<#KEYWORDS:[WORDS:<Ad Astra: Słowotok >]#><#SCROLLS:[BYLINE:1][BYPAGE:1][BYTWOPAGES:0]#><#JLIMIT:[C1LMARGIN:10][C1RMARGIN:630][C2LMARGIN:10][C2RMARGIN:300]#>
<#JUSTIFY:[TYPE:2]#><#FONT:[BOLD:1][FACE:<arial.ttf>][AALIASED:1][SIZEX:12][SIZEY:16][COLOR:0xFFFFFF40]#>Ad Astra: Słowotok
<#FONT:[FACE:<arial.ttf>][BOLD:0][SIZEX:10][SIZEY:12 ][COLOR:0xFFFFFFFF]#><#TITLE:[CAPTION:<Ad Astra: Słowotok>][AUTOSCROLL:1]#>

  ...i tak, tak, rzeczywiście - są takie chwile. Siedzisz i nie wiadomo co, bo dziewczyna, bo szkoła, bo przyszłość, bo życie. Rzeczywistość robi swoje - otacza, dekoncentruje... a wystarczy chwila, godzina dziennie sam na sam ze sobą, z własnymi myślami, w całkowitym bezruchu - pozwól świadomości dryfować. Wybierasz punkt odniesienia: zdarzenie, pojęcie, zjawisko, zagadnienie, emocję. Następnie obracasz na wszystkie strony, nicujesz na lewą stronę, transcendentna sekcja analityczna, z różnych perspektyw, pod różnymi kątami. 
  Godzina dziennie, cisza i ciemność, wybierz myśl, przyczep się jej i wróć do Rzeczywistości, skonfrontuj to co <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'within'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> z tym, co <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>'without'<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>...

  Słowa, słowa! Potężny nośnik, niedoceniany, oj niedoceniany bardzo. Niby - ach, to tylko słowa! Słowa to mało! Słowa tego nie wyrażą! Och.. Źle. Każde słowo ma znaczenie, ma barwę, zastosowanie, siłę, poświatę, charakter. Różnie się to rozkłada: są słowa płytsze i głębsze. Znaczenia każdego słowa można doświadczyć, bo przecież na drodze empirycznej poznajemy i zapamiętujemy je. Słowa można hierarchizować według ich ogólnej wartości i głębi, w praktyce wygląda to tak, że im abstrakcyjniejsze słowo, tym jest ono wartościowsze. Można powiedzieć, że im bliżej jest ono Boga, tym jest ważniejsze. 

  "prześlizgiwanie" 
  "przechodzenie" 
  "przenikanie"
  "transcendencja"

  Mamy taki układ. Ogólny charakter wszystkich tych słów jest podobny, lecz idąc od góry przechodzimy od barwy przyziemnej, nieporadnej, wulgarnej, materialnej, do barwy czystej, boskiej. 
  
  Każde słowo jest potężnym narzędziem. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że poziom ich życia, ich szczęście jest ściśle związane ze słowami jakich używają, ze sposobem w jaki to robią oraz ze sposobem w jaki słowa odbierają. Każde pojęcie ma ogromną, lecz wyobrażalną <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(przy progresywnym nastawieniu)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> moc. Moc tą można wykorzystać, lub obrócić przeciwko sobie. 
  
  Moc słów wykorzystujemy gdy świadomie wykorzystujemy je z osobna lub układając z innymi w zwroty <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(zaklęcia)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> w określonych i pożądanych celach, przy czym warunkiem jest umiejętne posługiwanie się nimi, tj pełne ich pojmowanie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(znaczenie, barwa..). <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
  Druga droga progresywnego wykorzystywania słów tyczy się ich odbioru: przy wyżej wspomnianym warunku, wszystkie odbierane słowa dostarczają masy informacji, ale informacji w dużym stopniu niedostrzegalnych z perspektywy nieuważnego obserwatora. Słowa, które do nas docierają, ujawniają wtedy dodatkowe - po podstawowym znaczeniu - informacje, dotyczące ich źródła. Gdy prawidłowo postrzegamy słowa np. pisane, książkę dajmy na to, możemy - zależnie od jej charakteru - albo wprowadzić dzięki nim masę pozytywnych zmian do swojego życia, albo co najmniej mieć z ich odbioru sporo zabawy, dobrą rozrywkę. Na podstawie słów usłyszanych bezpośrednio <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(sytuacja "oko w oko" z rozmówcą)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> mamy wgląd w psychikę drugiej osoby, przez co jesteśmy w stanie odpowiednio z nią postępować, tj tak, żeby się dogadać; ze słów usłyszanych pośrednio <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(telewizja, radio)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> możemy - jak w przypadku słowa pisanego - mieć dobrą rozrywkę, lub określić charakter ich źródeł.

  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Przykład#1 - magia.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

  Sformułujmy jakieś proste, progresywne zaklęcie. Niech dotyczy ono, powiedzmy, nauki na zbliżającą się nieubłaganie maturę. Chodzi nam o efektowne wykorzystanie czasu, o zmobilizowanie do pracy.

  Zdążę się douczyć w ciągu tych 50dni? Żeby zdać - tak. Na co - to zależy. [punkt oparcia, określenie czy cel jest możliwy czy nie - w drugim przypadku zaklęcie nie miałoby sensu]
  Po co mam zdać tą maturę? Żeby mieć z głowy liceum, dostać się na studia <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(nie pójść do wojska:>)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, mieć satysfakcję, uszczęśliwić rodzinę, siebie, mieć spokój <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(przynajmniej na tym etapie życia)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. [mobilizacja]
  W jaki sposób zdać maturę? Siadam przy książkach na cztery godziny dziennie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(2,1,1)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> i kuję ile wlezie używając wszystkich sztuczek przydatnych w zapamiętywaniu, w nauce. W weekendy siedzę dłużej; komp i tiwi jeśli już - piątek/sobota/niedziela; praca, praca, praca - jeszcze będzie czas, żeby odpoczywać. [szereg czynności składających się na formułę zaklęcia, niezbędnych do jego zadziałania, jak to w magii przecież bywa]

  Tak by mniej więcej zaklątko <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"maturo - here I come!"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wyglądało. Wystarczy rzucić i odświeżać gdy oddziaływanie osłabnie, a efekt murowany. Od momentu sformułowania reszta to już kwestia woli.

  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Przykład#2 - analiza słowa pisanego.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
  
  <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Musicie doświadczyć tego, co wyrażacie. Bowiem w chwili, gdy system symboli wychodzi poza doświadczenie, staje się wyłącznie partią szachów".<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>[1]  

  No więc?... W cytacie punktem wyjścia jest przekaz, czyli wyrażanie czegoś. Od niego odchodzą następujące motywy: warunek dobrego przekazu <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>("Musicie..")<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, jednak bez zaznaczenia efektów, jakie miałby taki dobry przekaz; doświadczenie, czyli klucz tego warunku, oraz konsekwencja niewypełnienia tego warunku przedstawiona porównaniem do partii szachów. Właśnie ta <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"partia szachów"<#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#> (do tego "wyłącznie")<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> wydaje się być najcięższym punktem zdania, bo wymaga dodatkowej analizy: wykorzystanie właściwości, logiczne powiązania, gra symboli... mało. Jeśli konsekwencja, to swego rodzaju kara, czyli rzecz negatywna, należy więc w <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"partii szachów"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> poszukać czegoś złego. Beznamiętność, suche reakcje, monotonia, skomplikowanie, wysiłek... Co by się nadawało? Poprzednia część zdania wskazuje na beznamiętność, bycie dalekim od tego co się robi. A więc: 

  Złe jest nieznanie środków przekazu, którymi się posługuje, gdyż jest się wtedy daleko od tworzonej gry symboli... 

  Aż chce się dodać: ...a to sprzyja popełnianiu błędów, i - na ogół - przy takim podejściu popełnia się je. Jakie to ma konsekwencje - to już inna historia. 
  Co mówią nam te słowa o ich autorze? Jako cytat, czyli wyjęte z ogólnego kontekstu, stanowią spostrzeżenie - nie wiemy jaki konkretnie przykład autor miał na myśli, widzimy tylko trafność i uniwersalność spostrzeżenia. Nie widzimy konsekwencji dobrego podejścia, ale mamy drugą stronę: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"partię szachów"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Takie ujęcie, czyli nie obiecywanie niczego, a przedstawienie niepodważalnych faktów, nadaje cytatowi progresywnego charakteru. No więc?... 
  Dobry obserwator? Być może. W każdym razie - tu trafił i zgrabnie to ujął. 

  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Przykład#3 - pośredni kontakt z drugą osobą.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

  Z serii historie prawdziwe: razu pewnego na ircu siedziałem, gdy nagle znany mi skądinąd jegomość <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(dwie, trzy rozmowy na ircu)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zagadnął mnie ni stąd ni zowąd na privie. Przeczuwałem jakiś deal, ale nie. Po krótkim wstępie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(siedzi na ircu i pyta co na scene.pl - intrygujące)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, bez jakiegokolwiek płynnego przejścia przechodzi do meritum - zarzuca mnie jakimiś rootami, konektami, banami, spoffingami, filtrami - słowem: chuj wie czym. Nie zważa na moje szczere <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"ja się na tym nie znam, po co mi to mówisz?"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, męczy dalej. Stop. 
  Rodzą się pytania. 
  Czemu zwrócił się z tym do mnie? Przecież się praktycznie nie znamy, więc nijak przyjacielską pogawędką tego określić by się nie dało.
  Czy celem <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(być może nieświadomym)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zagadnięcia mnie było pochwalenie się osiągnięciami, których ja - laik, nie będę w stanie obiektywnie ocenić? Intrygujące powitanie i wjazd nie wiadomo skąd z fachowym <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(tego nie wiem ale ryzykuję)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> słownictwem, nie zważanie na to co ja piszę <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(pod koniec rozmowy pyta co tymi pytaniami, podczas gdy ja zadałem je jakiś screen wcześniej; nie wspomnę już o prośbach o litość)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> na to by właśnie wskazywały. 
  No więc?... Gdyby odrzucić teorię, że pomylił okienka, to obiektywnie rzecz biorąc, zaleciało  kompleksem niższości, tudzież manią wyższości. W każdym razie - chłopak ma problem. Skromność - rzecz nieobowiązkowa, jak trzęsie to można sobie ulżyć i pochwalić się, więc to można by w akcie dobrej woli puścić płazem. Ale chłopak chwalił się przypadkowej osobie. Tego można by się czepić i drążyć, ale szkoda na to czasu a i żal trochę. 
  W każdym razie okazuje się, że mimo faktu pośredniego charakteru rozmowy, na drodze analizy słów oraz okoliczności w jakich zostały użyte można się sporo dowiedzieć o ich autorze. Domniemania, spekulacje, prawdopodobieństwo... Pewności nie ma, fakt. Ale w przypadku spontanicznych zachowań można spokojnie użyć systemu WYSIWII <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(What You See Is What It Is)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>; działania/przekazy podszyte słabościami są płytkie, więc przewidywalne i proste. 
  Zostaje jeszcze jedna kwestia: określenie charakteru kontaktu. W tym przypadku, gdy do czynienia mamy z ignorantem, dalsza rozmowa byłaby uciążliwa, a próby pomocy, uświadomienia w jakim aktualnie stanie jest jego psychika - bezowocne. Wniosek? Nara.       

  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Przykład#4 - słowa a odbiór projekcji.<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

  Zassałem niedawno z sieci filmik[2] - parunastominutowy program, ekhm, edukacyjny, na temat halucynogenów z wyszczególnieniem LSD. W klimat programu wprowadziły mnie po pierwsze zdawkowe opinie w komentarzach strony, z której go wziąłem, oraz opinia młodszego brata, który obejrzał go pierwszy: <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"to jest taki film, co puszczają w szkołach". <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>Czyżby następna propaganda antynarkotykowa?
  Nie ma sensu opowiadanie treści filmu, przedstawię tylko kluczowe motywy:
 <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#> -<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> narratorem jest krawaciarz <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(biuro, gesty, koszula i krawat skojarzyły mi się z Danem Akroydem w podsumowaniach odcinków "Czynnika PSI", słowem: pseudoprofesjonalizm, ale to tylko skojarzenie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, dam głowę że pijący <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(brzucho)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, palący, oraz że z poszerzaczy świadomości nie próbował nic wyżej Marii, a i to jest wątpliwe <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(oczy, oczy! po za tym - charakter programu)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>.   
  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> niepodważalne <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(nie wszystkie)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> fakty, po za tym, że wypowiadane często zbyt dramatycznym tonem, oraz wizualne prezentacje, są przeplatane wypowiedziami <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"przykładów".<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>-<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> te <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"przykłady"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> to osoby, które miały do czynienia z LSD, osoby o słabym charakterze; inteligencja bije z ich twarzy i sposobu wypowiadania się/czytania z tabliczek <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(jestem wredny)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>; ponadto mające wyłącznie złe doświadczenia z halucynogenami <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(przynajmniej TYLKO O TYCH mówią)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, używające ich lekkomyślnie <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(upiliśmy się, zarzuciliśmy kwasa i pojechaliśmy samochodem na miasto..huh)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>; ogólnie: swoje doświadczenia streszczają do <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"straszne", "przerażające". <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
  Można dać się ponieść tokowi i charakterowi logiki programu, ukierunkowującym jednoznacznie wypowiedziom narratora <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(szczególne oświetlenie faktów troskliwym tonem i niedopowiedzeniami)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, można się zatracić w tragizmie wypowiedzi <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(..och, odejdźcie precz złe epitety!..)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> zagubionych ludzi, i po programie spełnić swój obywatelski obowiązek - donieść na milicję, że na działce sąsiada rosną dziwne krzaki, a następnie ukoić zmysły Radiem Maryja. O tak, to by było miłe. Ale można też przyjrzeć się, ustawić ostrość w obiektywie percepcji i zauważyć, że program stworzony był w określonym celu, że fakty i wspomnienia zostały przedstawione pod określonym kątem. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"To jest taki film, co puszczają w szkołach". <#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
  Trudno ocenić wartość programu. Z jednej strony - większość eksperymentujących tak właśnie do halucynogenów podchodzi- lekkomyślnie, nieodpowiedzialnie; a więc program przedstawia prawdę, a raczej pewną jej część. Przy tym spojrzeniu będzie przestrogą dla młodzieży, bo faktycznie mogą wpakować się w niezłe gówno - na pewno podchodząc do halucynogenów tak, jak <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"przykłady"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Ale z drugiej strony, program wyrządza szkodę garstce ludzi, wykorzystującej halucynogeny ostrożnie, w przemyślany i progresywny sposób - neuronautom. Bo obozowi antynarkotykowemu przestrogi nie wystarczą; <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"oni"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> uwielbiają zakazywać i karać. A przez barbarzyńskie uogólnienie będą zakazywać i karać także nieszkodliwych i nie szkodzących sobie neuronautów. A więc program z jednej strony pomagający, z drugiej szkodzący. 
  Tak czy inaczej, wniknąwszy uważnie w odbiór słów, w słowa, można wyciągnąć nawet z parunastu minut projekcji mnóstwo informacji, które dadzą materiały na godziny przemyśleń, natchnienie, niepokój metafizyczny.    
  Ale dość już o profitach płynących z nielekceważenia słów, z doceniania ich mocy, z umiejętnego się z nimi obchodzenia. Czas na coś bardziej nam-wam bliskiego.

  Szkodzimy sobie, używając słów, najczęściej nieświadomie. Wychowanie, konwenanse, obyczaje, nawyki przeszłych pokoleń wypaczyły sposób, w jaki się porozumiewamy. Słowa posiadają wielką moc, którą ignorujemy. Nie zważamy na trafność ich wykorzystywania, nie potrafimy doświadczyć znaczeń większości z używanych pojęć, olewamy równo barwę/odczyn jaki nadajemy im przepuszczając przez pryzmat osobowości <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(to samo się tyczy odbioru)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>, charakter kombinacji używanych czy odbieranych słów poprzez to, że dla nas daleki, odcina nas od ich zbawczego potencjału, a zazwyczaj po prostu szkodzi. <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"Złe jest nieznanie środków przekazu, którymi się posługuje, gdyż jest się wtedy daleko od tworzonej gry symboli"<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>. Rzucamy na siebie masę negatywnych zaklęć, mało tego: codziennie je aktualizujemy, dopieszczamy. I tylko na drodze poszerzania świadomości <#FONT:[COLOR:0xFFB8AA98]#>(co jest cholernie trudne i ekstatycznie łatwe zarazem)<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#> można wybrnąć z tego bagna. 

  <#FONT:[COLOR:0xFFEDEF61]#>Olśnienie
  Iluminacja<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>

  Razu pewnego, o tak, wtedy, ten dzień, ten dzień!, dane mi było dostrzec i śledzić działanie toczących mnie zaklęć, jakie rzuciłem na siebie pod presją środowiska, którego każda jednostka miała zresztą taki sam problem. Zobaczyłem sprzężenie zwrotne wzajemnego hamowania się, krępowania, straszenia, zawstydzania, wywoływania kompleksów, manii, urojeń; wypowiadając i słysząc słowa czułem niemal fizycznie jak formułują one negatywne zaklęcia, niezależnie od źródła wymierzone we mnie i w otoczenie. 
  
  Wsłuchaj się w to co mówisz, jak mówisz, jaką wartość mają Twoje słowa - może lepiej byłoby przemilczeć, powstrzymać się, zastanowić się nad nimi?...

  Zobacz jakie słowa do Ciebie docierają, jaką rotację nabierają u źródeł, jaką siłę, barwę, jaki został im nadany cel - świadomie lub nieświadomie. 


  <#FONT:[COLOR:0xFF6B8DFD]#>"A niech tam! Tylko że człowiek nie może
  Lękliwie się zadręczać tak,
  Bo właśnie gdzie nam pojęć brak,
  Tam słowo zgłasza się w stosownej porze.
  Słowem się tnie jak ostrza świstem,
  Słowami tworzyć można system,
  Słowom skwapliwie się dowierza,
  Słowu i joty ująć nie lża."<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>[3]

  
  Słowo to naprawdę potężne narzędzie.


<#FONT:[BOLD:1]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFF40]#>bla/ind.<#FONT:[BOLD:0]#><#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#FONT:[COLOR:0xFF008080]#>marzec 03`<#FONT:[COLOR:0xFFFFFFFF]#>
<#LINK:[COLOR:0xFFE1D1BE][ACTCOLOR:0xFF016DFF][VISCOLOR:0xFFC0C0FF][ACTION:<EXE:mailto:b_d@o2.pl>][CAPTION:<b_d@o2.pl>][AUTOSCROLL:1]#>b_d@o2.pl<#ENDL:#>

---------
Przypisy:

[1] - Timothy Leary, "Polityka Ekstazy", rozdział "M.I.T. to T.I.M. - Czytając Wspak"

[2] - film dostępny pod adresem: http://hyperreal.info/multimedia/video/narkotyki_halucynogenne_a_organizm_czlowieka.avi

[3] - Mefistofeles, "Faust", J.W. Goethego, wers 2007 
