<#KEYWORDS:[WORDS:<Digital Punk - ciąg dalszy >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Digital Punk - ciąg dalszy
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Digital Punk - ciąg dalszy>][AUTOSCROLL:1]#>

Przed chwilką przeczytałem polemikę Mr.Byte'a, a później przypomniałem sobie słowa napisane przez Annisa w trzecim issue Beast'a. Moje stwierdzenie jest jednoznaczne - rzeczywiście głupi i dziwny artykuł. Ale czy do końca? Nie wiem, czy była to prowokacja. Pewnie już niedługo się tego dowiem, jednak jest kilka rzeczy, które mnie inspirują...

Narkotyki bardzo kuszą. Ja osobiście nigdy nie brałem żadnych tego typu używek. Trawę paliłem może ze dwa razy. Jednak temat tej narkomanii jako odskoczny, cały czas ciągnie w swoja stronę. I ciężko się dziwić, że jeśli ktoś się do tego wszystkiego przyssa, to ciężko mu zapomnieć, uwolnić się. Odkrywanie czegoś nowego, zapomnienie o szarym społeczeństwie, tych szarych chwilach, jest istnym snem wariata. Człowiek odrywa się od rzeczywistości, zapominając o świecie i nie potrzebując go - ma przecież swój własny. Może i pozwala to  niektórym poczuć prawdziwe szczęście, jednak wiadomym jest, że do niczego nie prowadzi. 

Jedna rzecz mnie także brzydzi. I to okropnie. Dzisiaj wracając od dziewczyny widziałem na ulicy zwykłą, białą strzykawkę, pokrytą zakrzepłą krwią. Jak dobrze, że to nie moja krew...

Narkotyki są dla ludzi. Jednak trzeba umieć nad tym wszystkim panować, trzeba wiedzieć  kiedy można coś w siebie wszczepić, bo właściwa chwila jest podstawą sukcesu. Jeśli weźmiemy coś w niewłaściwym momencie, potraktujemy narkotyk jako ucieczkę od problemów, a nie czystą chęć odkrycia nowych doznań, bardzo łatwo możemy się w tym wszystkim utopić. Wkręcamy się w wir, spadamy coraz niżej, na dno, a później próbujemy się stamtąd wydostać. I nawet jeśli nam się uda, to możemy tylko wyglądać jak wyciągnięci z pralki i wyżymani. Jeśli uda się wydostać...

Podstawową sprawą, a raczej obawą, która mnie skutecznie odciąga od narkotyków jest niepewność. Zdrowa niepewność. Bo sądzę, że każdy powinien spytać sam siebie, czy skoro tamten świat jest ponoć piękniejszy, idealniejszy, to co stanie się wówczas, gdy spodoba nam się bardziej od tego codziennego, realnego? Coś podobnego przydarzyło się już raz w życiu każdego człowieka. W ciągu pierwszych lat życia wszystko wydaje się łatwe, oglądamy bajkę i widzimy wszystko kolorowe, każdy bohater ma trzy życia, wszyscy latają statkami kosmicznymi albo nawet bez nich. A później okazuje się, że jakiś dzieciak skoczył z okna...  Dorastamy, wkraczamy w dorosłe życie i okazuje się, że tu nie jest tak ładnie i łatwo. Światem rządzi pieniądz, który musisz sobie ciągle kołować, musisz pracować, starać się, dawać z siebie wszystko, a czasem nawet jeszcze więcej... Jednak nie masz wyjścia. Wiadomo - można szukać czegoś innego, jednak zawsze pozostaniemy w tym samym świecie. Jeśli jednak spodoba nam się coś innego i to będzie dawać nam szczęście, to nasza codzienność nie będzie nam potrzebna.

Wtedy możemy nie zorientować się, kiedy pewnego dnia obudzimy się z tą przysłowiową ręką w nocniku albo jeszcze gorzej - na jakimś dworcu. Zapytamy się sami siebie co tu robimy. I nie widząc innego wyjścia, zrobimy to samo co wczoraj. A wszystko przez ten kolorowy cukierek szczęścia w tym szarym świecie... Cukierek zguby.

<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>schizoos/marsmellow+thegrid<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
