<#KEYWORDS:[WORDS:<Opowiadania >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Opowiadania
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Opowiadania>][AUTOSCROLL:1]#>

[W poprzednim numerze theBeasta ukazał się tekścik zatytułowany "opowiadania", autorami "klocek+hitman"... No wiec nastąpiła niewybaczalna pomyłka i znaleźć w nim można było jedynie opowiadanka moje, za co chciałbym BARDZO PRZEPROSIC HITMANA. Nie wiem czy zauważyłeś, ale :). Najprawdopodobniej pojebały mi się pliki przy załączaniu do meila dla Schizoosa. Dlatego teraz chciałbym jakoś to nadrobić - oto opowiadanka hitmana, które miały ukazać się już w poprzednim numerze bestii. - dop. klocek]

<hitman on-line>... Heh! Jeżeli czytasz te słowa to znaczy, że Monk zdecydował się umieścić nasze opowiadanka w The Beast. Zaraz, zaraz... Jakie opowiadanka??? Czyje??? Hmm... Ten wstęp powstał właśnie po to by wszystkie te kwestie Wam wyjaśnić. Ale zacznijmy od początku... Na początku był chaos. O nie, to nie to. Na razie to w tym wstępie panuje niezły chaos. Wiec pewnego słonecznego dnia (właściwie to nie pamiętam jaka była pogoda) Hitman postanowił poszerzyć swoja listę snailowych ctxów. W tym celu skierował swe kroki do urzędu pocztowego z zaadresowana kopertą, z dyskietką w środku. Dyskietka znajdowała się oczywiście w środku koperty, która była zaadresowana tzn. dyskietka nie była zaadresowana, tylko ta koperta, co to w niej dyskietka była. Na kopercie widniał adres Klocka, co oznaczało ni mniej ni więcej, ze Hitman do Klocka właśnie firsta wysyłał... Nie zawiódł się, bo po kilku dniach (właściwie to nie pamiętam po ilu) nadeszła odpowiedź. Snailowali tak sobie Hitman z Klockiem , tudzież Klocek z Hitmanem, aż pewnego razu (właściwie to już w drugim lettku) Klocek rozpoczął list krótkim, aczkolwiek fajnym opowiadankiem. Od tego wszystko się zaczęło... Od tamtej pory jeden i drugi, pisząc do siebie, zawsze umieszczali takie opowiadania, zaś to co znajduje się w tym texcie to są właśnie owe historyjki... Są mniej lub bardziej zakręcone, czasem śmieszne, czasem nie :). Właśnie otrzymaliście cząstkę naszego swappu :). Ocenę pozostawiam Wam... Jeżeli, któreś z opowiadanek Wam się nie spodoba - zawsze możecie zacząć czytać następne... Nie są długie, a jest ich trochę ;)))))))) A! I jeszcze jedna kwestia techniczna :). Najpierw są opowiadania  moje, po nich Klocka... Alles !

<klocek on-line> macie :)

(klocek.003)
Klocek.003

Tajemnicza postać wolnym krokiem podążała w stronę budynku stacji TVN. Był to nieogolony mężczyzna w średnim wieku, dobrze zbudowany, o silnych rysach twarzy i męskim, głębokim, budzącym strach spojrzeniu. Choć jego mina wyrażała stoicki spokój to w rzeczywistości był on bardzo zdenerwowany i spięty. Powodem takiego stanu rzeczy był poranny telefon i słowa swojego szefa "Przyjeżdżaj natychmiast!". Wiedział, ze to nie przelewki, w końcu szef był jeszcze bardziej zdenerwowany niż ostatnio. Nie spuszczając oka z otoczenia człowiek ten wszedł do budynku i od razu ruszył w stronę windy, gdzie wybrał numer piętra. W drodze zastanawiał się co tym razem przygotował pryncypał. Myślał na czym będzie polegała jego kolejna misja. Na najwyższym piętrze udał się w stronę dużych, czerwonych drzwi z napisem "Dyrektor". Szef już na niego oczekiwał:
- Witaj Żel. - rzekł dyrektor - Czeka Cię kolejne zadanie. Trzymaj to - powiedział podając białą, niewielką kopertę - Ty się tym zajmiesz... Twarz agenta Żela momentalnie pobladła i przybrała blado-trupiej barwy.
- Aaaa, ale - nie mógł wydusić z siebie słowa.
- Tak Żel, wiem że to niebezpieczne, wiem że na to poluje wiele osób, dlatego bądź ostrożny będą chcieli Cię zabić. Ufam, że Ci się uda. Sam wiesz jakie to dla mnie ważne.
- Wie, wie, wiem - Żel jąkał się i denerwował niemiłosiernie.
- Dobra. Chce mięć to na jutro szczupaczku.
Żel wyszedł z gabinetu, otarł cieknący po czole pot i raz jeszcze z obrzydzeniem popatrzał na trzymana w ręku kopertę. Nie musiał czytać żadnych napisów, ani spoglądać na żadne znajdujące się na niej rysunki by domyślić się co to jest. Doskonale zdawał sobie sprawę jak olbrzymia odpowiedzialność na nim spoczywa. Usiadł przy pierwszym wolnym komputerze i wyciągnął z koperty 4 dyski. Przejrzał ich zawartość lecz po chwili spakował wszystko z powrotem. Wolał zając się tym w domu - tu było zbyt niebezpiecznie. Jadąc do domu spostrzegł iż niebieski Ford Mondeo podąża za nim, a mogło to oznaczać tylko jedno - jest śledzony. Kluczył różnymi uliczkami i dopiero gdy był pewien, że zgubił śledzących ruszył w stronę domu. Zaparkował samochód pod brama garażu, sam zaś wysiadł z niego bacznie się rozglądając. Nie minęło sekundy kiedy padł strzał. Agent Żel nie zdążył nawet zareagować - został trafiony w głowę. Widział jeszcze ubranego w czarny garnitur mężczyznę, który nachyla się by znaleźć kopertę. Nie mógł jednak tego zrobić bo była zbyt dobrze ukryta.

W biurze dyrektora TVN zadzwonił telefon.
- Zabiliśmy Żela - w słuchawce rozbrzmiewał donośny glos - masz kurwa szczęście, że zdołał ukryć kopertę...
Szczerze mówiąc ta wiadomość nie zdziwiła szefa. "No cóż mogłem się tego spodziewać. Te misje muszę powierzyć najlepszemu agentowi"- pomyślał boss TVN.
- Hitman - rzekł do siedzącego na krześle człowieka - ty się tym zajmiesz, ty napiszesz LIST DO KLOCKA...

(Klocek.005)
KLOCEK.005

Ten dzień od samego rana zdawał się być przesrany. On postanowił jednak się nie załamywać, a wręcz przeciwnie - brnąć dalej mimo wszelkich przeciwności losu jakie go czekały, jakie stawały na jego drodze. Pochłonięty rozmyślaniami, szedł do domu. Jednak myślami był przy dzisiejszym dniu, przy wszystkich wydarzeniach. Idąc tak dotarł wreszcie do domu, tu jednak czekała go kolejna niespodzianka. Zbliżywszy się do drzwi dużego, dziennego pokoju usłyszał cichą rozmowę dwojga ludzi. Mówili półgłosem, a mimo to w dźwiękach ich mowy można było wyczuć napięcie, ba wręcz lekki strach.
- To już trzeci w tym tygodniu, a to dopiero środa
- Taaaaaak
- Ale ten jest jeszcze większy
- No!
- W ogóle ostatnio zdarzają się coraz częściej
- Yhy! To nie to co do tej pory
- Popatrz! Paskudny przypadek
- Tak ten jest okropny
- Cały czerwony.
- YYY. Dziwne! Spójrz tutaj
- Co ?
- Nie widzisz???
- Nie!
- No tu!
- Aha!!!! Jaki poklejony...
- ... i podrapany
- Taki pokiereszowany
Stojąc tak przy drzwiach coraz bardziej zastanawiało go co tez jest tematem rozmowy tej dwójki. Z każda chwila ciekawość brała górę nad innymi uczuciami i w końcu nie wytrzymał. Silnym pociągnięciem ręki otworzył drzwi. Pierwsza rzeczą, którą dostrzegł, był mały przedmiot leżący na ławie, który jak mniemał był tematem owej tajemniczej dyskusji. Podszedł bliżej, z każda chwilą coraz uważniej wpatrując się w niego...
- Phi - zaśmiał się pod nosem, na co siedzące w pokoju postacie zareagowały olbrzymim zdziwieniem.
- To - powiedział wskazując palcem na małe zawiniątko - przecież to list od KLOCKA!

(Klocek.006)
KLOCEK.006

Młodzieniec zbliżył się do telewizora i naciskając przycisk w pilocie włączył go. Powoli pojawiający się obraz wydawał się jemu co najmniej dziwny. Wpatrując się w tęczę migających kolorów poczuł się dziwnie. Później..., później nie czuł już nic. Nic, poza wspaniałym uczuciem lekkości i dużym zdezorientowaniem. Niezwykle bolesny był upadek na ziemię... Młodzieniec ocknął się i nerwowo zaczął rozglądać się wkoło siebie. Wszystko było inne, obce, dziwne... "Gdzie jestem???" - pomyślał. Zaczął zastanawiać się co stało się w ciągu ostatniej minuty. A może godziny? Nie wiedział ile minęło czasu, ale bardziej martwiło go to iż nie wiedział gdzie jest, oraz co się z nim stało. Rozejrzał się po chacie, w której się znajdował. Z wyglądu przypominała, stare zabudowania, znane młodzieńcowi tylko li ze skansenu. Słomiany dach, belki i tylko niewysoka betonowo- kamienna podmurówka z pewnością nie napawały optymizmem. Wręcz przeciwnie - wszędzie było pełno brudu, pyłu i kurzu, na co nos młodzieńca zareagował donośnym kichaniem. Chłopak z trudem podniósł się z ziemi by po otrzepaniu z kurzu i chwili odpoczynku być pełen wigoru i werwy. Postanowił poszperać w znajdujących się tutaj szafkach, czego efektem było przywłaszczenie sobie miecza. "No cóż, nigdy się czymś takim nie posługiwałem"- powiedział sam do siebie spoglądając na znalezisko. Był to długi miecz znany chłopcu dotychczas jedynie z opowiadań fantasy oraz z sesji Warhammera. Wychodząc z domku chłopak wciąż jeszcze zastanawiał się do czego taka broń może się przydać, jednak po otwarciu drzwi przerwał namysł onieśmielony rozpościerającym się widokiem. Otóż, znajdował się on teraz na niewielkiej, malowniczej polance w samym środku lasu. Widok był równie piękny co przerażający. Widoczne, bardzo wysokie, drzewa sprawiały wrażenie pięknych, rozłożyste gałęzie mamiły swym wyglądem, a zielone korony oczarowywały swą urodą. Jednak w tych majestatycznych drzewach było cos strasznego. Każdy kto na nie spoglądał odnosił wrażenie iż nie jest zbyt mile widziany. Niektóre z ich gałęzi przypominały usta zdenerwowanego i rozgniewanego człowieka, w pośpiechu i bez namysłu miotającego wszelakie znane mu wulgaryzmy. Wyglądało to tak iż są one gotowe do ożycia i przepędzenia intruza, a wyglądało na to, że za intruza uważają każdego kto się ku nim zbliży. Nie zrażony tym faktem młodzieniec ruszył krętą ścieżką w stronę lasu. Rozglądając się uważnie wydawało mu się iż na jednym z drzew dostrzegł... elfa. "Elfy tutaj?" - pomyślał i przysiadł na chwile na leżącym przy samej ścieżce głazie. W jego głowie zaświtała pewna myśl. Myśl absurdalna, a jednak w tym momencie tak realna. "A może to wszystko jest prawdziwe?" - rozmyślał chłopak - "a może naprawdę przeniosłem się do jakiegoś świata fantasy pełnego krasnoludów, elfów, magii, rycerzy i demonów?". Wszystko pasowało do siebie, najpierw stara chata i miecz, potem polana, a na tym elfie skończywszy. "Ale, ale to przecież nie jest możliwe!" - kolejna myśl pojawiła się i równie błyskawicznie znikła. "Jeśli to prawda, to być może jestem tu uwięziony" - chłopak myślał dalej - "ale jeśli jest jakiś sposób by się stad wydostać, to znajdę go jakem Hitman!". Nie wiedział on jednak co powinien teraz zrobić, ale rozwiązanie znalazło się samo. Otóż z lasu wyłonił się człowiek. Był to stary mężczyzna, w czerwonym płaszczu sięgającym aż do ziemi. Jego twarz silnie pokryta była zmarszczkami, zaś chodzenie ułatwiała mu długa drewniana laska. Jego głowę przyozdabiał szpiczasty kapelusz, spod którego wystawały rozpuszczone, długie, siwe włosy. Starzec zdawał się nic sobie nie robić z widoku siedzącego młodzieńca. Szedł prosto do chaty, trzymając w ręku podartą, wysłużoną torbę. Chłopak nie czekał. Postanowił ruszyć za dziadkiem. Wszedł za nim do chaty i nieśmiało rozpoczął rozmowę:
- Bbbbardzo, ppppannna ppprzepraszam - chłopak nie mógł wydusić z siebie słowa - czy może ppppan mi pommmmóc?
- Oh! Witaj młody człowieku - starzec był nad wyraz sympatyczny - co mogę dla ciebie zrobić?
- Nie wiem!
- Nie wiesz?!?
- Chciałem powiedzieć iż nie jestem pewny. Bo, bo ja. YYYYY, ja nie wiem jak to wyjaśnić. Ja dziś rano byłem jeszcze gdzieś indziej, w moim domu. I ja nie wiem jak się tu znalazłem. Ja rano jeszcze pracowałem na komputerze, ja oglądałem telewizję!!! Chcę wrócić!!! - chłopak wpadł w rozpacz.
- Tele..., co? O czym ty w ogóle mówisz? - starzec był bardzo zdziwiony - czy wszystko z tobą w porządku? A może trzeba cię przetransportować do najbliższego miasta? Może miałeś kontakt z jakąś bestią chaosu, a może jeden z sąsiadujących ze mną magów przeprowadzał na tobie eksperymenty?
- Nie!!! Do cholery, ja nie zwariowałem!!! Nikt na mnie nie robił żadnych eksperymentów i nie widziałem żadnych bestii. Ja tylko chcę wrócić do swego świata, pełnego przemocy, wojen, okrucieństwa. Ja chce do komputera!!!
- Co??? - zdziwienie starca było ogromne.
- Pomóż mi! Proszę! Ja musze tam wrócić!
- Ale ja nie wiem jak mogę Ci pomoc. Nie wiem co się z Tobą stało.
- Ja, obawiam się, że... - chłopak zwiesił glos - że nie jestem z tego świata.
- Aaaaaa...
- Wiesz co z tym można zrobić?!? - głos chłopaka nasycony był olbrzymim entuzjazmem.
- Nie jestem pewny, ale być może mogę Ci pomoc. Być może potrzebny jest portal międzysferalny.
- I ty potrafisz go otworzyć???
- Myślę, że tak, ale potrzebuje do tego Klejnotu Magii.
- I gdzie taki klejnot się znajduje?!?
- Posiada go zły czarnoksiężnik Mottgath, mieszkający w swej twierdzy na szczytach Gór Śmierci. Niestety, dojście tam graniczy z cudem, ma on poza tym na swych usługach liczną armię ożywienców, więc nie robiłbym sobie nadziei na powrót tutaj, jeśli oczywiście chcesz się tam udać...
- Czyli... jestem bezradny - w oczach młodzieńca pojawiły się łzy.
- Obawiam się, że tak - starzec nawet nie próbował go pocieszać.
- Ale ja chce do domu, do swojego świata!!!!!!
- Uspokój się! Przecież tu też jest pięknie...
- Ale ja muszę!!! Muszę wrócić i już!!!
- Po co???
- Muszę napisać... list do Klocka!

(Klocek.007)
KLOCEK.007

- Aaaaaaaaaaa! - pani Pszczoła przeciągnęła się leniwie, powoli podnosząc swe jeszcze zaspane ciało. Lepkimi łapkami przetarła klejące się oczy, po czym delikatnie uniosła się nad łóżkiem wydając z siebie pierwsze, na razie niezbyt głośne, bzyknięcia. Polatała sobie tak przez chwilkę i po sprawdzeniu stanu swego żądła postanowiła udać się do innej części ula, w celu sprawdzenia czy jej koleżanka wciąż się w nim znajduje. Mijając kolejne plastry miodu myślała o tym jak pracowity dzień ma przed sobą... Czekały ją w końcu ranne wykłady o żądleniu intruzów, zaś w dalszej części dnia bez wątpienia będzie musiała udać się na zbieranie pyłku, przenoszenie nektaru oraz produkcje miodu. Po chwili znalazła się nad 3 sektorem. 3 sektor był "fabryczną" częścią całego ula. To tu wytwarzano miód, a dzielne trutnie pracowały w pocie czoła by zapewnić pokarm dla przylatujących z dalekich wojaży samic. Tu właśnie zawsze mogła spotkać swa przyjaciółkę, lecz niestety tym razem jej nie zastała. Nasza bohaterka udała się wiec do sali wykładowej. Była to specjalnie wydzielona cześć ula, gdzie pszczoły starsze wiekiem, rangą i wiedzą starały się przelać całą swoją wiedzę do głów dopiero co zaczynających swą miodową karierę pszczół. Większość wykładów była jednak diabelnie nudna, więc większość audytorium zajmowało się najczęściej czymś innym, aniżeli słuchaniem potoku słów, tudzież bzyków jakieś starszej zramolałej pszczoły. Do najczęstszych 'wtrakciewykładowych' zajęć należało ostrzenie żądeł i podszczypywanie siedzących z przodu kolegów i koleżanek. Niektórzy bardziej odważni próbowali nawet rozmów, ale ich bzyczenie dość szybko było wyłapywane przez czułe ucho wykładowców. Także dziś, pani Pszczoła nie była zbytnio zainteresowana wykładem, choć dotyczył on tak pożytecznej rzeczy jaką bez wątpienia jest wyciąganie żądła z ciała ofiary. Tylko to umożliwiało przeżycie, ale pani Pszczoła zdawała sobie sprawę, że żadne wykłady teoretyczne nie zastąpią ćwiczeń w praktyce. Dlatego też już nie raz nie omieszkała z czystej tylko złośliwości oraz chęci sprawdzenia swych umiejętności użądlić boguduchawinnych ludzi... Swe ofiary wybierała wtedy przypadkowo, ale olbrzymią satysfakcje sprawiał jej widok osoby, która użądlona wierci się, wije i rzuca wokoło soczyste przekleństwa. I to właśnie przez takie zachowanie otrzymała wśród innych pszczół przydomek 'złośliwa'. W prawdzie takie zabawy były bardzo ryzykowne, ale nasza pszczoła była prymuską i zawsze z testów żądlenia otrzymywała oceny celujące. Po zakończeniu wykładu pani Pszczoła udała się w stronę wylotu z ula. Klucząc w zakręconym niczym jelito, najdłuższym węźle korytarza omijała kolejne lepkie porcje miodu zwisające tu i ówdzie. Dość szybko odnalazła wyjście, co nie powinno nikogo dziwić - wszak wylatywała tak setki razy. Tego dnia słońce grzało wyjątkowo mocno. 'To dobrze' - pomyślała Pszczoła, gdyż była zdania iż nie ma nic przyjemniejszego od pracy w ciepełku. Nie zastanawiając się długo wyruszyła na poszukiwanie czegoś słodkiego, z czego mogłaby zebrać nektar.
- Witam panią Pszczołę - usłyszała nagle głos za sobą.
- Witam panie Motylu - odpowiedziała, po czym, nie czekając na to jak dalej potoczy się ta rozmowa, odleciała. Nie miała ochoty na rozmowę z Motylem. Niektórzy twierdzili iż Motyl po prostu się w niej podkochuje w co ona sama nie wątpiła, ale jaką przyszłość miałby związek pszczoły z motylem??? I choć go lubiła, bo był on osobnikiem niezwykle życzliwym, wesołym i sympatycznym to odkąd, któraś z koleżanek wyryła swym żądłem nad jej łóżkiem napis "Pszczoła kocha Motyla" postanowiła unikać jego towarzystwa. Latając i omijając kolejne przeszkody Pszczoła zauważyła sporych rozmiarów dom, z czerwonym dachem. Nie to jednak było najciekawsze. Panią Pszczołę o wiele bardziej zaciekawiło delikatnie uchylone okno. Pszczoła postanowiła wykorzystać te sytuacje i wśliznęła się do jego wnętrza. Ujrzała przed sobą młodego chłopaka siedzącego i z uwagą w coś się wpatrującego. Wtedy to w jej niewielkiej główce zakończonej dwoma niewysokimi, owłosionymi czułkami zrodził się diabelski pomysł. Postanowiła go użądlić... Bzycząc sobie pod nosem powoli zbliżała się do chłopaka. Obleciała go ze wszystkich stron, przygotowała żądło i... Wystarczył jeden szybki ruch ręką by pani Pszczoła w stanie otumanienia znalazła się na zimnej posadzce... Ostatkiem sił wzniosła się jeszcze lecz to nie uchroniło ją od spotkania z twarda podeszwą kapcia chłopaka. - O Ty szmato! Nie daruje Ci tego, jakem Hitman - usłyszała tylko przed śmiercią - Zakłóciłaś mój spokój gdy pisałem list do Klocka.

(Klocek.008)
KLOCEK.008

Bum, bum, bum, bum, bum! - olbrzymia mrówka maszerowała wzdłuż mostu skutecznie zagradzając przejście, wszystkim tym, którzy chcieli owy most przekroczyć. Odgłos jej kroków niósł się szerokim echem nie tylko wśród najbliższej okolicy. Rozbrzmiewał głośno w dosyć znacznej odległości, a jedyne co mogło wprawiać w zastanowienie to fakt iż most, po którym stwór bez przerwy kroczył, wciąż stał nienaruszony. Dziwiło to wszystkich obserwatorów i niewątpliwie świadczyło o doskonałej konstrukcji tego mostu. Młody chłopak nie był jednak tym faktem zdziwiony, co najpewniej wynikało z tego iż ani mrówki, ani mostu nigdy na własne oczy nie widział. Widział wiele innych, często nieprawdopodobnych, rzeczy, ale opowieści o wielkiej mrówce chodzącej wzdłuż mostu, pewnikiem włożyłby miedzy bajki. Niemniej w chwili obecnej słyszał, dochodzące z niezbyt wielkiej odległości, głośne dudnienie przypominające regularne walenie w wielki bęben. Zastanawiało go to jak wielki musiał być to bęben oraz kto weń tak mocno wali. Po chwili stwierdził, że nie ma czasu na zaprzątanie sobie głowy tym problemem, pocieszając się przy tym iż i tak nie odgadłby co jest prawdziwym źródłem dźwięku. Poza tym nie był on zwolennikiem gdybania, więc obiecał sobie iż przy najbliższej sposobności zajmie się on rozwiązaniem tej zagwozdki. Tymczasem powrócił wykonywania swej czynności. Przykucnął i zgięty w dosyć śmiesznej pozie rękoma przeczesywał trawę. Podobnie robił stojący obok niego drugi chłopak. Obydwaj, z wielka starannością przeszukiwali kępki trawy. Nagle jeden z nich uniósł w górę malutkiego, brązowo-rudego grzybka na chudej, wiotkiej nodze w powietrze, by po przyjrzeniu się jemu, dokładniej zbliżyć do ust i zjeść. Poczuł na wargach smak soku malinowego - słodki, lepki, po prostu pyszny :). Dokładnie oblizał wargi... Drugi chłopak także znalazł grzybka i zrobił z nim to samo.
- Nie ma smaku! - powiedział.
Ten pierwszy tylko przytaknął, zapominając już o przyjemnym uczuciu jakie go ogarnęło po zjedzeniu tajemniczego grzyba. Młodzi podobnie uczynili z kolejnymi znalezionymi grzybami, po czym jeden z nich oddalił się w sobie tylko znanym kierunku. Drugi, pozostawszy samemu na łące, zaczął ponownie rozmyślać o owych hałasach. Doskonale znał okolice toteż wiedział sk... ej co jest kurwa !!! Do ciebie mówię durniu. Hitman, no Hitman! Znowush zasnąłeś przy kompie!!! Wstawaj jełopie, ośle ty jeden, ty... brak mi słów. No już wake up ! Wstawaj. List musisz napisać !!! Do Klocka...

(Klocek.012)

KLOCEK.012
"C. był prostym i normalnym młodzieńcem jakich wielu uczy się w licznych polskich szkołach średnich. Wysoki, chudy blondynek o gabarytach Svena Hannawalda :), niczym specjalnym nigdy i nigdzie się nie wyróżniał. Nie miał problemów z nauką, ale nie osiągał też jakiś oszałamiających w niej wyników. Był przykładem 'złotego środka', dokładnego wywarzenia cech między człowiekiem porywczym a spokojnym, między pracowitością a lenistwem itd. Ten dzień miał być przełomem w jego dotychczasowym życiu. Już od rana, tuż po przebudzeniu targały nim różne - sprzeczne ze sobą emocje, pojawiały się różne myśli, by zaraz potem najzupełniej zniknąć. Młodzian, mimo iż rano powinien iść do szkoły, postanowił pozostać w łóżku, by poleżeć sobie trochę dłużej. O dosyć późnej porze wstał z łóżka, postanowił jednak go nie ścielić, podobnie jak postanowił ubrać na siebie wszystkie wczorajsze ubrania wraz z przepoconymi dwugodzinnym treningiem biegowym skarpetkami. Następnie nie umył rąk po sraniu, ani tez zębów po jedzeniu. Nie zwracał także uwagi na to co je, pochłaniając ze smakiem przedwczorajszy, czerstwy chleb. Wyszedł z domu i w znajdującym się nieopodal niego kiosku kupił paczkę papierosów, okłamując przy tym sprzedawcę, wmawiając mu iż od 3 miesięcy ma ukończone 18 lat. Nigdy nie palił papierosów, dziś jednak postanowił to zmienić. Wtedy właśnie uświadomił sobie iż stało się z nim cos dziwnego... Zauważył coś nienormalnego w swoim zachowaniu. Zbuntował się. Wypowiedział wojnę wszystkim zasadom jakie od dzieciństwa były mu wpajane. Postanowił je olać... Wypiął się na wszystko czego uczyli go rodzice, co kształtowali w nim nauczyciele. Miał to w dupie..."
- Heh ! Móc tak choć przez jeden dzień... być wolnym, nieskrępowanym przez żadne reguły. Brejkac wszystkie rule... - pomyślał Hitman i... przystąpił do pisania lettka do Klocka!


<<< Dobra... teraz kolej na opowiadanka Klocka >>>

(...:> sorki jeszcze raz Hitman - dop. klocek]
fin.
