<#KEYWORDS:[WORDS:<Współczesna poezja >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Współczesna poezja
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Współczesna poezja>][AUTOSCROLL:1]#>
- bardziej naga niż trup obrzezany z cielesności ale jeszcze nie duch

   Aby pisać i to dobrze pisać poezję, potrzebna jest jasność umysłu i rzecz jasna wypracowana technika, bo wbrew obiegowym opiniom wiersze nie piszą się same, nie powstają w ekstazie, w szale uniesień tylko w wyniku pracy intelektualnej. Jeżeli chodzi o formę, to łatwo osiągnąć satysfakcjonujący poziom pisząc, zmieniając, nakładając korekty itd., natomiast treść... no cóż, by dorosnąć do tworzenia poezji z prawdziwego zdarzenia należy czytać, czytać, czytać, analizować, analizować, analizować... wyłapywać niuanse, aluzje, skojarzenia, szyderstwa i wszystko czym raczy autor w swoim dziele.
   Co powoduje, że poezja zdaje się być nijaka, kiedy powinna być tchnieniem życia, możliwością sposobów obrazowania świata, dlaczego zamiast wzruszać zwyczajnie nudzi? Czyżby zwiastowała koniec? Czego? Duszy, talentów, tematów? Światłych umysłów, inteligencji, czego, czego... a może początek? Marazmu czy drogi ku lepszemu po okresie posuchy? Jak pisać by nie brać koncepcji jedynie z zewnątrz, ale wyciągać je z siebie, by pisanie było poszukiwaniem i próbą odnalezienia siebie, albowiem <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"jeżeli wiersz zjawia się jako wyraz prawdziwego doświadczenia, wówczas nie kłamie, lecz ochrania tajemnice" <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(Ks . Jan Sochoń w wypowiedzi dla TOPOSU na temat "Rzecz dla mnie, jako poety, najważniejsza)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> Prawdziwe doświadczenie duszy - unicestwianie śmierci.
   Bo w jakimkolwiek miejscu byśmy się nie znaleźli, w jakimkolwiek stanie umysłu i emocji, należy zawsze zachować świadomość zewsząd czyhającej śmierci. Nie mówię tu oczywiście o śmierci fizycznej, bo spod jej jarzma nie można się uwolnić, bo zwiastuje definitywny koniec, ale o śmierci wolności umysłu, która czeka na chwilę nieuwagi by dopaść każdą samodzielną tkankę, każdą swobodną myśl - i zniszczyć tocząc powolny proces unicestwiania, pozbawiania woli, nadziei, wiary. 
   Wolność umysłu? Możliwość wyborów, świadomego kształtowania rzeczywistości i odnajdowania w sobie niezliczonych pokładów obronnych przed stagnacją ale i ucieczka w siebie - a to jedna z wielu pułapek, które trzeba umieć omijać, by nie dać się podejść i nie zagrozić usytuowaniu w logice i rzeczywistości własnego Ja. Czyli, mówiąc krótko i jasno, generalnie chodzi o świadomą selekcję tego co najistotniejsze z zalewu chłamu, syfu, pseudowartości pozornie umożliwiających kształtowanie siebie. Czego trzeba, by nie dać się pogrążyć w tej otchłani bezsensu? Odrobiny wrażliwości, nie, morza wrażliwości, tony  inteligencji i smaku, wyczucia, umiejętności subiektywnej oceny, dystansu, ironii, wiedzy, pewności co do tego, co się chce uzyskać i wreszcie uporu, konsekwencji, zdecydowania, arogancji? Boże, nie wiem! Skąd mam wiedzieć?!
   Dla mnie możliwość życia, nie wegetacji, wynika z nieustannego ewoluowania i tym samym zmierzania do doskonałości, ale czy pomaga mi w tym akurat współczesna poezja? Niekoniecznie, bo wiersze są jak ciepłe bułeczki - muszą ostygnąć by nie zaszkodziły. Tak więc nie powinno nikogo dziwić, że współczesna poezja poczytną ni komercyjną nie jest, a poeci przymierają głodem. Tak było i jest, bo to odwieczne stricte poetyckie prawo nie zmieniło się mimo postępu cywilizacyjnego. Najwidoczniej istnieje potrzeba cierpienia, by, powiedzmy, za kilkadziesiąt lat ktoś się niewymownie wzruszył przy lekturze jakiegoś zabiedzonego poety. Jeżeli, oczywiście, za te kilkadziesiąt lat znajdzie się ktoś, kto się uchwyci poezji jak tonący brzytwy.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>chana<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
