<#KEYWORDS:[WORDS:<Digital Punk - jeszcze dalej >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Digital Punk - jeszcze dalej
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Digital Punk - jeszcze dalej>][AUTOSCROLL:1]#>

"...a reszta i tak jest milczeniem..."

Masz rację z powyższym <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Monku<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Człowiek w swoim marnym życiu i tak nie jest z reguły w stanie stworzyć nic nowego. Ja jednak mam dalej ochotę troszkę sobie z tobą popolemizować. Myślę, że się nie obrazisz. Ofkoz ja też nic nie mam do ciebie. Twoje osobiste zdanie. Cieszę się, że ktoś poddaje krytyce moje słowa, bo to oznacza, że przeczytał i pomyślał.

Nie ma głupich artów powiadasz? Masz rację. Ale niektórzy mają dość dziwne zdanie na przeróżne tematy. I wielokroć warto podyskutować, może uda się kogoś naprawić. Nie neguję, że zdanie <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Annisa<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> jest kompletnie złe. Ale jak już sam <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Mr.Byte<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zauważył jest troszeczkę chore i może warto autora przekonać co do swoich racji. Albo przynajmniej spróbować...

Sprawa narkotyków. Twierdzisz, że powinienem całą sytuację przemilczeć, gdyż nie mam żadnego doświadczenia w tej branży. Bardzo się mylisz...

Nie brałem, nie biorę i nie mam zamiaru brać. Głównie ze strachu przed tym, że może mi się spodobać albo najzwyczajniej w świecie mogę <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"wpaść"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Wolałbym nie mieć z takiego powodu np. problemów z rodzicami. Bo całe zaufanie do mnie upadłoby w jednym momencie. A to prowadzi akurat w moim domu do ostrych restrykcji. Mam takich staruszków jakich mam. Wymagają ode mnie, ale i dają. I wolę nie burzyć spokoju między nami. Bo czym innym jest wrócić do domu pijanym, a czym innym z bliznami w okolicach przedramienia. 

Ja całą sytuację oceniam ze stanowiska typowego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"watchera"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. I reakcja jest taka, że skoro widzę co się wyrabia, to piszę. A moje zdanie jest takie:

<#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>NARKOTYKI ZAWSZE BĘDĄ KOJARZYĆ MI SIĘ Z SYFEM!<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Myślę, że wyraziłem się jasno. Pewnie - są zalety. Można przeżyć coś nierzeczywistego. Wzlecieć ponad przestworza, a potem... Usiąść i przejść do realności. Nie wiem, czy dostrzegasz jeden fakt - jak napiję się wina, to mam lżejsze nogi, plącze mi się język i przychodzą mi do głowy różne ciekawe pomysły. Ale cały czas jestem w swoim światku <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(no chyba, że przyliczę zgona i wtedy mi się coś przyśni, ale to inna historyjka...). <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

A po narkotykach? Widzę różne dziwne rzeczy, czuję ekstazę. I im więcej biorę, tym bardziej jestem nią nienasycony. Tym bardziej się uzależniam. To widać. Przecież żyję tu, realnie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(nie abstrahując ofkoz)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i widzę ludzi przechodzących obok mnie, którzy nie dostrzegają tego co ja. Są w innym świecie. A jednocześnie przechodzą obok mnie. Sam widziałem kiedyś przed blokiem gościa, który uciekał z krzykiem, płacząc jak dziecko, bo truskawki go gonią... Bad track? Nie sądzę. Koleś już od jakiegoś czasu nie żyje. 

Dlatego dla mnie to brud, w który nie chcę się zagłębiać. Czym innym jest branie <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"od imprezy do imprezy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> a czym innym oczywiście stałe uzależnienie. Z tym, że większość tych <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"niedzielnych narkomanów"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> kończy podobnie jak reszta. Na ulicy. Bez środków do życia. Liczę się tylko ja i to co wyżebram na następna działkę. I moje kolorowe sny...

Jaki jest wizerunek typowego narkomana? Myślałeś nad tym kiedyś Monk? Brudny, śmierdzący menel, z ponakuwanymi rękoma, gdzieś obok leży strzykawka pokryta zakrzepłą krwią a w ręku pomyje, które ktoś mu podał godnie czcząc je mianem zupy. Mi osobiście odpowiada mi to, co mam - prysznic w chacie, czysta pościel i kiełbasa do śniadania. Nie potrzebuję więcej. Resztę zastępują mi słowa, które to przenoszą mnie w inny wymiar. Wielogodzinne rozmowy z moją panienką, często przynoszące niesamowitą ulgę i radość z życia. Czasem cisza. Ale mózg pracuje dalej. W głowie dalej się coś dzieje. Mi to wystarcza. A jak potrzebuję pomocy to piję. I wtedy jest łatwiej. Tylko najpierw myślę o tym co piję, gdzie i w jakich okolicznościach. Bo nie chcę się stoczyć.

Czasem chciałbym zasmakować innego życia. Połknąć jakąś tabletkę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(bo do strzykawek mam wstręt)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i pożyć parę dni tylko w ten sposób. Przechodzi mi to jednak z czasem, gdy przestaję być pewny, że uda mi się z tego wyplątać. Że jeśli tylko zechcę to mogę się wyłączyć i żyć tak, jak wcześniej. Ale organizm to nie gra komputerowa. Tu nie można zacząć od nowa. Można najwyżej skończyć. A tego ani sobie, ani nikomu nie życzę. Peace! 

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>schizoos<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
