko do jednego wora ;)
<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>	Dźwięk ma swoje cechy charakterystyczne, po których można np. odróżnić klarnet od nie przymierzając, puzonu. Są to: wysokość dźwięku - bardzo istotna cecha, sami przyznajcie ;), będziemy posługiwać się przy jej określaniu nomenklaturą muzyczna, tj. podzielimy na oktawy, w układzie od najniższej: subkontra [ C ], kontra [C], wielka [C], mała[c], razkreślna[c1], dwukreślna[c2] itd. W ten sposób jak napiszę np. C - będzie od razu wiadomo że chodzi mi o dźwięk c z oktawy wielkiej - jasne ?? Kolejną cechą dźwięku jest głośność - wyrażana tak jak w FT2, tzn. z przedziału 0 - 40. Pozostał jeszcze czas trwania - będę posługiwał się ilością kresek w ścieżce FT2 <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(np. jak napiszę że wyciszamy instrument w kresce 32 to będzie osnaczało że właśnie tam zastosować należy komendę wyciszenia dźwięku)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Ostatnia cecha dźwięku to barwa - szalenie istotna cecha, zależna od ilości i natężenia w dźwięku znanych już nam alikwotów.

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>2. Oktawa, nazwy dźwięków, itede. . .<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Nie jestem przekonany czy jest konieczne podawanie aż takich podstaw, ale zrobię to chociażby z tego powodu, że mało kto wie o pochodzeniu współczesnej notacji muzycznej, no i po prostu dla usystematyzowania pewnych rzeczy. Jedziemy z koksem:

Podczas gdy wynalezienie alfabetu i znaków pisarskich sięga zamierzchłych czasów, czasów gdy nasi przodkowie z zapałem trenowali walki na maczugi, a czułości swoim kobietom okazywali za pomocą trzonka od dzidy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(no, to akurat pozostało niezmienione do dziś:)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, notacja dźwięku liczy sobie kilka stuleci mniej. W starożytnej Grecji dźwięk notowano za pomocą odpowiednio ułożonych liter alfabetu, w wiekach średnich początkowo umieszczano po prostu nad tekstem znaki zwane <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'neumami'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, które nie określały ani wysokości ani długości czasu trwania dźwięku, po prostu człowiek widząc taki znaczek darł się odrobinę głośniej, drugi ciszej czwarty krócej - wszystkim udawało się to jednakowo okropnie.
Z czasem, wprowadzono pojedynczą linię, która oznaczała c1 potem drugą f aż wreszcie po wiekach męczarni w jedenastym stuleciu ktoś mający dość wymyślił cztery linie na których w miarę skutecznie dało się coś zapisać. Był to słynny system notacji gregoriańskiej stosowany w <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'musica sacra'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> przy okazji rozmaitych nabożeństw. Szerzej o tym ciekawym zjawisku będzie za chwilkę. Od notacji gregoriańskiej do naszego sposobu zapisu nut jest jednak bardzo daleko, gdyż dzisiejsza forma notacji ukształtowała się na dobre w osiemnastym wieku, jak wiadomo jest to okres Bacha, Haendla i innych wariatów. Oni bowiem, tworzyli podstawy tzw. systemu temperowanego, czyli podziału dźwięków na tony półtony i inne takie, do czego dojdziemy w przyszłości. Po nich schedę przejęli klasycy, ugruntowując ten system w muzyce i poddając go ewolucji. Do dzisiaj jest to obowiązujący system notacji, co wcale nie znaczy że nie ma innych - na dobrą sprawę każdy może utworzyć sobie własny system i gwizdać na całą resztę - tak min. postępował Penderecki w burzliwych latach swojej awangardowej młodości - jego partyturę chyba tylko on sam umiał do końca odczytać ;).

Ciekawe jest pochodzenie nazw nut - nieprawdaż ? Jeśli kiedykolwiek się nad tym zastanawiałeś, i cię to nurtuje - podaję całą prawdę o do re mi fa si do ;).

Nazwy literowe znane były już w wczesnym średniowieczu (c d e f g a h c) natomiast nazwy sylabowe ustalił didżej średniowieczny, benedyktyn Gwidon z Arezzo. Nie wysilił się przy tym zbytnio, gdyż po chamsku zerżnął on pierwsze litery z hymnu do św. Jana, pierwszym sylabom przyporządkowując kolejne nuty. Tak więc powstało:

"Ut queant laxis, resonare fibris
Mira gestorum famuli tuorum
Solve polluti labii
Reatum sancte Joannes"

Sylabę <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'si'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> której nie ma w powyższym przykładzie wzięto z Sancte Joannes około szesnastego wieku, a w sto lat później, włoski teoretyk Doni zmienił niewygodne do śpiewania <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'ut'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> na znacznie lepsze <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'do'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>.

To by było na tyle w dzisiejszym odcinku, w następnej części postaram się wprowadzić Was na kolejne szczeble teoretycznego wtajemniczenia.
Do zobaczenia -
<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>karloz/chipsy kings^FRL. <#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
