<#KEYWORDS:[WORDS:<S.King: "Mroczna Wieża" - książka >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>S.King: "Mroczna Wieża" - książka
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<S.King: "Mroczna Wieża" - książka>][AUTOSCROLL:1]#>

Dzisiaj chciałbym was zaznajomić z pozycją wyjątkową, wybitną wręcz. Mowa tu o cyklu powieści S.Kinga zatytułowanym <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Mroczna Wieża"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Od razu napiszę, że nie potrafię chyba ocenić tej książki w sposób obiektywny, bo aż tak duży wpływ wywarła ona na mnie, tak wciągnęła mnie swoją magiczną otoczką, porywając na długie chwile we wspaniały świat wykreowany przez jej autora. Będę się jednak starał być obiektywny jak tylko się da i jak najrzetelniej opisać tą pozycję. 

Zawsze lubiłem Kinga, jego twórczość. Postacie przez niego kreowane wydają się być tak realne, że aż przerażają swoja złożonością i niewiarygodna wręcz prawdziwością charakterów. King jest jednym z tych pisarzy, którzy na kartach swoich książek uprawiają zapomnianą magię, czarując przy tym czytelnika za pomocą swoich niezwykłych, oryginalnych pomysłów niczym tajemnymi zaklęciami. Dlatego więc lubię tak bardzo jego książki, pożeram je dosłownie jedna po drugiej. Jak wiadomo autor ten jest znany głównie ze swoich horrorów, z których niejeden doczekał się już filmowej adaptacji <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(m.in. "Lśnienie", "Smętarz dla zwierzaków" czy świetny obraz "To").<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Tym razem jednak mamy do czynienia z rasowym fantasy, no może nie do końca, bo więcej w tej książce chyba sf niż opowieści, których moglibyśmy się po fantasy spodziewać, czyli historii o goblinach czy elfach. Dziwny świat, który wydaje się miejscami niemalże bliźniaczo podobny do tego nam znanego, wciąga niczym wirnik pralki w swoja otchłań. Niezwykle postacie, zwierzęta, a także krainy wydają się żywcem wzięte z jakiegoś snu, być może koszmaru wariata. Tak, King na pewno nie jest zupełnie <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"normalny"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> w znanym nam znaczeniu tego słowa, bo ktoś do końca normalny nie byłby w stanie wykreować tak wspaniałego świata, tak niesamowitych bohaterów, w końcu tak zakręconej i porywającej od pierwszej do ostatniej strony fabuły. A ta kreci się wokół tytułowej <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Mrocznej Wieży<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Z tego co można wywnioskować po trzech pierwszych tomach powieści <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(bo tyle na razie zdążyłem przeczytać)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - jest to niezwykłe miejsce, punkt przecięcia dróg wszystkich światów, jakie istnieją gdziekolwiek we wszechświecie i istniały w nim kiedykolwiek. Główny bohater, <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Roland<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, od którego imienia pochodzi zresztą nazwa pierwszego tomu, jest ostatnim rewolwerowcem <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(kimś w rodzaju postnuklearnego palladyna)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, który przemierza swój świat <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(trafiając także parokrotnie do naszego!)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> w poszukiwaniu odpowiedzi na zagadkę, w poszukiwaniu Wieży. Roland to gość, z którym można się z pewnością zaprzyjaźnić mimo jego wszechobecnego perfekcjonizmu i fanatyzmu w podążaniu do tytułowej Mrocznej Wieży. Jest on w gotów poświęcić swoich przyjaciół aby tylko dotrzeć do niej, przynajmniej tego się dowiadujemy przeczytawszy trzy pierwsze tomy, w których m.in Roland decyduje się na poświecenie życia małego chłopca z którym się zaprzyjaźnił aby tylko być parę kroków bliżej <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(dosłownie i w przenośni)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wieży <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(możliwe że w późniejszych tomach zachodzi w nim metamorfoza i główny bohater zmienia ta cechę charakteru, za która można równie dobrze podziwiać co i nienawidzić, tego jednak na razie jeszcze nie wiem)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Autor stopniowo wprowadza także resztę ciekawie zbudowanych <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(jak zawsze u Kinga)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> bohaterów. Pierwszym z towarzyszy Rolandowi jakiego poznajemy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(już w pierwszym tomie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> jest chłopiec o imieniu <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Jake<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, pochodzący z naszego świata. Tak, jest to możliwe, bowiem świat rewolwerowca miesza się w wielu sytuacjach z tym, który znamy, zarówno w sposób oczywisty jak i niedopowiedziany - w książce występuje motyw drzwi przez które bohaterowie przechodzą z jednego świata do drugiego, mało tego - podróżują także pomiędzy czasami. W przeciwieństwie jednak do wielu kiczowato zrobionych filmów czy książek prezentujących motyw podroży między światami i w czasie, tutaj te eskapady nie rażą swoja naiwnością, więcej - King jak zwykle zaskakuje czytelnika sposobem patrzenia na rożne znane nam dobrze przedmioty, odruchy czy sytuacje w zupełnie inny sposób niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(na tym właśnie polega geniusz tego autora, ci którzy znają jego inne książki, nie tylko te opisywane, zgodzą się na pewno ze mną, że potrafi on straszyć w ten sposób: rzeczy, które znamy bardzo dobrze i nie zwrócilibyśmy na nie nigdy uwagi nagle zostają wyolbrzymione, staja się... przerażające a na pewno po lekturze patrzymy na nie w inny sposób niż dotychczas:)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>  Kolejną postacią, która dołącza do ekipy rewolwerowca, przemierzając wraz z nim niezwykły świat, jest <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Eddie<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, dwudziestojednoletni narkoman z Nowego Jorku, całkowicie pochłonięty przez nałóg <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(heroinę)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Kiedy spotyka go główny bohater Eddie znajduje się w całkiem niezłych tarapatach i Roland musi mu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(a także i sobie przy okazji)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> ratować dupsko z opałów. Jak nietrudno się domyśleć - w wyniku ciągu zdarzeń Eddie w końcu zgadza się na towarzyszenie Rolandowi w jego podroży i obydwoje spotykają <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Susannah<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Pani Odetta<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(w czasie trwania akcji książki zmienia parę razy imię z rożnych przyczyn!)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> jest czarną kobieta <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(co jest bardzo ważne dla fabuły książki)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, kaleką, która na dodatek cierpi na schizofrenię <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(rządzą jej ciałem dwie zupełnie różniące ie. charakterami postaci, co jest także mistrzowskim posunięciem Kinga - świetnie buduje atmosferę niepewności - czy Roland i Eddie mogą jej ufać?; przecież mimo, że jedna z siedzących w jej głowie kobiet jest taka dobra i życzliwa dla całego świata - druga jest wiedźma nienawidzącą białych, gotowa ich powystrzelać jak kaczki czy udusić jeśli tylko zmrużyli by oko - to właśnie jeden tych ciekawszych smaczków książki o których mówiłem wcześniej)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. 
Ta czwórka bohaterów <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(plus zwierzątko pochodzące ze świata Rolanda - nazwane przez Jake'a śmiesznym imieniem <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>"Ej"<#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wzajemnie się uzupełnia, tworząc, paradoksalnie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(bo kto wyobraża sobie taką drużynę, do tego świetnie ze sobą współgrająca?)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> drużynę przy której ta z kart ksiąg Tolkiena wydaje się być śmieszna zgrają nic nie potrafiących krasnali;). Nie myślcie sobie jednak, że mamy tu do czynienia z superbohaterami, którym udaje się wszystko - nie, bynajmniej - już na początku drugiego tomu Roland zostaje zaatakowany przez niezwykłe zwierzę - <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>koszmarokraba<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - i traci przy tym spotkaniu dwa palce prawej ręki, co później ma oczywiście negatywne skutki na jego świetne zresztą umiejętności posługiwania się bronią palną. Także reszta bohaterów boryka się ze swoimi wewnętrznymi problemami <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(brak pewności siebie Eddiego w niektórych sytuacjach, chęć dorównania zmarłemu bratu)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i fizycznymi słabostkami <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(kalectwo Sussanah)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Taak, mamy tu kolejny przykład mistrzowskiej kreacji bohaterów przez Kinga, którzy to bohaterzy przykuwają do siebie czytelnika i nie pozwalają oderwać się mu od czytania, po to tylko aby mógł lepiej poznać ich losy jak i barwną przeszłość. Jest to dosyć nietypowa drużyna, każdy bowiem z bohaterów jest pełen niespodzianek zarówno dla czytelnika jak i swoich towarzyszy, każdy napędza akcję coraz bardziej. W książce podróżujemy w czasie do ich dzieciństwa, co pozwala nam lepiej zrozumieć motywy nimi kierujące, fobie które czasem przejmują nad nimi kontrolę, sposoby zachowań etc. W trzech pierwszych tomach bohaterowie podróżują zarówno przez pustkowia, niemalże wyludnione metropolie, lasy, trafiają do starej, opuszczonej kopalni, do miasta starych ludzi, jak i w końcu, pod koniec trzeciego tomu, do miasta w którym żyją obok siebie dwie zwalczające się nacje - <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Młodzi" i "Siwi"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Trzeci tom kończy się w momencie, w którym drużyna trafia do niezwykłego, szalonego(!?) pociągu, który sam sobą kieruje i uwielbia rożnej maści zagadki <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(zadziwiające, że w wielu książkach powtarza się ten motyw zagadek - Gollum u Tolkiena, czy oczywiście "Mistrz zagadek z Hed" - bardziej zahartowanemu w lekturze czytelnikowi na pewno coś mówią te słowa - klucze)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Nie chce jednak napisać za dużo, tak aby nie odebrać wam radości z lektury i samodzielnego poznawania fabuły, jak i bohaterów powieści, także dość już uchylania rąbka tajemnicy o niej, jeśli będziecie chcieli - sami poznacie jej niezwykły, wciągający jak bagno świat. 

Podsumowując: książka jest wspaniała, czyta się niemalże sama i wg mnie zasługuje spokojnie na stawianie jej obok dziel Tolkiena, czy tego co wyprawia na kartach swoich arcydzieł literackich O.Scott Card <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(m.in "Gra Endera", "Mistrz Pieśni", "Planeta Spisek")<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Dla fanów gatunku jak i twórczości Kinga - pozycja obowiązkowa, z pewnością. Dla innych także, jestem pewien bowiem, że każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Aż się prosi żeby ta siedmiotomowa (!) pasjonująca lektura została kiedyś zekranizowana, z takim rozmachem jak ostatni kinowy hit, na podstawie książki fantasy - <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Władca Pierścieni"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Aż się prosi.. Z pełną odpowiedzialnością mogę polecić tą książkę, na pewno jest ona najwybitniejszym dziełem S.Kinga. Niezdecydowanym mówię - czytać! Wyznawcy Kinga i tak już dawno polecieli do bibliotek lub zdobyli jakoś inaczej omawianą książkę. Czytać, bo naprawdę warto!

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>M o n k <#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>  

<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>Ocena: 5\5 <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>  