<#KEYWORDS:[WORDS:<Środa >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Środa
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Środa>][AUTOSCROLL:1]#>

Jest chłodno, powietrze delikatnie obejmuje płomienie świec, tańczy z nimi by po chwili ulecieć wyżej. Dużo ludzi wokoło, jednak nie są gdzieś daleko, za barierą zmysłów, które zamykam by się skupić. W głębi duszy jestem sam. Środa Popielcowa to taki wyjątkowy czas. Czuje się mistycyzm dookoła,  czuje się też to, że to co spotyka nas tutaj, na Ziemi, nie jest wszystkim, nie jest ostatecznością...

Pokora. Tak mało popularna i nieciekawa, szara i byle jaka. Pokora? Miałem ją za nic. Była dla mnie po prostu wyrazem słabości. Nie chciałem być słaby. To zabawne, patrząc na siebie z perspektywy czasu, jak bardzo wydajemy się sami sobie śmieszni. Jak trudno czasem zrozumieć nas samych sprzed kilku lat. Wszystko się zmienia i my sami także zmieniamy się, dostosowujemy się do tego co nas otacza nie zauważając jednocześnie tych zmian.

To tak jak ktoś kto wychowuje swoje dzieci. Jedzie na jakąś uroczystość do krewnych i wszyscy mówią <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"jak on wyrósł"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> a rodzic siedzi i zupełnie nie rozumie o co chodzi, kiwa tylko głową i z niedowierzaniem patrzy na swoją pociechę widząc wciąż tego samego małego szkraba. Tak samo, przebywając z sobą samym, nie widzimy, że z dnia na dzień się zmieniamy. Dopiero po jakimś czasie, spoglądamy wstecz i widzimy zupełnie kogoś innego.

W ten dzień, gdy słyszysz <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> przychodzą wspomnienia, krótki rachunek sumienia całego życia. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Co zrobiłem, ile szans, talentów wykorzystałem?"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Nabiera się właściwego dystansu do życia, bo tylko z pewnej odległości widać cały obraz i człowiek dostrzega to co naprawdę ważne.

Wracając z mszy patrzyłem w niebo. Było zupełnie bezchmurne i miliardy gwiazd świeciły dla mnie. Już dawno tego nie robiłem, zapomniałem nawet, że One tam są. Mimo to były, są i będą. Będą dla mnie, czekając aż spojrzę w górę. Czekają tam w ciemnościach cierpliwie, nie narzekają, nie szukają  wymówek, po prostu są gotowe być dla mnie gdy tylko tego zapragnę. Są jak przyjaciele i jak tysiące szans w naszym życiu. Szans na szczęście, miłość, przyjaźń. Szans, które są i czekają na nas, aż spojrzymy na nie i zechcemy je wykorzystać.

Czasem przychodzi taki czas, smutny, gdy czujemy, że oddalamy się od samych siebie. Od tej osoby, która patrzy w gwiazdy, która tańczy w duchu gdy usłyszy miłe słowo, która z naiwnością dziecka chce zmienić świat dookoła siebie. Co wtedy? Gdy patrzymy tylko pod stopy, uważając by się nie przewrócić o kłody, które rzuca nam życie... czy nasze gwiazdy wtedy nie istnieją? Nie. Są, istnieją. Są dokładnie tam gdzie być powinny, czekają na nas. Choćbyśmy o nich zapomnieli to będą istnieć i kiedyś gdy zechcemy znów spojrzeć w górę One tam będą, nasi dobrzy znajomi. Marzenia, wspaniałe uczucia, radość, miłość, przyjaźń, nadzieja i wiara, zaufanie... i inne stany ducha tak subtelne, że nie nazwane...

Jak mało znamy określeń na pozytywne cechy... Doprawdy dużo łatwiej znaleźć w głowie słowa opisujące coś złego. Zło jest bardziej widoczne i tak bardzo rzuca się w oczy, że nieraz potrafi przysłonić nam wszystko inne. By zobaczyć zło nie trzeba patrzeć w górę, samo pcha się przed oczy, nie wymaga żadnego wysiłku by je zobaczyć. Mimo to, Dobro istnieje nadal. Wystarczy się tylko rozejrzeć. Nieraz trudno nazwać, nawet trudno je dokładnie określić. Mimo to czujemy, że teraz akurat jest tutaj, blisko. Gdy uśmiecha się człowiek, gdy słońce rozbłyskuje na kałużach, gdy zaczyna się wiosna i powietrze pachnie tak świeżo, w tych wszystkich chwilach czujemy w sercu dobro. Bo świat jest Dobry, dobro to Prawda, a prawda to odwieczne zasady. Coś co sprawia, że działają prawa fizyki, matematyki, że na wiosnę wszystko ożywa na nowo. To wszystko jest dla nas.


<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>tomik/addict^noname<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:http://nnmag.net/tomik>][CAPTION:<http:\\/\\/nnmag.net\\/tomik>][AUTOSCROLL:1]#>http://nnmag.net/tomik<#ENDL:#>
