<#KEYWORDS:[WORDS:<Kwestia podejścia >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Kwestia podejścia
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Kwestia podejścia>][AUTOSCROLL:1]#>
Czyli rzecz o czytaniu artów. 

Dziwnym zbiegiem okoliczności, zawsze gdy otworzymy jakiś scenowy magazyn znajdziemy w nim parę, a bywa że i parędziesiąt tekstów. Są one po to, byśmy sobie je mogli poczytać, poznać może jakieś scenowe nowinki, zobaczyć jaki też jest aktualny poziom danego magazynu czy magazynów scenowych w ogóle - jeśli mamy do czynienia z ich reprezentantem. Patrzymy też mimochodem na poruszane tematy, na to <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'kto ile', 'kto jak'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, układamy sobie własną hierarchię w rankingu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'best writer'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. To wszystko odnosi się do samego czytania artykułów, ale są przecież inne sfery magazynu i związane z nimi rodzaje kontemplacji i przemyśleń; ja jednak chciałbym skupić się właśnie na samych artykułach, na ich czytaniu, odbiorze; a dokładniej, chciałbym przedstawić, jakie błędy popełniamy czytając artykuły i jakie te błędy mają konsekwencje, opisując najpierw teorię procesu czytania, a potem konfrontację tego z realiami.
  Otóż zaczyna się jak już napisałem od uruchomienia magazynu. Po opcjonalnym przebrnięciu przez wstępy, newsy i inne ankiety, dobieramy się do tekstów. Metodą indywidualnych upodobań wybieramy odpowiedni artykuł z odpowiedniego działu, kierując się przede wszystkim jego tytułem, czyli jakąś zapowiedzią zawartości. W tym momencie odbieramy dwie wiadomości ważne podczas czytania i przy końcowej ocenie artykułu: tytuł artykułu, ksywę autora. Po tytule poznamy w pewnym stopniu tematykę artykułu, czyli już na wstępie będziemy wiedzieć pod jakim kątem nań patrzeć; a po przeczytaniu będziemy mogli określić jak trafnie został tytuł do tematyki dopasowany, co wpłynie na ogólną ocenę. Natomiast ksywa autora na początku powie nam, czym mamy się spodziewać od artykułu wiele, niewiele, czy może nastawić się na nowość, gdy żadnego tekstu tego autora jeszcze nie czytaliśmy; a po przeczytaniu, to, jak zrealizował temat, określi czy w naszych rankingach podskoczył, spadł, czy dopiero znalazł się.
  Czas na wstęp. Okazuje się w nim dokładnie o czym będzie artykuł, wyłożone są myśli przewodnie, które trzeba mieć na uwadze podczas czytania, pytania na które trzeba szukać w tekście odpowiedzi. W innych przypadkach wstęp okazuje się wprowadzeniem w nastrój artykułu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(schizy w odpowiednim klimacie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, albo szeregiem zdań-kluczy, które mają nabrać sensu dopiero po przebrnięciu przez tekst. Czytając więc wstęp, określamy jego rodzaj - jaką pełni funkcję, a przy tym czy spełnia swoją rolę, czy jest dobrze skonstruowany <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(w sumie najczęściej możemy ocenić to ostatecznie dopiero po skończeniu lektury)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. 
  Gdy już wiemy mniej więcej o czym ma być artykuł, czego się mamy po nim spodziewać, czego w nim szukać; gdy już jesteśmy wprowadzeni w jego klimat <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(tematyka)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, rytm <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(styl autora)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, budowę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(domniemaną lub jawnie zapowiedzianą)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, przechodzimy do dalszej części artykułu, czyli rozwinięcia. W tym momencie dokładnie analizujemy czy dobrze budowa artykułu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(powiązania między akapitami)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i używany styl <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(trafność pojęć, logika wywodu, plus elementy warsztatu technicznego: interpunkcja, ortografia itd. [to w dużej mierze zależy już od korekty - dop. mikarangu])<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> realizują narzucony temat. Czytamy DOKŁADNIE, czyli ze zrozumieniem, czytając na przykład jeszcze raz zdanie, jeśli zgubiliśmy wątek, lub sięgając po słownik w razie natknięcia się na nieznane nam zwroty/wyrazy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(na szczęście/nieszczęście w przypadku artykułów scenowych nikomu to nie grozi)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Trzeba brać jednocześnie pod uwagę kwestię jakościową: czy takie konstrukcje, wyrazy, pojęcia, zostały użyte trafnie, czy musiały być użyte - może można było to ująć prościej, bardziej przystępnie. Szczególną uwagę zwracać trzeba na ważniejsze pojęcia, motywy, wnioski, spostrzeżenia, a także czy autor nadał im odpowiednią wagę względem artykułu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(bo bywa, że używa się słów kluczowych bez żadnego akcentu, w złym momencie i w zły sposób)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Sprowadzając powyższe do jednego zdania: dokładnie analizujemy treść, starając się trzymać sposobu syntezy informacji autora, żeby wiedzieć o co mu chodzi, ale mamy na pogotowiu swój tok syntezowania faktów, żeby być w stanie wyszukać błędy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(lub nowe zagadnienia)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> w tym odbieranym. 
  Na sam koniec określamy czy autor wyrobił się z postawionego sobie zadania: czy wyczerpał temat <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(mógł naturalnie ograniczyć go odpowiadając na konkretne pytania - to trzeba brać pod uwagę)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, czy zrobił to składnie i ciekawie, czy dobrze całość skomponował <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(dobrze ułożony artykuł powoduje po uważnym przeczytaniu bliżej nieokreślone miłe uczucie 'całości', 'spełnienia', o charakterze jak najbardziej pozytywnym)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, oraz czy nadał odpowiednią nazwę artykułowi <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(ale trzeba wpierw odnieść ją do treści - a nuż wniesie coś nowego? bo podejście na zasadzie 'ja bym to nazwał inaczej' jest niewłaściwe, autor na 95% miał coś konkretnego na myśli dając artykułowi np. dosyć luźnie wiążący się z treścią tytuł)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. 
  Gdy spełnimy jako Odbiorca warunek dokładnego przeczytania artykułu, jesteśmy w stanie określić na podstawie stopnia nasilenia tego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'pozytywnego uczucia'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, czy jest dobry, czy jest zły - ogólnie; lub wdać się w szczegóły i dokonać oceny na podstawie stosunku dobrych i złych stron artykułu. Wtedy i tylko wtedy. 
  To był opis procesu czytania artykułów nie tyle wyidealizowanego, co właściwego. De facto sprawy mają się inaczej, czas więc na opis przyjętej metody czytania artów wraz z jej konsekwencjami. 
  Osobiście zaczynam zawsze od czytania swoich artykułów, co by zobaczyć jak się w magu prezentują, ale odechciewa mi się szybko, bo dzieje się to w chwili, kiedy wiele bym w nich zmienił i irytują mnie własne pomyłki:>. PONOĆ i inni writerzy <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'tak mają'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, no ale trudno brać to za regułę. Scenowcy przeważnie wybierają najatrakcyjniejszy dla nich tytuł, lub idą jakimś własnym systemem wyboru <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(np. wg autora, wg kolejności, wg działu, na 'chybił trafił')<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. W każdym razie wybór to rzecz gustu, do niczego się tu nie przyczepimy. Prawie. Otóż można się zasugerować ksywą autora i nastawić ogólnie na artykuł pozytywnie lub negatywnie. Dla przykładu moglibyśmy zestawić np. ksywę <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'Akira' i 'Shinor'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Akira=legenda, dobry writer, każdy to wie, więc artykuł NA PEWNO będzie dobry <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(i w tym momencie usypiamy czujność)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>; natomiast Shinor jest kojarzony troszkę inaczej, do jego artykułu podeszlibyśmy z nie mniejszą ciekawością, ale też z lekką drwiną, czy pobłażaniem <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(i w tym momencie nastawiamy się na szukanie dziury w całym)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Także pierwsze wrażenie zaczyna się od ksywy autora <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(w mniejszym stopniu brzmienia tytułu)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i nie jest to rzecz dobra, bo oddala od obiektywizmu. Podkreślam, że określenie z góry jakości artka po ksywie, a nastawienie się po ksywie na pewną jakość, domniemywanie jej <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(motyw z oczekiwaniem od autora czegoś więcej niż 'ostatnio', lub czegoś równie dobrego/złego)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> to dwa zasadniczo różne podejścia do czytania! 
  Problem tekstów scenowych polega między innymi na tym, że często brak im wyraźnego przejścia między wstępem a rozwinięciem, często też writerzy lecą jednym ciągiem. Czytelnicy rzadko kiedy nastawieni są do końca prawidłowo do czytania, uwaga ich jest nie dość zogniskowana, a szybkie czytanie dodatkowo zmniejsza szanse na pełny odbiór tekstu. Bo to, że się umie czytać, że przeskakuje się ze słowa na słowo i wyciąga jakiś ogólny sens, wcale nie znaczy, że się tekst PRZECZYTAŁO. Tekst przeczytany to taki, o którym możemy szeroko się wypowiedzieć: po pierwsze na temat treści, a dalej: jego konstrukcji, jego tonu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(czyli 'poświaty' charakteru autora)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, a także o znaczeniu jakie może mieć dla przeciętnego Odbiorcy, czyli o jego wartości. Tak więc problem nie do końca prawidłowego nastawienia przy czytaniu jest niestety aktualny i tyczy się większości czytających, szczególnie młodzieży. Wspominam o nim, gdyż wiąże się ściśle z następnym etapem czytania artykułu - męczeniem rozwinięcia, a dokładniej stanowi sedno problemu z odbiorem tej części tekstu. Ludzie ślizgają po tekście oczyma i nim się obejrzą, już jest <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'po'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, a w parę minut później nie są w stanie przypomnieć sobie nawet tytułu. To JEST reguła, bo wyjątki zdarzają się bardzo rzadko. Skąd wiem? Choćby z przeprowadzanej osobiście, całkiem niedawno, ankiety nt. ostatniego Budynia <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(wyniki były opublikowane w paperzinie Niusłik#5, będą w Sinnerze#3) <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>- ledwo połowa ankietowanych, pytana o najciekawszy tekst, była w stanie podać swojego faworyta, a praktycznie wszyscy mieli z tym poważne problemy. A tekstów dobrych, takich, które się dobrze pamięta po uważnym przeczytaniu, było co najmniej parę, szczególnie w dziale nie scenowym.  
  Gdy już mamy za sobą większość artykułu czeka nas już tylko zakończenie. Często go tak na marginesie nie uznamy w postaci wyraźnej, ale gdy jednak jest, traktujemy tak samo jak wszystko wyżej: ot, parę wyrazów. Trudno więc tu mówić o zrozumieniu w pełni czytanego artykułu, co powinno chyba całą czynność czytania kończyć. Jakie są tego konsekwencje?
  Po pierwsze i najważniejsze - tracimy czas. Jeśli ma się podchodzić do odbioru czegokolwiek półświadomie, to lepiej sobie odpuścić, bo nic to nie da nikomu, a prędzej zaszkodzi. Strata cennych minut znaczy dla każdego co innego, ale na Scenie będzie to o te parę kreatywnych działań mniej, o ułamek nowej prody w tył.
  Szkodzimy też takim nastawieniem sytuacji czytanego magazynu, bo wypracowawszy nieświadomie nieprzychylną opinię na jego temat, z racji braku jakichkolwiek bodźców podczas jego przeglądania, będziemy dalecy od wspomożenia go w jakikolwiek sposób. Mało tego - narzekamy że kicha, że delay, że nieaktualne. Naturalnie w jakimś stopniu jest to prawda, ale albo się wyciąga wszystko co dobre, albo wszystko co złe. Pierwsze nastawienie jest progresywne - nowe artykuły, polemiki, ogólnie support zdopingują writerów, polepszą sytuację magów, a tym samym Sceny. Dzięki drugiemu mamy sytuacje taką jaka jest - magi ludzie wertują, prestiż przez to spada na łeb na szyję, writerzy się rozleniwiają pisząc coraz gorzej albo po prostu nie pisząc lepiej, i w ogólnej atmosferze biernego oczekiwania, urozmaicanego niekiedy jakimś fenomenem, robimy sobie ze Sceny rozhermetyzowany słoik z ogórami <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(prody)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, które z założenia miały smakować. Ble.  
  Podsumowując konsekwencje złego podejścia do czytania artów, tworzy się ostatecznie niemiły pośpiech. Według mnie powinno to tak wyglądać, że writerzy piszą sobie te artki, przelewają siebie na bity, bez nerwów, pedantycznie dopieszczając warsztat, bez obietnic, a wszelkie efekty ich pracy znajdują automatycznie miejsce w paru wychodzących magazynach. Którego premiera bliżej - tam ślemy. Main editorzy nie idą na konkretną ilość, tylko czas. Wtedy i wtedy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(na przykład po uzbieraniu całej oprawy)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> mag wychodzi. Ludki się nie denerwują, writerzy bez pośpiechu robią swoje, no i wtedy te magi zaczynają jakoś wyglądać. Nie idzie wszystko na <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'hurra!'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, tylko spokojnie, tak <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'mimochodem'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Jak to napisał ładnie Huxley - wszystko trzeba robić lekko. A więc lekko piszmy, lekko czytajmy. Scena będzie przyjemniejsza. Bo dzisiaj sytuacja wydawania magów sprowadza się do <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>1.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> pilnowania terminów, których przez to niezdrowe nastawienie nie sposób jest dotrzymać, <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>2.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> pospiesznego pisania <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(skoro na szybko, to często gniotów)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i pospiesznego czytania <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(a więc na ogół bez zrozumienia), <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>3.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> przeklinania, wypominania, a przez to czynienia wszystkiego, żeby fatalną sytuację utrzymać. 

  Nie tędy droga.


<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>bla/ind.<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>marzec 03`<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:b_d@o2.pl>][CAPTION:<b_d@o2.pl>][AUTOSCROLL:1]#>b_d@o2.pl<#ENDL:#>
