<#KEYWORDS:[WORDS:<Co ja robię tu...? >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Co ja robię tu...?
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Co ja robię tu...?>][AUTOSCROLL:1]#>

	Witam wszystkich scenowców i nie tylko. Na początku chciałem powiedzieć, że qmpel poprosił mnie o napisanie artykułu o tym, jak ja widzę scenę, jako początkujący na scenie muzyk. Miałem napisać o tym, co mi się podoba, co mi się nie podoba, skatować scenę, pochwalić ją i w ostateczności zdecydować, dlaczego tutaj jestem?
	A wiec zająłem się sceną ponad 2 lata temu. Jednak czynnie uczestniczę w niej niecałe 2 lata. Od tego czasu trochę się o tym wszystkim naczytałem. A obecnie musze przyznać, że większość z tego, co czytałem okazało się prawdą. Gdy widziałem jak ludzie z całego świata robią muzykę, wysyłają ja na konkursy i wygrywają, też chciałem zostać jednym z nich. W końcu zabrałem się za to wszystko. Tyle że na początku nie miałem o niczym pojęcia i jedyne co mi po głowie chodziło, to układanie klocków w wielkim oknie <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Magix Music Maker'a<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. I przez cały czas robiłem utwory, a jednocześnie zastanawiałem się, jak oni to robią, że to wszystko tak fajnie brzmi? Dodatkowym utrudnieniem było to, że nie mogłem save'ować projektów w Magixie, bo ten pieprznięty program nie mógł odczytać wielokrotnie modyfikowanych sampli. Do tego męczyłem się z tempem i tym wszystkim, aż w końcu po pół roku męczarni w kolejnym numerze CD Action ukazał się tracker. Po tym, jak znalazł się na moim dysku, widok patternu okazał się dla mnie czarna magia. Po trzech miesiącach nauczyłem się ładować do trackera 2 różne sample :), a po tym już wszystko poszło z górki. Po nie całym pół roku trackerowania osiągnąłem poziom taki, jaki miałem zanim opuściłem Magixa. Heh, to była radość. I przez cały czas marzyłem o tym, żeby stać się takim dobrym, jak wszyscy. Wiec nie próżnowałem i zacząłem robić utwory. Codziennie po nocach siedziałem i męczyłem mychę i klawiaturę. Aż w końcu skleiłem cos dobrego. Następnego dnia przesłuchałem tego i powiedziałem sobie: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Qrwa, jaki ja jestem cieki i miętki ;)"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, po czym załamałem się i stwierdziłem, że nie potrafię robić muzy. Następnie przesłuchałem sobie z jedna, dwie empetrójki na winampie i zabrałem się ponownie do roboty. Męczyłem tak długo, aż w końcu zrobiłem cos, co po ponownym przesłuchaniu zaczęło mi się podobać <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>[radzieccy żołnierze potrafili uzyskać zadowalający wynik już po pierwszym przesłuchaniu ;) - dop. mikarangu]<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Podobało mi się drugi dzień, trzeci, aż w końcu po tygodniu stwierdziłem, że czas wejść na inny poziom trackerowania. Stwierdziłem, że na dwóch różnych patternach mogą być dwie różne melodyjki. Po czym zabrałem się do roboty. Przez kilka miesięcy równo robiłem muzę i zniechęcałem się do tego równie często, jak zasiadałem przed kompem. Ale w końcu sobie mówiłem: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Co, jak on potrafi, to ja też"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. I męczyłem dalej, aż w końcu stwierdziłem, że można robić na jeszcze wyższym poziomie i robiłem już znacznie lepiej. Aż w końcu qmpel wyskoczył z pomysłem: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"A jakby tak zrobić msxdiska?"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Hmmm, spodobała mi się ta myśl. I pracowaliśmy wszyscy równo, aż w końcu po sześciu miesiącach powstał pierwszy msxdisk grupy PASTel. Następnie dowiedziałem się, że w muzyce istnieje cos takiego, jak mastering. Pomyślałem sobie, że moje utwory mogłyby też takie cos przejść. I tak wiec jestem dzisiaj tutaj. Zrobiłem pierwszy utworek z masteringiem, swój pierwszy chipek, wiec chyba jestem muzykiem albo i rzemieślnikiem? Do końca nie wiem. 
Słyszałem wiele rzeczy, ale zawsze nie chciałem należeć do tej ekipy ludzi, którzy się obijają przez 2 miesiące, a jak przyjdzie party, przez tydzień produkcja wzrasta tak, że przewyższa wartość PKB (Produktu Krajowego Brutto :) Chciałem należeć do tej elity mózgów, skromnych i zarazem wielkich, których nikt nie dostrzega na ulicy i którzy siedzą jedynie na parties, lecz którzy są najlepszymi z najlepszych. Chciałem być z tymi, którzy stworzyli utopię, o której zawszę marzyłem. A teraz chyba do nich należę. Tyle, że kiedyś zdawało mi się, że to wszystko było inaczej. Ludzie dzisiaj jakoś słabo się za to zabierają. Dawniej zdaje mi się, że komputery nie miały jeszcze takich świetnych możliwości, dlatego też każdy chciał wyciągnąć z nich jak najwięcej. Teraz w dziedzinie informatyki jest tak wiele innowacji, że każdy aż się załamuje próbując coś zrobić. To nie jest dobre. Poza tym wiele ludzi narzeka na brak czasu z powodu szkoły i innych tam ściem, a tym czasem lenistwo jest większą częścią tego wszystkiego. Jednak cóż tutaj zrobić? Powiem, jak nasz były prezydent, Lech Wałęsa: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Ja nie bendem nikogo zmuszał"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Tak, właśnie, nie będę tego robił. Każdy jest sobie winien jak jest i to was będzie gryzło sumienie. Może mnie się tylko tak łatwo mówi, bo jestem muzykiem, a muzykowanie, to nie to samo, co pisanie kodu, robienie grafy, itp. Jednak przez te 2 lata scenowania dotknęły mnie również przykre historie. Pierwsza grupa, w której byłem się rozpadła. Co prawda powstała druga z mniejsza ilością członków, ale straciłem już znajomych, którzy to stwierdzili, że nie nadają się na scenę. Qmple z poza grupy również odchodzili i tak patrzyłem, jak dla niektórych scena zaczynała tracić na wartości. A dlaczego? Miedzy innymi dlatego, że jak to oni mawiali: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Scena mi już właściwie nic nie daje. Nic na tym nie zarobię, tylko czas stracę"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> :(. I tym samym patrzyłem po prostu bezsilnie, jak ludzie odchodzili. Do tego jeszcze qmple, którzy próbowali się na scenie zaaklimatyzować. Ludzie, którzy robili, starali się, ale poddali się zbyt szybko. Dla niektórych też scena to były tylko composy na parties, na które można było tylko wysłać prace i oczekiwać wygranej. A gdzie tutaj friendship, o którym się tak często pisze? Robi mi się trochę smutno, jak o tym myśle :(.
	Jednak dzisiaj mile wspominam wspólnie spędzone chwile. Wiem, że to, co się stało sprawiło, że dzisiaj jestem scenowcem i że pisze ten artykuł. Poznałem więcej dobrych stron sceny, niż mógłbym to sobie wyobrazić. Przynajmniej Ci którzy odeszli mieli swoje 15 minut, a ja miałem kilku kumpli więcej, o których nie zapomnę. Tak samo, jak i dzisiaj mam masę qmpli, o których również będę pamiętał chyba do końca życia :). Przez ten artykuł uświadomiłem sobie, że lata na scenie będą dla mnie najlepszymi, jakie w życiu miałem. Dzięki panie S., że poprosiłeś mnie o ten artykuł. Może nie wzruszy was on tak, jak mnie, ale przynajmniej dowiecie, się lub przypomnicie sobie, jak to jest dla początkującego scenowca należeć do tak licznej grupy tak nielicznych. 

Siemianowice (Śląskie)

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Alkor / PASTel ^ DW<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:dziobak-adm@wp.pl>][CAPTION:<dziobak-adm@wp.pl>][AUTOSCROLL:1]#>dziobak-adm@wp.pl<#ENDL:#>

		
