<#KEYWORDS:[WORDS:<Scena chamieje >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Scena chamieje
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Scena chamieje>][AUTOSCROLL:1]#>

Wredny Ural postanowił znowu podzielić się z Wami swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi dzisiejszej demosceny. Artykuł ten piszę z tego względu, że opisane w nim tendencje i zachowania ostatnimi czasy bardzo się nasiliły - a moim zdaniem nie jest to zjawisko pożądane.

Chciałbym również zaznaczyć, że nie uważam się za jakiś scenowy autorytet, który zamierza scenę nawracać i karcić na łamach magów. Każdy ma na tyle oleju w głowie, by sam sobie być sterem i decydować o tym, co jest dla niego słuszne, a co nie. Piszę to jako wyrażenie mojej opinii, a to co każdy z Was z tym zrobi, to przecież jego osobista sprawa.

W zasadzie temat tego artykułu w pełni wyjaśnia to, o czym będę tutaj pisał. Osobiście jestem nieco zaskoczony, że na scenie pojawia się zjawisko powszechnie zwane chamstwem, jako że sama definicja sceny powinna istnienie tego zjawiska wykluczać. Zakładając, że scena to społeczność hobbystów tworzących swoje prace dla przyjemności a nie chęci rywalizacji, zdawać by się mogło, że ta wspólna koegzystencja pozbawiona będzie uszczypliwości i zachowań wypranych z podstawowych elementów kultury osobistej. Chamstwo to pojęcie dość szerokie, ale jednoznacznie o negatywnym wydźwięku, jasno określające jakie zachowania przyjmuje osoba, do której pojęcie to się odnosi. Na scenie, w której kontakt osobisty jest ograniczony z wielu powodów, zawęża się to głównie do nieobiektywnych i obraźliwych wypowiedzi i zachowań.

Coraz częściej można się spotkać z nieuzasadnionymi akcjami niektórych osób, godzącymi w podstawową zasadę sceny - zasadę friendshipu. Powszechniejsze stają się chamskie odzywki, uszczypliwe, ale jednocześnie obraźliwe uwagi pod adresem niektórych osób - z reguły tych słabszych, czyli na scenie nowych bądź nieznanych.

Kiedyś tego chamstwa nie było tyle, co dziś. Scena nie była doskonała <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(i nigdy taka nie będzie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, niemniej jednak pomimo licznych scenowych wojen kultury było więcej. Należy zatem zadać sobie pytanie, co jest przyczyną obecnego stanu rzeczy i skąd tego rodzaju prymitywne zachowania się biorą. Moim zdaniem odpowiedź na to pytanie jest dość oczywista.

Przede wszystkim musimy sobie szczerze powiedzieć, że nie jest to problem samej sceny, tylko całego polskiego społeczeństwa. Frustracja związana z dużym bezrobociem, sytuacją polityczno-ekonomiczną nie napawa ludzi optymizmem, a to wyraża się coraz większą gruboskórnością, nie zwracaniem uwagi na problemy innych, myśleniem egoistycznym i wreszcie chamieniem. Trudno wymagać, by proces ten omijał scenę, na której każdy z nas jest inny, pochodzi z innych regionów i innych środowisk. Ale to nie jest jedyny powód. 

Inny, opisany już przeze mnie wcześniej w jednym z ostatnich Budyniów, to w zasadzie kompletny brak scenowych autorytetów. Nie ma co się oszukiwać - kiedyś takie autorytety były. A nawet jeśli dzisiaj one są, to rzadko dochodzą do głosu i rzadko ich opinie spotykają się ze zrozumieniem i szacunkiem. Niestety tego ostatniego młodzi scenowcy już nie odczuwają. Owszem, podziwiają niektórych za osiągnięcia, doceniają to co zrobili oni dla sceny ale nie traktują ich jako osób, z których zdaniem należy się liczyć. Wynika to po części z problemu, który opisałem wcześniej, a po części z powodu dostępności osób będących potencjalnymi autorytetami. Kiedyś te osoby były otoczone pewną aurą tajemniczości - kontakt z nimi ograniczał się tylko do możliwości spotkania takiego osobnika na party, bo o snailowaniu z kimś takim raczej nie mogło być mowy. Elita była zatem swego rodzaju kastą, zamkniętą społecznością, do której tylko nieliczni mieli dostęp. I szkoda, że tak nie zostało. Internet całkowicie zepsuł tę strukturę, bo za pomocą IRCa, czując się w miarę anonimowo <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(przecież nikt nie zna naszego wieku, itp.)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> bez kompleksów rozmawiamy sobie i żartujemy z takim Falconem, czy Unrealem. Granice i różnice się zatem zacierają.

Ostatnia wreszcie przyczyna, ale powiązana z wyżej wymienionymi, to brak reakcji na chamstwo ze strony sceny, a jeśli już tego rodzaju reakcja się pojawia, to jest ona bardzo ograniczona. Chamstwo staje się coraz bardziej powszechne, przyjmujemy je więc za coś oczywistego, naturalnego i nie widzimy powodów, dla których mielibyśmy z nim walczyć. A jest to zjawisko niedobre, bo podstawowe zasady kultury powinny na scenie obowiązywać, zaś każdy <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"cham"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> powinien czuć pewną presję i się dobrze zastanowić zanim zacznie kogoś publicznie obrażać, wiedząc gdzieś w podświadomości, że jego chamskie odzywki obrócą się przeciw niemu w postaci łańcuchowej reakcji scenowców, którym tego rodzaju zachowania się nie spodobają i na które zareagują.

Podsumowując warto zwrócić uwagę jak sami się zachowujemy w konfrontacji z tego rodzaju zjawiskiem. Czy rzeczywiście jest nam obojętne jak wygląda to nasze scenowe podwórko, czy jednak odczuwamy motywację do tego, by podjąć jakieś działania by te negatywne zjawisko zmienić i wyplewić. Marzy mi się, że po przeczytaniu tego artka grupa ludzi wybierających tę drugą opcję może nieznacznie, ale jednak wzrośnie.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>Ural.Suspend<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
