<#KEYWORDS:[WORDS:<Życie jest sztuką >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Życie jest sztuką
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Życie jest sztuką>][AUTOSCROLL:1]#>

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Miasto kojarzyło mu się ze zgiełkiem, Bóg z ciszą. Nie rozumiał odwiecznego lamentu filozofów, przerażonych zaklętym milczeniem Boga. Nie podzielał rozpaczy intelektualistów, którzy pod koniec życia upodabniali się do przegranych buntowników o których pisał Platon: Żaden z tych, co w młodości powzięli sąd, że nie ma bogów, nie dochował na starość wiary swym przekonaniom... "  <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>"Stroiciel ciszy" Wojciech Szyda, Nowa Fantastyka#247<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Aaaargh, napiszę to po swojemu... 

Myślałeś kiedyś o tym co czuje samobójca na skraju przepaści, gdy tylko jeden krok dzieli go od końca świata? Od końca jego świata, bo po tym jednym małym kroczku, jego świat umrze w raz z nim, raz na zawsze? Bo ja tak. Ostatnio coraz częściej.

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Moje myśli, słowa są szalone, moje marzenia w kaftany uwięzione(..) Psychodela, psychodeliczny styl on zaczyna być mną, ja zaczynam być nim.." <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Kaliber44, Księga Tajemnicza: Prolog<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Czasami sami dążymy, być może podświadomie, nie zdając sobie w gruncie rzeczy z tego sprawy, do samozagłady. Ludzie jako gatunek przewodni, rządzący światem który znamy, jako jego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"najwyższe formy bytu"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, choć niekoniecznie najinteligentniejsze - posiadają w sobie odkąd pamięć sięga - zamiłowanie do sztuki, teatru, pięknych obrazów, muzyki.. Co do teatru jednak, bo do niego chciałbym się w tym momencie odnieść - można go w pewien sposób przyrównać do życia. Przyjęło się iż sztuka w nim wystawiana - jest piękna gdy po twarzach widzów ciekną łzy, czują oni w swoich sercach wzruszenie lub cierpią razem z aktorami. Ważne by wywoływała w nas silne emocje, by dotykała nas swoim przesłaniem, tragizmem, cokolwiek. By łechtała nas swym delikatnym, ciernistym językiem bólu, lęku, niepewności i może czegoś jeszcze, czegoś do końca niemożliwego do nazwania - po naszych najczulszych punktach świadomości, naszego jestestwa. Najłatwiej takich silnych doznań dostarczyć sobie przez cierpienie. Coś co nami wstrząsa, zaskakuje, pobudza emocjonalnie, erotycznie czy w końcu intelektualnie - można chyba nazwać pięknem? Sztuką? Bo według definicji tym właśnie sztuka jest. Swoistym pobudzeniem naszego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"ja"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, zarówno u jej odbiorcy jak i twórcy podczas procesu tworzenia, nawet jeśli po skończonej pracy stwierdza on nagle iż jego dzieło nie jest doskonałe, jest wręcz brzydkie, po czym odrzuca je w kąt. To podniecenie, zaciekawienie, ten właśnie stan może w bezpośredni sposób wiązać się z cierpieniem jednostki która je przeżywa. Cierpienie i ból psychiczny jest tak silny, że aż nie daje się go wytrzymać, aż dotyka tak daleko iż wewnętrznie odczuwamy jego wpływ na siebie samych, zmienia nas, formuje. Po pewnym czasie może w jakiś chory i niezrozumiały sposób sprawiać satysfakcję, wewnętrzne spełnienie, ekstazę, czy też Nirvanę, jakbyśmy tego nie nazwali. 

A teraz pomyśl, jak wielką sztuką jest życie, gdy łzy widać także na twarzach aktorów, będących zarazem jedynymi jej widzami? Arcydzieło, Katharsis, spełnienie. Tu nie chodzi o masochizm, czy tego typu robienie sobie samemu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"be"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> w sposób fizyczny, powodując w skrajnych przypadkach nawet - ułomność czy kalectwo. Bo tego akurat nigdy nie byłem w stanie pojąć. Ale doświadczanie życia w sposób okrutny dla samego siebie, w sferze doznań psychicznych? Toż to najpiękniejsza rzecz na świecie! To jedyne chwile kiedy naprawdę - <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"czuję że żyję!"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. I piszę to w pełni świadomie, świadom swojego być może małego <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"odchylenia od normy"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, jeśli takowym rzeczywiście wydaje się komuś moje małe hobby, przyjmowanie od życia kolejnych bolesnych razów, prosto w twarz.

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Mam jazdę? To osobista jazda. Przez życie, tak żeby go zaznać.."
<#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Tede\Warszafski Deszcz <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Reszty uczuć oprócz smutku i cierpienia - po prostu już nie odczuwam, nic do mnie nie dochodzi. Jestem świadomy posiadania swoich organów percepcji, ale działają one jak gdyby były czymś ogłuszone, pozbawione czucia, węchu, smaku... Nic już nie czuje, jestem wypalony. Jak zapałka na cmentarzu, którą bawiłem się podczas dziecięcych zabaw, gdy podpalałem bytujące tam mrówki, mieszkające w drzewie, nieopodal grobu mego dziadka. Nawet go nie znałem... I zapewne nigdy go już nie poznam, bo nie będę miał ku temu okazji. Dlaczego? 

Uwaga teraz będzie mały hardkor, proszę o zapięcie pasów...

Ponieważ... Boga NIE MA! Zupełnie tak samo jak i życia po życiu, na które liczą miliony na całym świecie. To takie proste, tak oczywiste, że aż żal dupę ściska jak patrzę na to ilu ludzi wierzy w te wszystkie brednie. Modlą się do Boga, składają mu pokłony, oddają się w jego łaskę i niełaskę. Pomodlę się jak jest niedobrze, Pan Bóg da, to cud będzie, będzie dowód! Jak nie da - no cóż, a gdzie ja byłem kiedy trzeba było zmawiać zdrowaśki? A może - nie pomagając mi w ciężkiej chwili, nie okazując mi swego nieskończonego miłosierdzia - kolejny raz Pan Bóg wystawia moją wiarę na próbę? Shit, jakie to żałosne! Aż żal dupę ściska! 

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Pierdolą do widzenia w piekle, do zobaczenia w piekle, ona podała mi dłoń, ja dla niej klęknę, ja dla niej padnę... "
<#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Kaliber44<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Wyprzedzam od razu pytanie - nie jestem jakimś wrogiem wiary, satanistą etc. Z prostego powodu - w szatana też nie wierzę. Pojęcie dobra i zła to dla mnie czysta abstrakcja, zresztą tak samo jak dla każdego, choć niektórzy nie zdają sobie sprawy iż nie ma czegoś takiego jak <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"zło i dobro"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, tak samo jak w naturze nie występuje kolor czarny i biały. Biorąc pod uwagę fakt iż według Biblii nawet seks jest grzechem, to gdybyśmy żyli rzeczywiście w tym przeświadczeniu i w myśl tego co mówi <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"nasze"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wyznanie - już dawno by nas tu nie było. Kolejnym <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"faktem?"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> dowodzącym na rzecz tezy iż jakikolwiek bóg nie istnieje - jest dla mnie obok oczywistych przesłanek typu teoria ewolucji Darwina, z której wynika jasno iż jeżeli Adam i Ewa nawet istnieli to prawdopodobnie byli małpiszonami latającymi po drzewach - chociażby to, że do czasów w których żyjemy ludzkość wymyślała sobie już różnych bogów i jak dotąd żaden z nich nie okazał się prawdziwy <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(bo nie ma dowodów na jego istnienie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Tak naprawdę obecnie wydaje mi się - więcej ludzi wierzy w bogów telewizyjnych czy w szarych ludzików niż w samego Boga. A jeśli wierzą, to ich wiara jest krucha, nie pogłębiają jej w większości w żaden sposób, co osobie niewierzącej, która miała kontakt np. z Pismem Świetym - daje znaczną przewagę nad nimi w dyskusji na temat wiary... 

Wierzyć bo taka jest moda? Bo w to wierzyli moi przodkowie, czy w końcu - bo w takim miejscu na kuli ziemskiej się urodziłem, a nie w innym? I przyjmować tą wiarę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(w naszym kościele na dodatek nieświadomie, poprzez chrzest, najczęściej w bardzo młodym wieku, nie mając na to żadnego wpływu!)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> z czystej wygody? To ja już wolę w ogóle nie wierzyć, w nic, oprócz samego siebie, niż wierzyć w coś czego istnienia raz nie jestem pewien - dwa tak na prawdę nie wierzę w pełni znaczenia tego słowa <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>("Bóg jest mi obojętny, a modle się jedynie w chwilach bezpośredniego zagrożenia życia, lub gdy jest mi ciężko" - jakie to żałosne, po raz kolejny!)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Zwróćcie uwagę także na jeszcze jedną oczywistą kwestię, o której jednak niektórzy starają się chyba świadomie zapominać. Dzisiaj mamy uciechę z takiego Neptuna ganiającego z widłami czy innym żelastwem po dnie oceanu. A kiedyś ludzie składali mu cześć i tak samo wierzyli w niego, co obecnie tacy katolicy na przykład w swojego Boga. Jak i wyznawcy wszystkich innych religii, bez wyjątku. Nie wydaje się Wam iż jeśli bóg był niegdyś jedynie przykrywką <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(starożytne kultury)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, mającą tłumaczyć w oczywisty i przystępny sposób każdemu intelektualnemu inwalidzie - jak to się dzieje że ta mała żółta plama na <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"suficie świata"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> czyli niebie - świeci - to czemu nie miało by być <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(co prawda w sposób bardziej wyrachowany, ale zawsze) - tak i dzisiaj? (Nie staram się przez te słowa obrazić w jakikolwiek sposób wierzących czytelników, chodzi po prostu o ukazanie pewnego oczywistego mechanizmu, który od dawien dawna rządzi naszym światem)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Co powiecie na to ze Kościół od zawsze mieszał także w sprawach związanych z rządzeniem ludem, stojąc tylko niby za plecami marionetkowych władców <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(i tak było przez tysiące lat?)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. To czemu nie miało by być tak i teraz? W naszym kraju Kościół ma oczywisty wpływ na politykę i to bez dwóch zdań. Aborcja? Nie, bo Kościół traktuje aborcje jako grzech, a nie bierze pod uwagę na przykład tego, że dziecko które ma się narodzić, lepiej żeby w ogóle się nie narodziło niż miało przymierać głodem. Lub żyć w chorobie przez całe życie, będąc tylko ciężarem i niepotrzebnym balastem dla swoich rodziców, którzy to rodzice i tak będą nim pomiatać, póki w końcu sami nie zdechną, tudzież powybijają się nawzajem podczas kolejnej alkoholowej libacji? Kościół ma to w dupie, kościół mówi tak, więc tak ma być, koniec kropka! Nikt nie patrzy na to ile cierpienia przyniosła ludziom ich <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"religijność"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, ile było wojen wywołanych tym iż jedna wioska wierzyła w Bababa, a druga w Dadada? To nie wina religii powiecie, wina ludzi. Ale co ludziom pomoże taka religijność, skoro czy wierzący czy też nie zachowują się nieraz gorzej od zwierząt? Co w ogóle daje im to że wierzą? W czym są lepsi od tych którzy takiej wiary nie posiadają? W niczym. Jest im po prostu łatwiej, być może, jak się domyślam. 

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Otworze drzwi od klatki (...) ja spojrzę na Ciebie moimi oczami, ja spojrzę na Ciebie oczami mojej matki i zobaczę coś, a może tam nic nie ma, a może ktoś powie - to legenda..." <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Kaliber<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Religia to nadzieja. Religia dodaje nam wigoru gdy idziemy w bój, za swój naród, ojczyznę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(parę kresek na mapie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, w końcu za wiarę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(szczególny przypadek - wyznawcy Islamu, którzy w swoich świętych księgach mają obiecane pójście do raju w zamian za poświęcenie własnego życia w obronie wiary - tym właśnie można w prosty sposób wytłumaczyć ich fanatyzm i brak strachu przed śmiercią na polu walki)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Religia jednoczy ludzi, daje im poczucie wspólnoty. Religia jest złotym środkiem, sposobem na wyjaśnienie tego do czego nie doszła jeszcze nauka. Religia ma nam pomagać wtedy gdy już ledwo trafiamy ręka do dupy, gdy jest już tak źle iż gorzej wydawało by się - być nie może. A jednak może być, okazuje się. Bo to wszystko czego uczą nas w kościele czy w szkole na lekcjach religii to ściema, większa po stokroć od wszystkich reality show razem wziętych, z Big Brotherem na czele. Bo Boga nie ma. Czy jestem przekonany o tym na sto procent? Nie. Ale zaryzykuje takie stwierdzenie, choćbym miał za te słowa smażyć się we wrzącym kociołku z podkręconym na maksa termostatem. Nie szydzę z cudzej wiary, każdy ma prawo wierzyć w to co mu się żywnie podoba, ale mnie w to proszę nie mieszać! Szczególnie do Was to mówię - do tych wszystkich namolnych, obesranych Świadków Jehowy, którzy dzwonią mi do domu i muszę im otwierać jak gdybym nie miał nic lepszego do roboty, akurat. Nawet na ulicy mnie kiedyś zaczepili jak właśnie wracałem sobie do domu z panienką. Dwie babcie, połapane już widać w tym co robią <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(profesjonalistki)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - podjazd, szybka ściema, wpychają mi w łapy jakiś <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"paper stuff"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i gadają od rzeczy o Raju i takie tam. Fajnie, jak w kombajnie, tylko czemu jesteście takie żałosne babcie? Czas się już pomału kończy na karcie, starzejecie się, słychać skrzypienie wieczka od drewnianej trumienki, to nagle was wzięło na religijność, <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"tak na wszelki wypadek?"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, co? No i co z tym namolnym reklamowaniem swego wyznania, niemalże przedmiotowo jak chociażby proszek do prania w telewizji. Żałosne. Nawrócę się na cokolwiek tylko dlatego że jakaś babcia na ulicy dała mi ulotkę, tudzież książeczkę z tekstami typu <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Bóg Cię kocha"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. A co mnie to, kurwa mać, za przeproszeniem obchodzi? Nie jestem wierzący, nie wierzę w <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Niego"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, więc zwisa mi osobiście to czy mnie kocha, czy też nie, jest mi to obojętne! Więc zostawcie mnie z łaski swojej w spokoju, wy namolne bestie, szukające tylko kolejnej <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"zabłąkanej, niezdecydowanej owieczki"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> aby nakłonić ją do swojej wiary, przyłączyć do swojego teamu. Odpierdolcie się! Wszyscy.

Eeee o czym to ja? Acha... 

Inna sprawa. Większość ludzi nie wie nawet po co żyje. Taszczą ten swój kamień, pod górkę niczym Syzyf, a im wyżej wlezą, tym więcej robią krzyku i rabanu gdy spadają. A taki gość stojący 11 Września rok temu na jednej z wież w NY, które runęły niczym Biblijna wieża Babel? Co taki gość musiał czuć, wiedząc iż jeśli nie wyskoczy usmaży się jak befsztyk czy kiełbaska na grillu, a jeżeli jednak zdecyduje się na skok to czeka go zamiast tego tylko ostatnie doznanie w życiu - skok na banji bez zabezpieczenia i liny. Tyle pięter w dół, głośny wrzask przeszywający powietrze, przerażający strach dobiegający się z tej krtani, spadającej szybko w dół z zawrotną prędkością. Na dole twarde lądowanie. Bez telemarka, nie jak Adaś Małysz. Będą słabe noty, ale i tak pokażą w telewizji. I co taki gość miał powiedzieć przed skokiem? Co powiedział sobie w duchu? Za Anglię, Amerykę czy Boże ratuj!? A może zdążył się nawet jeszcze pomodlić, przed lądowaniem? I co pomogło? Zadzwonił do Boga z komórki? Abonent czasowo wyłączony, abon... 

W sumie to mówią że skok nie jest żadnym rozwiązaniem. Tak mówią. A co jeśli ktoś po prostu chce to zrobić, czuje się już zmęczony całym tym nudnym\ciężkim żywotem, na tym psia krew, łezpadole!? A jeśli właśnie dowiedział się iż wyciągnął zapałkę bez siarki na końcu, czytaj - pechowo wygrał los na loterii pod tytułem Aids, lub coś w tym stylu? Jeśli dowiedział się, że jest nieuleczalnie chory i umrze już niebawem? Przecież wszyscy wiemy że nas to czeka. Ale gdy wyrok śmierci zapada i możemy przewidzieć kiedy nastąpi ten <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"koniec końców"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> - życie zupełnie traci sens, przynajmniej tak mi się wydaje, choć może nie powinienem się wypowiadać bo nie znalazłem się w podobnej sytuacji. Na szczęście, bo to powolna, straszna śmierć, najgorsza z możliwych, no może prawie najgorsza.  

Co robi człowiek gdy dowiaduje się że jest śmiertelnie chory? Pisze pamiętnik. Książkę w której dzięki swoim tragicznym przeżyciom, dzięki nieszczęściu jakie go spotkało - będzie zawarte <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"to coś"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> co przyciągnie do niej spore grono czytelników i nabije portfel rodzinie, czy jakiemuś grubasowi z cygarem, pracującemu w wydawnictwie. Piękna sztuka powiedzą, z piórem w ręce do ostatniej chwili, szkoda tylko że nie można pisać dalej i relacjonować na bieżąco co się dzieje z nami, tuż po śmierci. Bo to byłby już pewnie bestseller. A tak wskaźnik pulsu pomału obumiera, dźwięk staje się coraz rzadszy, skok na prostej linii pomału wygasa zupełnie, aż w końcu słychać już tylko długotrwale wycie aparatury. Czyż to nie romantyczne? 

A skoki? Szybciej i łatwiej zapewne. No i można zwykle odciągnąć jeszcze trochę tą ostatnią chwile, lub też zrezygnować.   

Ludzie zmierzają przed siebie bez celu, cała ludzkość w jednym tempie. Na raz i dwa, na raz i dwa. Szarość życia i alienacja kolejnych nieprzystosowanych do pogoni za pieniądzem, rozprzestrzenią się w równym stopniu co drug'i, które mają tą szarość niby zabić. Nie zabijają jej jednak. Dają jedynie odskocznie, parę miłych chwil po których przychodzi dopiero głos rozsądku i moralniaki, w samotności, w pustym cichym pokoju przy wódce czy tlącym się papierosie. A później jest jeszcze gorzej. Czemu tyle osób nie może znaleźć sobie miejsca w świecie wielkich hipermarketów, fałszywych uśmiechów i mamony? Czemu coraz więcej osób szuka lepszego świata w narkotykach, alkoholu czy oddając się zupełnie swojemu hobby, fascynacji? Oczywiście - jeśli mają takową, bo to też coraz rzadsze w otaczającym nas świecie. W telewizji poraża głupota, to samo w Rządzie czy gdziekolwiek indziej. Prawa dżungli, silniejszy wygrywa, słabszy odpada, odchodzi w zapomnienie. Naturalna selekcja? Ja mam tego już dosyć, KRZYCZĘ! Wiem że to i tak nic nie da... więc przestaje. Siedzę dalej w smutku, pogrążony, otoczony dymem z palącego się wciąż papierosa. Do dupy takie życie, bez ideałów, bez miłości, bez zrozumienia. Ciągle tylko - konsumpcja, pieniądze, obłuda.. dość! Można uderzać głową w ścianę to i tak nic nie da, można płakać, obgryzać paznokcie, wrzeszczeć, rozwalać co popadnie... To nic nie da, frustracja i zawód życiem daje o sobie znać coraz bardziej z dnia na dzień. I <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"nie ma happy endu w tym horrorze"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, ponieważ z góry jesteśmy już skazani na drewniane mieszkanko dwa na jeden, albo jeszcze mniejsze, gdzieś na pobliskim cmentarzu. A tam leżą setki takich samych jak my, którym też wydawało się że są wyjątkowi, unikalni, że <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"im się uda"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Gówno, słyszysz? Wszystko to jest jednym wielkim gównem, a ludzie, gdy im się dyskretnie przyglądam, w roli obserwatora, przypominają mi coraz bardziej wodnistą, śmierdzącą sraczkę, pływającą w klozecie z nie spuszczoną wodą. Może i lepiej było by gdyby wszystko nagle znikło bez śladu, żeby wybuchła jakaś atomówka, albo w świat walnął meteoryt. Sam nie wiem... Może trzeba sobie po prostu poradzić samemu?.. 

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Zarobieni biznesmeni i ćpuny. Widzą oczy, toczy się koło fortuny. Świadomy unik to nie powód do dumy. Ale po co powtarzać to co mówią tłumy?" <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Tede<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Dlatego właśnie ludzie wybierają skoki. Tych parę sekund w czasie których ponoć przewija się przed oczami film, całe nasze życie. Tych parę sekund w których można się jeszcze ze strachu, lecąc w dół, zlać w gacie. Tych parę sekund właśnie może decydować o naszym <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"być czy nie być"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Być? Po co? Bez celu, co takie życie jest w ogóle warte? I tak nie ma sensu, <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"wszystko traci sens"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>... 

<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Skoczył w morze ciemne i mordercze
ześlizgnął się po taflach cienia
miał ciężkie serce
nie musiał przywiązywać kamienia

Z głębin morza ukłonił się światu
minął sępie piękną i szkaradną
i spoczął na dnie wśród kwiatów
z takim sercem idzie się na dno.."
<#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>M.J Jasnorzewska?<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

Pamiętaj jednak - skaczą jedynie ludzie słabi. Prawdziwi wyjadacze walczą do końca!

PS. Co do artykułu. Jest dosyć <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"mocny"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> momentami, był pisany jako totalny spontan, dlatego nie jest dopieszczony jakoś specjalnie - wolałem go pozostawić w takiej formie w jakiej wyszedł na początku, dodałem jedynie parę cytatów. Nie wszystko co  napisałem traktujcie w pełni na poważnie, parę razy celowo przesadziłem. Prowokacja? Może trochę, ale tylko ciupeczkę... 
 
<#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Wszystko to dzieje się obok. Staram się sprostać i pozostać sobą. Proszę cię - nie mów że to złe co ja robię. Ja nie zmienię systemu, mogę go tylko obejść." <#FONT:[COLOR:0xFF00FF00]#>Tede<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>M o n k. t h e G r i d<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>-  Wrocław 03-04-19  -<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
